Protestantyzacja Ukrainy: ekumeniczna rada pod przewodnictwem heretyckiego biskupa
Portal eKAI (7 lutego 2026) relacjonuje wybór biskupa Zakarpackiego Kościoła Reformowanego, Sándora Zána Fábiána na przewodniczącego Wszechukraińskiej Rady Kościołów i Organizacji Religijnych. Decyzję podjęto podczas posiedzenia w meczecie „Ar-Rahma” pod przewodnictwem muzułmańskiego szejka Rustama Gafuriego. Wśród omawianych kwestii znalazły się: organizacja „Narodowego Dnia Modlitwy” w parlamencie, zwolnienia duchownych od służby wojskowej oraz „duszpasterstwo” ukraińskich emigrantów. „Kościół rzymskokatolicki” reprezentował kanclerz kurii „diecezji” kijowsko-żytomierskiej, „ks.” Witalij Kwapisz.
„Duchowni rozpatrzyli propozycje dotyczące obchodów Narodowego Dnia Modlitwy w Radzie Najwyższej Ukrainy […] i postanowili skierować odpowiednie propozycje do przewodniczącego parlamentu”
Faktograficzne przemilczenie katolickiej doktryny
Artykuł pomija fundamentalną zasadę extra Ecclesiam nulla salus (poza Kościołem nie ma zbawienia), ogłoszoną dogmatycznie na Soborze Laterańskim IV (1215) i powtórzoną w bulli Unam Sanctam Bonifacego VIII (1302). Współudział „księdza” Kwapisza w gremium zrzeszającym heretyków i schizmatyków stanowi jawne pogwałcenie kanonu 1258 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., który zabrania katolikom uczestnictwa w kultach niekatolickich pod karą ekskomuniki.
Historyczny kontekst reformacji na Zakarpaciu przedstawiony został jako neutralny fakt, bez wskazania na potępienie protestantyzmu w bulli Exsurge Domine Leona X (1520) czy wyroku Soboru Trydenckiego (1545-1563). Brak odniesienia do encykliki Mortalium animos Piusa XI (1928), która kategorycznie zabrania udziału w ruchach ekumenicznych jako „zdradzie sprawy Bożej”.
Językowa normalizacja apostazji
Retoryka tekstu stosuje zabójczy dla duszy irenizm, traktujący wszystkie religie jako równoprawne:
- Określenie „duchowni” w odniesieniu do pastorów i mułłów zaciera różnicę między kapłaństwem katolickim a samozwańczymi przywódcami sekt
- Sformułowanie „organizacje religijne” stawia na jednej płaszczyźnie Kościół założony przez Chrystusa z sektami od Niego odłączonymi
- Wzmianka o „duszpasterstwie za granicą” sugeruje uznanie protestanckich pseudosakramentów za ważne
Ton doniesienia przypomina biuletyn korporacyjny, gdzie „planowe przekazanie przewodnictwa” odbywa się bez żadnego dystansu doktrynalnego. Brak choćby śladu katolickiej ostrożności wobec „obcych owczarni” (J 10,1).
Teologiczne bankructwo posoborowego „Kościoła”
Uczestnictwo przedstawiciela „diecezji” kijowsko-żytomierskiej w tym bluźnierczym zgromadzeniu stanowi logiczną konsekwencję soborowej deklaracji Nostra aetate, która zanegowała dogmatyczne nauczanie o wyłączności zbawczej Kościoła. Jak ostrzegał św. Pius X w encyklice Pascendi:
„Moderniści głoszą, że wszystkie religie są prawdziwe, ponieważ w gruncie rzeczy są żywym przejawem tego samego nieświadomego uczucia religijnego”
„Ks.” Kwapisz, uczestnicząc w „modlitwie” z heretykami, działa wbrew przykazaniu „Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną” (Wj 20,3). Jego postawa stanowi realizację potępionego przez Piusa XI „państwa laickiego”, gdzie Chrystus zostaje zdetronizowany na rzecz „zgody międzywyznaniowej” (encyklika Quas Primas).
Symptom końcowej fazy apostazji
Wywiad z muzułmaninem przewodniczącym chrześcijańskiemu gremium i przekazanie władzy protestanckiemu pastorowi doskonale ilustrują słowa Apokalipsy: „Świątynia Boga stała się siedliskiem demonów” (Ap 18,2). Jest to naturalny owiec „ducha Soboru Watykańskiego II”, który – jak pisał abp Marceli Lefebvre – „otworzył bramy Kościoła wszystkim błędom”.
Sytuacja na Ukrainie potwierdza diagnozę Piusa IX z Syllabusa błędów (1864), gdzie potępiono twierdzenie, że „Kościół powinien być oddzielony od państwa”. Gdy władza cywilna uznaje wszystkie kulty za równe, prowadzi to nieuchronnie do prześladowania prawdziwej religii, czego dowodzą losy reformowanych na Zakarpaciu w czasach sowieckich.
Jedynym ratunkiem dla Ukrainy pozostaje przyjęcie społecznego panowania Chrystusa Króla, jak nauczał Pius XI: „Narody […] będą się cieszyć trwałym pokojem tylko wtedy, gdy jednostki i społeczeństwa uznają panowanie naszego Zbawiciela” (Quas Primas). Tymczasem „duchowni” posoborowi wolą bratać się z wrogami Krzyża niż głosić królewską godność Ukrzyżowanego.
Za artykułem:
07 lutego 2026 | 05:00Ukraina: biskup protestancki pokieruje pracami Wszechukraińskiej Rady Kościołów i Organizacji Religijnych (ekai.pl)
Data artykułu: 07.02.2026
