Portal LifeSiteNews relacjonuje wybór Laury Fernández Delgado na urząd prezydenta Kostaryki (1 lutego 2026), przedstawiając ją jako „nieprzebraną katolicką liderkę pro-life”, która określa aborcję jako „morderstwo”. Artykuł podkreśla poparcie dla Fernández ze strony „biskupów” oraz struktur posoborowych, wskazując na rzekomy „triumf wartości chrześcijańskich” w Ameryce Środkowej. Faktyczna analiza doktrynalna demaskuje jednak głęboką sprzeczność między deklaracjami polityczki a niezmienną nauką Kościoła katolickiego.
Faktografia w służbie iluzji
Fernández deklaruje walkę z aborcją, zapowiadając zaostrzenie kar dla osób uczestniczących w procederze zabijania nienarodzonych. Wymowny jest jednak brak jakiejkolwiek wzmianki o katolickiej nauce społecznej, która – jak nauczał Pius XI w Quas primas – wymaga podporządkowania wszelkich władz cywilnych panowaniu Chrystusa Króla. Tymczasem kostarykańska prezydent-elect ogranicza się do utylitarnego języka „ochrony życia” bez wskazania nadprzyrodzonego celu władzy państwowej. Co więcej, jej poprzednik Rodrigo Chaves dopuścił aborcję w sytuacji „zagrożenia życia matki”, łamiąc tym samym absolutny zakaz przerywania ciąży głoszony przez papieży od Piusa IX (Quaestio de abortu) po Piusa XII.
„Jeśli popierasz aborcję, eutanazję i nie uważasz rodziny za ważną, to nie jest miejsce dla ciebie” – deklaruje Fernández.
Wypowiedź ta, prezentowana jako „radykalnie pro-life”, pomija kluczowy kontekst: w świetle prawa naturalnego i encykliki Casti connubii Piusa XI, państwo nie tylko musi zakazywać zbrodni, ale aktywniej promować katolickie wzorce rodzinne. Tymczasem program Fernández skupia się wyłącznie na penalizacji, nie wspominając o takich imperatywach jak zakaz rozwodów, walka z antykoncepcją czy ochrona młodzieży przed demoralizacją – co stanowi zdradę integralnego porządku katolickiego.
Językowa symulacja katolicyzmu
Retoryka Fernández pełna jest frazesów o „wdzięczności Bogu” i „oddaniu Kostaryki w Jego ręce”, co stanowi klasyczny przykład posoborowej simulatio catholicitatis. Jak trafnie zauważył św. Pius X w encyklice Pascendi, moderniści „mówią nieustannie o miłości i pokorze, podczas gdy sercem gardzą prawdą”. W przemówieniu wyborczym prezydent-elect stwierdza:
„Dziś, poddana przed Tobą, oddaję Kostarykę w Twoje ręce”.
Brakuje jednak jakiegokolwiek odniesienia do obowiązku katolickich rządów do publicznego wyznawania wiary („Extra Ecclesiam nulla salus”) oraz zwalczania herezji – czego domagał się Pius IX w Syllabus errorum (teza 77). Co więcej, sama idea „demokratycznego dnia” jako daru Bożego kłóci się z nauczaniem Leona XIII (Diuturnum illud), który potępił „demokrację absolutną” jako sprzeczną z boskim pochodzeniem władzy.
Teologiczny bankructwo „poparcia”
Najjaskrawszą zdradą doktryny jest entuzjastyczne poparcie ze strony posoborowego „episkopatu” Kostaryki. Jak przypomina dekret Lamentabili sane exitu Świętego Oficjum (1907), „Kościół nie może pogodzić się z żadną formą modernizmu”. Tymczasem współczesne struktury okupujące Watykan od dziesięcioleci promują „dialog” z rewolucją antykatolicką, czego dowodzi choćby soborowa deklaracja Dignitatis humanae o fałszywej „wolności religijnej”.
Popierając Fernández, „biskupi” nie tylko legitymizują świecki charakter jej programu (ograniczonego do penalizacji aborcji), ale wręcz sankcjonują herezję państwa neutralnego światopoglądowo. Tymczasem już św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice dowodził, że władcy heretyccy automatycznie tracą prawo do rządzenia, zaś Pius IX w Quanta cura potępił „obłędne twierdzenie, jakoby wolność sumienia i kultów było prawem przysługującym każdemu człowiekowi”.
Symptom posoborowej schizofrenii
Przypadek Fernández obnaża fundamentalny paradoks współczesnej pseudokatolickiej polityki: próbę łączenia rzekomej „obrony życia” z akceptacją antychrześcijańskiego porządku prawnego. Jak trafnie zauważył arcybiskup Marcel Lefebvre w Listach do przyjaciół:
„Nie można jednocześnie walczyć z aborcją i akceptować wolności religijnej – to druga strona tej samej modernistycznej monety”.
Bezkompromisowa obrona życia nienarodzonych wymagałaby przywrócenia katolickiego państwa wyznaniowego, zakazu propagandy heretyckiej i odrzucenia całego dziedzictwa Vaticanum II. Tymczasem Fernández ogranicza się do „humanitarnego konserwatyzmu” całkowicie oderwanego od nadprzyrodzonej misji władzy świeckiej. W tym kontekście jej deklaracje są jedynie chirurgiczną korektą systemu, który Pius XI w Quas primas nazwał „odrzuceniem panowania Chrystusa nad narodami”.
Podsumowując: Kostaryka nie doświadczyła „duchowego przebudzenia”, lecz kolejną fazę modernistycznej manipulacji. Dopóki obrońcy życia nie odważą się na pełne odrzucenie posoborowej apostazji i powrót do regalitá sociale di Cristo Re, ich walka pozostanie jedynie świeckim aktywizmem pozbawionym łaski. Jak przypomina Psalm 2: „Królowie ziemi powstają i władcy spiskują wraz z nimi przeciw Panu i Jego Pomazańcowi” – współczesna „chrześcijańska demokracja” jest właśnie takim spiskiem.
Za artykułem:
Costa Rica elects pro-life Catholic president who calls abortion ‘murder’ (lifesitenews.com)
Data artykułu: 09.02.2026
