Portal Vatican News informuje o zatwierdzeniu nowego statutu Papieskiej Międzynarodowej Akademii Maryjnej przez uzurpatora Roberta Prevosta („Leona XIV”). Instytucja założona w 1946 r. przez franciszkanów, w 1959 r. otrzymała od antypapieża Jana XXIII tytuł „papieskiej”. Obecna reforma ma „dostosować” jej działalność do „struktury instytucji Kurii Rzymskiej”. W artykule powołano się na słowa bergoglia o rzekomo „niezbędnej” roli mariologii w „budowaniu braterstwa i pokoju” poprzez „dialog między kulturami”.
Fikcja kontynuacji w służbie rewolucji
Pod płaszczykiem continuum z przedsoborową instytucją, sekta posoborowa dokonuje kolejnej etapowej destrukcji autentycznego kultu Najświętszej Marji Panny. Rzekoma „akademizacja” studiów marjologicznych służy wyłącznie relatywizacji dogmatów i zastąpieniu teologicznej precyzji ekumenicznym bełkotem. Już sama nazwa „Papieska Międzynarodowa Akademia Maryjna” stanowi sprzeczność wewnętrzną: jak może być „papieską” instytucja kierowana przez uzurpatora pozbawionego władzy kluczy (Mt 16,19)? Jak może promować cultus hyperduliae (cześć wyjątkową) struktura podporządkowana globalistycznej agendzie „braterstwa”?
„Akademia towarzyszyła powszechnemu Magisterium Kościoła poprzez badania i koordynację studiów mariologicznych […] dzięki współpracy z różnymi instytucjami akademickimi” – powiedział bergoglio.
W tych słowach objawia się cały tragizm posoborowego przewrotu. Magisterium Ecclesiae (Urząd Nauczycielski Kościoła) zostało zredukowane do płynnego „procesu dialogicznego”, gdzie instytucje masońskie i protestanckie mają równy głos z teologami katolickimi. Tymczasem św. Pius X w encyklice Pascendi ostrzegał: „Moderniści […] w badaniach biblijnych łączą się z ateistami” (Denzinger 2094).
Język jako narzędzie apostazji
Retoryka artykułu zdradza wszystkie symptomy teologicznej gangreny:
1. Zastąpienie terminów doktrynalnych sloganami humanitarnymi – „braterstwo”, „pokój”, „dialog” zamiast „Pośredniczka Łask”, „Niepokalane Poczęcie”, „Wniebowzięcie”
2. Fałszywa ciągłość historyczna – próba ukrycia jakościowej różnicy między Akademią założoną przez franciszkanów a jej posoborową mutacją kontrolowaną przez modernistów
3. Świętokradcze zawłaszczenie tytułów – używanie określeń „papieska”, „Stolica Apostolska” przez strukturę okupującą Watykan
Najwymowniejszy jest całkowity brak odniesień do kluczowych dokumentów maryjnych: bulli Ineffabilis Deus Piusa IX (1854) czy encykliki Ad diem illum Piusa X (1904). W zamian – puste frazesy o „dostosowaniu do rozwoju misji”, czyli faktycznej kapitulacji przed duchem świata.
Teologiczna zdrada macierzyństwa duchowego
Statut przywołuje jako cel „autentyczną pobożność maryjną”, lecz w kontekście posoborowego synkretyzmu oznacza to jedynie dewaluację przywilejów Marji. Św. Ludwik Maria Grignion de Montfort w Traktacie o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny nauczał: „Najświętsza Maryja Panna jest prawdziwą rajską ziemią Nowego Adama” (nr 261). Tymczasem „akademia” bergoglianów sprowadza Bożą Rodzicielkę do poziomu „przestrzeni dialogu” – jakąś duchową agencję społeczną.
„Mariologia jest niezbędną przestrzenią dialogu między kulturami, zdolną do budowania braterstwa i pokoju” – stwierdził antypapież Bergoglio.
To jawna herezja przeciwko godności Marji jako Mediatricis omnium gratiarum (Pośredniczki wszystkich łask). Konsekrowana przez Boga na wieczną Niepokalaną, nie może być „przestrzenią” dla bałwochwalców i heretyków! Pius IX w bulli Ineffabilis Deus podkreślał: „Najświętsza Dziewica była w sposób zupełny zachowana od wszelkiej zmazy pierworodnej winy i tym przywilejem zupełnie zwyciężyła szatana”.
Symptom szerszej apostazji
Destrukcja Akademii Maryjnej nie jest odosobniona. Stanowi logiczny owoc:
1. Fałszywych objawień fatimskich – gdzie Marja mieli domagać się „poświęcenia Rosji” w duchu ekumenizmu (por. [FILE: Fałszywe objawienia fatimskie])
2. Modernistycznej reinterpretacji dogmatów – czego przykładem bergogliańska „reforma” definicji pośrednictwa marjowego
3. Systemowego prześladowania tradycyjnej pobożności – czego dowodem zakaz Mszy trydenckiej i niszczenie bractw różańcowych
W obliczu tej apostazji jedyną odpowiedzią wiernych pozostaje trwanie przy niezmiennej doktrynie zawartej w pismach Ojców Kościoła, soborów powszechnych oraz papieży sprzed 1958 r. Jak nauczał św. Pius X: „Nie ma prawdziwego miłosierdzia bez prawdy” (list apostolski Notre charge apostolique).
Za artykułem:
Nowy statut Papieskiej Międzynarodowej Akademii Maryjnej (vaticannews.va)
Data artykułu: 08.02.2026
