„Diecezja kielecka” – jak donosi portal eKAI (10 lutego 2026) – intensyfikuje działania „pomocowe” wobec Ukrainy, skupiając się na dostarczaniu termosów, warników gastronomicznych i gazowych parasoli grzewczych. „Biskup kielecki Jan Piotrowski” zarządził zbiórkę funduszy we wszystkich kościołach „diecezji”, powołując się na apel „przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski” – „abp.” Tadeusza Wojdy SAC. Głównym operatorem tych działań jest posoborowa instytucja pod nazwą „Caritas Diecezji Kieleckiej”, kierowana przez „ks. dr. Stanisława Słowika”.
Redukcja misji Kościoła do naturalistycznego humanitaryzmu
Opisywana aktywność stanowi jaskrawą realizację modernistycznej herezji, która sprowadza Kościół do roli świeckiej agencji socjalnej. Pius XI w encyklice Quas primas nauczał niezmiennie:
„Państwa i narody mają obowiązek publicznej czci i posłuszeństwa królującemu Chrystusowi, jeżeli pragną powagę swą nienaruszoną utrzymać i przyczynić się do pomnożenia szczęścia swej ojczyzny” (Quas primas, 18).
Tymczasem cała „pomoc” ogranicza się do wsparcia czysto materialnego, bez najmniejszej wzmianki o obowiązku głoszenia jedynej prawdziwej wiary katolickiej mieszkańcom Ukrainy – kraju zdominowanego przez schizmatyckie prawosławie. Jak zauważa św. Robert Bellarmin: „Heretyk nie jest członkiem Kościoła, więc nie może być zbawiony, dopóki się nie nawróci” (De Romano Pontifice). Milczenie o tej fundamentalnej prawdzie stanowi zdradę ewangelicznego nakazu misyjnego (Mt 28,19-20).
Ekumeniczna kolaboracja ze schizmatykami
Artykuł wspomina o dwukrotnym sprawowaniu przez „bpa Piotrowskiego” „Mszy Świętej Krzyża” w lwowskiej katedrze. Pomija jednak kluczowy fakt, że jest to świątynia podległa schizmatyckiej strukturze, która od wieków zwalcza katolicyzm. Pius XI w Mortalium animos potępił takie praktyki jako „zdradę jedynego Kościoła Chrystusowego”:
„Nie wolno katolikom nawet brać udziału w zgromadzeniach niekatolickich. (…) Jedność może wyniknąć jedynie z podporządkowania się nauczaniu i władzy prawowitych pasterzy” (Mortalium animos, 11).
Współpraca „Caritas” z prawosławnymi hierarchami stanowi pogwałcenie kanonu 1258 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., zabraniającego „aktywnego uczestnictwa w kultach niekatolickich”. Co więcej, pochwały ze strony byłego ambasadora Ukrainy Wasyla Zwarycza – przedstawiciela reżimu jawnie zwalczającego katolicyzm – dowodzą, że działania te służą politycznym interesom, a nie zbawieniu dusz.
Teologiczny bankructwo „posoborowego miłosierdzia”
Opisana inicjatywa ujawnia dogłębną apostazję struktur okupujących Watykan. Św. Pius X w Lamentabili sane potępił tezę, jakoby:
„Dobroć Boga i Jego wszechwiedza nie pozwalają potępiać na wieki kogokolwiek” (Lamentabili, 21).
Tymczasem cała „pomoc humanitarna” pomija milcieniem kwestię wiecznego potępienia, do którego prowadzi trwanie w schizmie i herezji. Brak jakiegokolwiek wezwania do nawrócenia czyni z tych działań współudział w grzechu śmiertelnym (2 J 1,10-11).
Zamiast organizować akcje „termos dla Ukrainy”, prawdziwi katolicy powinni naśladować świętych misjonarzy takich jak św. Jozafat Kuncewicz, który oddał życie głosząc prawdę katolicką na tych ziemiach. Jak nauczał św. Paweł: „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1 Kor 9,16).
Nadprzyrodzona ślepota „duszpasterskich” inicjatyw
Najbardziej wymownym symbolem całej akcji jest całkowite pominięcie Najświętszej Ofiary jako źródła wszelkiego prawdziwego miłosierdzia. W żadnym miejscu nie wspomina się o:
1. Organizacji prawdziwych Mszy Świętych dla wiernych katolików na Ukrainie
2. Dostępie do ważnych sakramentów
3. Modlitwach o nawrócenie schizmatyków i heretyków
4. Wynagradzającym Sercu Chrystusa Króla
Tymczasem Pius XII w Mediator Dei przypominał:
„Ofiara Eucharystyczna jest źródłem i szczytem całego życia chrześcijańskiego” (Mediator Dei, 3).
Redukcja „pomocy” do sfery czysto materialnej stanowi realizację masońskiego postulatu „laicyzacji miłosierdzia”, potępionego przez Piusa IX w Syllabusie (pkt 40).
Finansowe wsparcie antykatolickich struktur
Numer konta podany do wpłat (21 1050 1416 1000 0005 0011 5811) należy do instytucji posoborowej, która:
– Promuje ekumeniczne zgromadzenia z heretykami
– Współorganizuje „modlitwy” z wyznawcami judaizmu
– Uczestniczy w akcjach sprzecznych z katolicką moralnością
Środki przekazane na to konto zasilą więc struktury jawnie zwalczające jedyny prawdziwy Kościół. Katolik nie może wspierać organizacji, które – jak uczy św. Tomasz z Akwinu – „sprzeciwiają się dobru wspólnemu wiary” (Summa Teol., II-II q.10 a.11).
Podsumowując, opisana „pomoc” stanowi spektakularny przykład apostazji posoborowych struktur. Zamiast prowadzić dusze do Chrystusa Króla, utwierdza je w błędach schizmy wschodniej. Prawdziwi katolicy powinni odrzucić tę pseudocharytatywną farsę i wspierać wyłącznie dzieła wierne niezmiennej doktrynie katolickiej. Jak napomina Psalmista: „Niech zginą wszyscy, którzy odstępują od Ciebie!” (Ps 72,27 Wlg).
Za artykułem:
10 lutego 2026 | 17:28Więcej długofalowej pomocy od diecezji kieleckiej dla Ukrainy (ekai.pl)
Data artykułu: 10.02.2026
