Portal „Gość Niedzielny” (10 lutego 2026) relacjonuje wybór 64-letniego „kardynała” Anthony Pooli na przewodniczącego Katolickiej Konferencji Biskupów Indii (CBCI). Jako pierwszy w historii dalit („niedotykalny”) stojący na czele tego gremium, wybór ten stanowi jawny dowód kompromisu z pogańskim systemem kastowym oraz całkowitego odejścia od katolickiej zasady równości wszystkich ludzi w Chrystusie. Komunikat końcowy zgromadzenia, pełen frazesów o „prawach człowieka”, „pluralizmie” i „wartościach konstytucyjnych”, demaskuje prawdziwy cel posoborowej sekty: budowę naturalistycznej utopii zamiast głoszenia jedynej prawdy zbawiennej.
Synkretyzm kastowy jako narzędzie destrukcji
Fakt, iż „kardynał” Poola pochodzi z kasty dalitów, został przedstawiony jako „historyczny przełom”. Tymczasem Kościół katolicki od zawsze zwalczał system kastowy jako sprzeczny z godnością dziecka Bożego (1 Kor 12,13). Już w 1935 r. Kongregacja Rozkrzewiania Wiary w dekrecie Cum compertum zabroniła praktyk dyskryminacji kastowej wśród katolików. Tymczasem współczesne struktury posoborowe nie tylko nie głoszą zniesienia tego pogańskiego wynalazku przez Chrystusa, ale wpisują się w jego logikę, traktując pochodzenie kastowe jako element tożsamości. Jakże daleko to od słów św. Pawła: „Nie masz Żyda ani poganina […] wszyscy bowiem jesteście jedno w Chrystusie Jezusie” (Gal 3,28 Wlg)!
„Autentyczne życie chrześcijańskie inspiruje nas do bycia obywatelami przestrzegającymi prawa, promującymi pokój i broniącymi praw człowieka” – głosi dokument CBCI.
To zdanie demaskuje całkowite zredukowanie nadprzyrodzonej misji Kościoła do roli NGO. Gdzie jest wezwanie do nawrócenia? Gdzie głoszenie Królestwa Bożego? Quas Primas Piusa XI jednoznacznie naucza: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi […] nie może być prawdziwej wolności tam, gdzie nie uznaje się panowania Chrystusa”. Tymczasem indyjscy „biskupi” przedkładają świecką konstytucję nad Ewangelię, co stanowi jawną apostazję.
Konstytucja indyjska jako nowe „credo”
Szczególnie wymowne jest powoływanie się na „wartości konstytucyjne” i świecki charakter państwa. Dokument CBCI stwierdza:
„Wierność indyjskiej konstytucji wypływa z naszej wiary chrześcijańskiej i naszego zaangażowania na rzecz dobra wspólnego”.
To stwierdzenie jest teologiczną abominacją. Jak może „wypływać z wiary” lojalność wobec dokumentu, który w art. 25 gwarantuje „prawo do propagowania swojej religii” każdemu, włączając buddystów, muzułmanów czy hinduistów? Syllabus błędów Piusa IX wyraźnie potępia tezę, że „każdy człowiek jest wolny w przyjmowaniu i wyznawaniu tej religii, którą uzna za prawdziwą pod wpływem światła rozumu” (pkt 15). Tymczasem cały dokument CBCI to jeden wielki hołd złożony modernizmowi i wolności religijnej potępionej przez Mirari vos Grzegorza XVI i Quanta cura Piusa IX.
Mahatma Gandhi jako wzór? Bluźnierstwo!
Najjaskrawszą ilustracją duchowego bankructwa jest przywołanie „wspaniałego przykładu Mahatmy Gandhiego” jako wzoru budowania jedności. Gandhi – hinduski asceta, przeciwnik nawracania na chrześcijaństwo, głosiciel panteizmu – zostaje wyniesiony do rangi autorytetu! To jawny synkretyzm, potępiony już w Starym Testamencie: „Nie będziesz się kłaniał bogom cudzym” (Wj 23,24 Wlg). Jakże nisko upadli ci, którzy powinni być strażnikami depozytu wiary!
Milczenie o rzeczywistej misji Kościoła
Cały dokument CBCI jest wymowny tym, czego nie zawiera. Ani słowa o:
- Obowiązku głoszenia Ewangelii wszystkim narodom (Mt 28,19)
- Jedyności zbawienia w Kościele katolickim (Extra Ecclesiam nulla salus)
- Potrzebie chrztu i nawrócenia dla hindusów
- Królowskiej godności Chrystusa i obowiązku podporządkowania Mu państw
To nie jest przypadkowe pominięcie. To strategia milczenia typowa dla modernistów, którzy – jak nauczał św. Pius X w Lamentabili – „ewolucją dogmatów doprowadzają do tego, że religia katolicka nie jest już tą, którą ustanowił Jezus Chrystus, lecz bezkształtną syntezą wszystkich religii” (pkt 53).
Wyrażone „zaniepokojenie odmawianiem praw mniejszości” i wezwanie do „uchylenia przepisów o przymusowych nawróceniach” to kolejny dowód na służbie antychrystusowej globalizacji. Kościół zawsze głosił prawo i obowiązek ewangelizacji, czego dowodzi cała historia misji od czasów apostolskich. Tymczasem dzisiejsi „biskupi” wolą walczyć o prawa „chrześcijan dalitów” w ramach hinduskiego systemu, zamiast zburzyć ten system mocą Krzyża.
Duchowa pustka posoborowej sekty
Na koniec warto zauważyć językowe symptomy apostazji. Określenia typu „obywatele przestrzegający prawa”, „harmonia”, „braterstwo” – to wszystko slogany masońskiej proweniencji, obce katolickiej nauce o grzechu pierworodnym i konieczności łaski. Brak jakiegokolwiek odniesienia do:
- Grzechu i potrzeby odkupienia
- Ofiary Mszy Świętej
- Łaski uświęcającej
- Maryi jako Pośredniczki
- Sądu Ostatecznego
To nie jest przypadek. To programowa dechrystianizacja, w której Chrystus przestaje być Zbawicielem, stając się co najwyżej „inspiracją” do działań społecznych. Jakże aktualne dziś brzmią słowa Piusa XI: „Odrzucenie panowania Chrystusa doprowadziło do ruiny społeczeństw” (Quas Primas).
Episkopat Indii – jak cała posoborowa struktura – stanowi dziś anty-Kościół. Jego „duchowni” to urzędnicy humanitarnej NGO, a nie kapłani Najwyższego. Jedyną odpowiedzią wiernych pozostaje ucieczka do katakumb prawdziwego Kościoła, gdzie wciąż sprawuje się Najświętszą Ofiarę i głosi pełnię depozytu wiary.
Za artykułem:
„Niedotykalny” przewodniczącym Katolickiej Konferencji Biskupów Indii (gosc.pl)
Data artykułu: 10.02.2026
