Portal Vatican News (10 lutego 2026) relacjonuje konferencję prasową zapowiadającą tzw. Niedzielę Ad Gentes, organizowaną przez Dzieło Pomocy „Ad Gentes” Komisji Konferencji Episkopatu Polski ds. Misji. Przedstawiciele neo-kościelnych struktur podkreślali znaczenie „misji” rozumianej głównie jako pomoc materialna, całkowicie pomijając nadprzyrodzony cel głoszenia prawdziwej wiary katolickiej.
Zastąpienie ewangelizacji humanitaryzmem
Wypowiedź „biskupa” Jana Piotrowskiego ujawnia całkowite odejście od katolickiej koncepcji misji: „Polscy misjonarze, pracując w 99 krajach świata, niosą Ewangelię, a głosząc słowo Boże podają kromkę chleba, kubek wody czy tak potrzebne lekarstwa”. To klasyczny przykład modernistycznej redukcji, gdzie głoszenie prawd wiary zostaje zrównane z działalnością charytatywną, co Pius XI potępił w Quas primas: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi […] nie tylko przez przyjęcie chrztu, lecz także przez poddanie się władzy Chrystusa Króla” (nr 17).
Ks. Michał Kacprzyk, dyrektor Dzieła Pomocy „Ad Gentes”, przedstawia „misje” wyłącznie jako przedsięwzięcie socjalne:
„w ciągu tych 20 lat udało się wznieść wiele szkół, przedszkoli, zapewnić dostęp do wody pitnej […] zakup mleka dla niemowląt”
. To jawne odrzucenie nakazu Chrystusa: „Idąc na cały świat, głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu” (Mk 16,15), zastąpione naturalistyczną wizją „ewangelizacji” poprzez rozwój infrastruktury.
Teologiczne bankructwo „misji” posoborowych
Przemilczenie przez uczestników konferencji konieczności nawracania niekatolików na jedyną prawdziwą wiarę stanowi zdradę misyjnego mandatu Kościoła. Jak uczy Sobór Laterański IV: „Jedna jest powszechna społeczność wiernych, poza którą nikt nie może dostąpić zbawienia” (kanon 1). Tymczasem o. Kazimierz Szymczycha SVD mówi o „uwrażliwieniu na solidarność” zamiast o obowiązku głoszenia prawdy, co potwierdza całkowite przyjęcie herezji wolności religijnej potępionej w Syllabusie Piusa IX (pkt 15-18).
S. Zygmunta Kaszuba KDzJ deklaruje:
„głoszenie słowa Bożego musi być na wzór Chrystusa poparte uczynkami miłosierdzia i dopiero wtedy wiara się przyjmuje”
. To sprzeczne z nauką św. Pawła: „Jakże mieli uwierzyć w Tego, którego nie słyszeli? Jakże mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił?” (Rz 10,14). Dzieła miłosierdzia są owocem wiary, a nie jej substytutem – jak uczył św. Wincenty à Paulo.
Systemowa apostazja pseudo-misjonarzy
Cała narracja konferencji ujawnia przyjęcie modernistycznej zasady ewolucji dogmatów. Gdy „bp” Piotrowski stwierdza: „Kościół jest w stanie misji”, nadaje tej formule posoborowe znaczenie dialogu i współpracy z heretykami, podczas gdy św. Pius X w Lamentabili potępił pogląd, że „Kościół może się pojednać z postępem” (pkt 80).
Organizowany konkurs „Mój szkolny kolega z misji” promuje relatywizm przez ukazywanie różnych „dróg do Boga”, co jest sprzeczne z dogmatem Extra Ecclesiam nulla salus. Brak także ostrzeżenia, że przyjmowanie „komunii” w strukturach posoborowych, gdzie „msza” została zredukowana do stołu zgromadzenia, a rubryki naruszają teologię Ofiary Przebłagalnej, jest aktem bałwochwalczym.
Duchowa pustka jako owoc apostazji
Całkowite pominięcie w wystąpieniach takich pojęć jak: łaska uświęcająca, przeistoczenie, spowiedź św., czyściec czy sąd ostateczny dowodzi, że mamy do czynienia z naturalistyczną parodią misji katolickich. Jak przypomina encyklika Quas primas: „Nie przez co innego szczęśliwe państwo […] nie przez co innego człowiek, państwo bowiem nie jest czym innym, jak zgodnym zrzeszeniem ludzi” (nr 19).
Prawdziwa misja katolicka, prowadzona przez wiernych kapłanów w łączności z nieprzerwaną Tradycją, kontynuuje dzieło nawracania narodów pod sztandarem Chrystusa Króla. Tymczasem neo-kościelna „działalność misyjna” służy jedynie utrwalaniu modernistycznej rewolucji, która „nie może być pogodzona z prawdziwą wiedzą bez przekształcenia jej w pewien chrystianizm bezdogmatyczny” (Lamentabili, pkt 65).
Za artykułem:
Bp Piotrowski: misje są wciąż aktualną działalnością Kościoła (vaticannews.va)
Data artykułu: 09.02.2026
