Portal Vatican News informuje o szokujących danych dotyczących aborcji selektywnych dziewczynek w Wielkiej Brytanii, gdzie w latach 2017-2021 dokonano około 400 takich mordów prenatalnych wśród kobiet pochodzenia indyjskiego. British Pregnancy Advisory Service (BPAS), organizacja dokonująca rocznie ponad 110 tysięcy aborcji, otwarcie przyznaje, iż prawo brytyjskie nie zabrania bezpośrednio aborcji ze względu na płeć dziecka.
Naturalistyczne redukcjonizm w służbie kultury śmierci
„Departament Zdrowia i Opieki Społecznej jasno stwierdził, że aborcja selektywna ze względu na płeć jest w Anglii i Walii nielegalna” – czytamy w komentowanym artykule. Ta pozorna „walka” między agendą rządową a aborcyjnym lobby odsłania teologiczną nicość świeckich systemów prawnych. Zarówno BPAS, jak i brytyjski rząd operują wyłącznie w ramach naturalistycznej etyki utylitarystycznej, gdzie życie ludzkie jest jedynie zmienną w równaniu demograficznym.
Kościół Katolicki naucza niezmiennie: „Najświętsze prawo Boże zabrania zabijania niewinnego człowieka. Dzieci w łonie matki, czy to płód męski czy żeński, nie mogą być zabite, ponieważ zabicie człowieka jest zawsze zbrodnią” (Św. Tomasz z Akwinu, Summa Theologica II-II q.64 a.6). Tymczasem cała dyskusja koncentruje się na pobocznej kwestii „selekcji płciowej”, całkowicie pomijając demoniczną istotę samej praktyki aborcyjnej jako aktu dzieciobójstwa.
Język zdrady: maskowanie zbrodni pseudomedycznym żargonem
Retoryka stosowana przez BPAS i cytowane źródła odsłania duchową zgniliznę modernizmu. Określenia typu „aborcja selektywna” czy „testy prenatalne” stanowią instrumentarium semantycznej przemocy, mające na celu odczłowieczenie ofiar i normalizację zbrodni. Tymczasem Sobór Laterański V nauczał: „Dusza rozumna jest prawdziwie z natury swej i ze swej istoty ciałem uformowanym i ożywionym” (konst. Apostolici regiminis), co potwierdza pełne człowieczeństwo dziecka od chwili poczęcia.
W analizowanym tekście zabrakło fundamentalnego odniesienia do encykliki Casti connubii Piusa XI, która stanowi kamień węgielny katolickiej nauki o nienaruszalności życia: „Niewinne życie ludzkie, bez względu na to, w jakich warunkach istnieje, od pierwszej chwili swego powstania aż do śmierci, nie wolno godzić w nie bez ciężkiej zbrodni”. Milczenie na ten temat w dyskusji o „aborcjach selektywnych” dowodzi całkowitego zerwania z katolicką ontologią życia.
Teologiczny wymiar dzieciobójstwa: bunt przeciw porządkowi stworzenia
Selektywna eliminacja dziewczynek stanowi szczególną formę bałwochwalczego kultu fałszywych wartości, gdzie pragnienie posiadania potomstwa płci męskiej przybiera formę krwawego rytuału. Już w V wieku św. Augustyn piętnował podobne praktyki: „Czyż nie są gorsi od dzikich bestii ci, którzy mordują własne dzieci z powodu ich płci albo słabego zdrowia?” (De moribus ecclesiae catholicae, I, 67).
Fakt, że większość ofiar pochodzi z rodzin imigranckich z Indii, ukazuje globalne skutki odrzucenia ewangelizacji. „Idźcie tedy i nauczajcie wszystkie narody” (Mt 28,19 Wlg) – rozkaz Chrystusa pozostaje niewypełniony, gdyż posoborowa sekta zamiast nawracać pogan, promuje dialog z fałszywymi religiami, których praktyki jawnie sprzeciwiają się prawu naturalnemu.
Symptomatologia upadku: od apostazji do krwawych ofiar
Opisywane przypadki stanowią nieunikniony owoc społeczeństwa, które odrzuciło panowanie Chrystusa Króla. Gdy Pius XI w encyklice Quas Primas ogłaszał: „Jeżeliby kiedy ludzie prywatnie i publicznie uznali nad sobą władzę królewską Chrystusa, wówczas spłynęłyby na całe społeczeństwo niesłychane dobrodziejstwa”, przewidział także konsekwencje odstępstwa. Wielka Brytania, która zrzuciła jarzmo prawdziwej Wiary podczas schizmy Henryka VIII, dziś zbiera żniwo krwawych praktyk potępionych już w Starym Testamencie: „Nie będziesz oddawał dziecka na ofiarę Molochowi” (Kpł 18,21 Wlg).
Bierność struktur okupujących Watykan wobec tej hekatomby stanowi współudział w zbrodni. Gdyby prawowici pasterze kierowali dziś Kościołem, ekskomunikowaliby nie tylko wykonawców aborcji, ale także prawodawców i wszystkich współwinnych. Tymczasem neo-kościół ogranicza się do jałowych „debat” i ekumenicznych gestów wobec wyznawców religii dopuszczających dzieciobójstwo.
Za artykułem:
Aborcje dziewczynek w Wielkiej Brytanii – dane wskazują na praktyki selektywne (vaticannews.va)
Data artykułu: 09.02.2026
