Portal eKAI (10 lutego 2026) relacjonuje przygotowania do „beatyfikacji” abpa Fultona Sheena, przedstawiając go jako „jednego z najwybitniejszych ewangelizatorów XX wieku”. Tymczasem całe przedsięwzięcie stanowi jedynie kolejną odsłonę teatru posoborowej pseudo-kanonizacji, gdzie heroldowie apostazji wynoszą na ołtarze propagatorów modernistycznej dewastacji Kościoła.
Faktyczna dewastacja procesu kanonizacyjnego
Rzekomy „proces beatyfikacyjny” Sheena, prowadzony przez strukturę okupującą Watykan, łamie wszystkie normy prawa kanonicznego sprzed 1958 roku. Już sama „dekretacja cudu” przez uzurpatora Bergoglio w 2019 roku stanowi akt samozwańczej władzy, gdyż „prawdziwy Kościół nie może istnieć bez prawdziwego Papieża, a prawdziwy Papież nie może być heretykiem” (Św. Robert Bellarmin, De Romano Pontifice). „Biskup” Louis Tylka z Peorii, uczestniczący w tej farsie, jawi się jako funkcjonariusz masońskiej struktury, nie zaś pasterz katolicki.
Teologiczny bankructwo Sheena
Analiza działalności Sheena odsłania jego głębokie uwikłanie w modernistyczne błędy:
Pod wpływem jego nauk nawróciło się wiele sławnych osobistości, w tym działacze komunistyczni, agnostycy, aktorzy
Prawdziwy metanoia wymaga porzucenia błędów, nie zaś medialnego poklasku. Sheen propagował protestancką koncepcję nawrócenia jako subiektywnego „doświadczenia”, sprzeczną z katolickim rozumieniem wiary jako assensus intellectus (przyzwolenia rozumu) na objawione prawdy. Jego telewizyjne show „Life is Worth Living” wprowadziło protestancki model „ewangelizacji” oparty na emocjonalnym przeżyciu, nie zaś na przekazie niezmiennej doktryny.
Masoneria i destrukcja autorytetu
Kluczowa rola kardynała Francisa Spellmana w karierze Sheena odsłania mroczne koneksje. Spellman, ujawniony jako członek loży masońskiej w dokumentach Taxil, stał się architektem amerykańskiej „katolicyzmu” pozbawionego dogmatycznej ostrości. Sheen jako jego protegowany realizował program zastąpienia katolickiej contra mundum kompromisem ze światem. Jego „nawrócenia” komunistów przypominają raczej operację prania reputacji służb specjalnych niż autentyczne konwersje.
Posoborowa mitologia „świętości”
Sformułowania o „głębokim oddaniu Matce Bożej” brzmią jak bezczelne kpiny, gdyż Sheen promował protestancką wizję Maryi jako „braterskiej towarzyszki wiary”, odrzucając dogmaty o Jej Niepokalanym Poczęciu i Wniebowzięciu. Jego książki pełne są modernistycznych interpretacji, gdzie Eucharystia staje się „symbolem wspólnoty”, nie zaś Ofiarą przebłagalną. Wizytacja „Jana Pawła II” u schyłku życia Sheena to spotkanie dwóch apostatów, nie zaś świętych – co potwierdza słuszność zasady «corruptio optimi pessima» (zepsucie najlepszych jest najgorsze).
Groteskowe manipulacje zwłok
Przerażającą posoborową nowinką jest makabryczny proceder przemieszczania szczątków pod pretekstem „nowego grobowca”. Ekshumacja w 2019 roku i przewiezienie zwłok Sheena do Peorii łamią kanon 1205 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku, zabraniający przenoszenia ciał świętych bez zgody Stolicy Apostolskiej – która de facto nie istnieje od 1958 roku. Ten akt głębokiego braku szacunku dla zmarłych potwierdza demoniczny charakter całego przedsięwzięcia.
Konkluzja: Wierność prawdziwym świętym
Podczas gdy posoborowie organizuje cyrk „beatyfikacyjny”, prawdziwi katolicy trwają przy kultach potwierdzonych przez nieomylne Magisterium. „Kościół nie potrzebuje nowych świętych, lecz wiernych starym świętym” – jak przypominał św. Pius X. Każdy akt kultu wobec Sheena będzie aktem bałwochwalczym, gdyż pochodzi z nieważnego źródła. Jedyną odpowiedzią na tę farsę jest powrót do Mszy Wszechczasów, prawdziwych sakramentów i niezmiennej doktryny katolickiej.
Za artykułem:
10 lutego 2026 | 04:00Niebawem beatyfikacja abp. Sheena (ekai.pl)
Data artykułu: 10.02.2026
