Portal Konferencji Episkopatu Polski (9 lutego 2026) relacjonuje konferencję prasową zapowiadającą tzw. Niedzielę Ad Gentes, organizowaną przez Dzieło Pomocy „Ad Gentes” – instytucję neo-kościoła zajmującą się „wsparciem misyjnym”. Artykuł eksponuje „pomoc materialną”, „edukację” i „solidarność”, całkowicie pomijając nakaz głoszenia extra Ecclesiam nulla salus i obowiązek nawracania heretyków oraz pogan.
Redukcja misji Kościoła do naturalistycznego humanitaryzmu
„Polscy misjonarze, pracując w 99 krajach świata, niosą Ewangelię, a głosząc słowo Boże podają kromkę chleba, kubek wody czy tak potrzebne lekarstwa” – ks. Michał Kacprzyk, dyrektor Dzieła Pomocy „Ad Gentes”
Cytowana retoryka ujawnia teologiczną zgniliznę posoborowej pseudomisji. Święty Kongregacja Rozkrzewiania Wiary w dekrecie z 1659 r. kategorycznie nakazywała misjonarzom: „Nie wprowadzajcie żadnych zmian w wierze, obyczajach i zwyczajach krajowców, chyba że są one jawnego sprzeczne z religią i dobrymi obyczajami. (…) Przede wszystkim zwalczajcie herezje i przesądy”. Tymczasem współczesne „dzieła misyjne” skupiają się na budowie studni i przedszkoli, co Pius XI w Quas primas potępił jako „zeświecczenie czasów obecnych, tzw. laicyzm”.
Fałszywy ekumenizm jako podstawa apostazji
„Biskup” Piotrowski powołuje się na „dokumenty ostatnich papieży”, całkowicie ignorując fakt, iż sobór watykański II w Nostra aetate zburzył filar misyjnego mandatu Chrystusa. Św. Pius X w Lamentabili potępił modernistyczny błąd: „Objawienie, które stanowi przedmiot wiary katolickiej, nie zakończyło się wraz z Apostołami” (propozycja 21), podczas gdy posoborowie głosi ewolucyjną „duchowość misyjną” oderwaną od depozytu wiary.
Bankructwo doktrynalne „misji” bez nawróceń
Chlubienie się „3 tysiącami projektów pomocowych” przy braku jakichkolwiek danych o nawróceniach z pogaństwa czy herezji potwierdza, że neo-kościół porzucił munus regale Christi. Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r. (kan. 1350 §2) nakazywał misjonarzom: „W pierwszym rzędzie starać się o nawrócenie niewiernych”. Tymczasem konkurs „Mój szkolny kolega z misji” sprowadza ewangelizację do „uwrażliwienia na solidarność” – czysto naturalistycznej cnoty, o której Pius IX w Syllabusie pisał: „Moralność nie potrzebuje sankcji Bożej” (błąd 56).
„Modlitwa i post” jako przykrywka dla apostazji
Wezwanie s. Kaszuby KDzJ do „modlitwy i pomocy” dla modernistycznych misjonarzy stanowi zdradę kanonu misyjnego. Św. Robert Bellarmin w De controversiis dowodził, że „misjonarze powinni być wolni od wszelkiej zmazy doktrynalnej”, podczas gdy posoborowi „głosiciele słowa” promują ekumenizm potępiony przez Piusa XI w Mortalium animos jako „zdradę prawdy Bożej”.
Konsekwencje teologiczne: utrata władzy jurysdykcyjnej
Działalność Komisji „ds. Misji” KEP stanowi namacalny dowód utraty jurysdykcji przez posoborowych uzurpatorów. Kanon 188 §4 Kodeksu z 1917 r. stanowi: „Każdy urząd staje się wakujący na mocy samego faktu (…) jeśli duchowny publicznie odstąpi od wiary katolickiej”. Propagowanie misji pozbawionych celu nawracania dusz na jedyną prawdziwą wiarę jest jawną apostazją, automatycznie degradującą „biskupów” do statusu świeckich.
Tzw. Niedziela Ad Gentes obnaża duchową pustkę neo-kościoła, który zamienił „głoszenie Królestwa nie z tego świata” (Jan 18,36 Wlg) na społeczną inżynierię. Jak ostrzegał Pius IX w Quanta cura: „Kościół jest wrogiem postępu nauk przyrodniczych i teologicznych” – błąd 57 Syllabusa – gdyż prawda objawiona jest niezmienna. Posoborowa pseudomisja to masońska operacja dechrystianizacji pod płaszczykiem humanitarnego frazesu.
Za artykułem:
Bp Piotrowski przed Niedzielą Ad Gentes: Misje są wciąż aktualną działalnością Kościoła (episkopat.pl)
Data artykułu: 09.02.2026
