Sakramentalna dezorientacja w neo-kościelnej narracji
Portal gosc.pl (11 lutego 2026) przedstawia tzw. „ABC sakramentu namaszczenia chorych”, powołując się na współczesny Kodeks Prawa Kanonicznego i posoborowy Katechizm. Cytowany materiał redukuje sakrament do psychologicznego „umocnienia w chorobie”, całkowicie przemilczając jego eschatologiczny charakter jako przygotowania na śmierć i sąd Boży. „Pierwszą łaską sakramentu namaszczenia chorych jest łaska umocnienia, pokoju i odwagi, by przezwyciężyć trudności związane ze stanem ciężkiej choroby” – czytamy w tekście, co stanowi rażące zawężenie tradycyjnej doktryny.
Faktograficzne przeinaczenia
Artykuł pomija kluczowy aspekt ostatniego namaszczenia jako sakramentu viaticum – zaopatrzenia na drogę do wieczności. Jak uczy Sobór Trydencki: „Namaszczenie to jest sakramentem Nowego Testamentu, ustanowionym przez Chrystusa Pana, a sugerowanym przez św. Marka (Mk 6,13) i zalecanym i ogłoszonym światu przez Apostoła Jakuba” (Sesja XIV, rozdz. 1). Tymczasem współczesna narracja sprowadza go do „pokrzepienia”, zacierając jego nadprzyrodzony cel.
„W niebezpieczeństwie śmierci katolik przyjmuje wiatyk” – stwierdza tekst, nie wyjaśniając jednak, że wiatyk jest Komunią św. udzielaną in articulo mortis, a nie synonimem całego obrzędu ostatniego namaszczenia.
Język zdradzający naturalizm
Użycie zwrotów typu „toniemy w procedurach” czy „człowiek jest coraz bardziej kruchy” w wypowiedzi ks. Zawistowskiego demaskuje humanitarną, a nie teologiczną perspektywę. Brakuje tu jakiejkolwiek wzmianki o grzechu, zadośćuczynieniu czy konieczności stanu łaski uświęcającej – kluczowych elementów w tradycyjnym rozumieniu sakramentu. Katechizm Rzymski wyraźnie naucza: „Przez ten sakrament odpuszczane są grzechy powszednie, a także grzechy śmiertelne, których chory nie mógł szczerze wyznać” (cz. II, rozdz. 6).
Teologiczne bankructwo
Propozycja udzielania namaszczenia „wiele razy w życiu” stoi w jaskrawej sprzeczności z praktyką Kościoła przedsoborowego, gdzie sakrament ten zwano właśnie ostatnim namaszczeniem (Extrema Unctio). Św. Robert Bellarmin przestrzegał: „Namaszczenie chorych nie jest zwykłym środkiem umocnienia, ale szczególną łaską na godzinę śmierci” (De Sacramentis). Tymczasem autorzy bezkrytycznie powtarzają posoborowe innowacje, całkowicie ignorując nauczanie papieży takich jak Pius XII, który w konstytucji Sacram Unctionem Infirmorum (1953) potwierdził eschatologiczny charakter sakramentu.
Symptomatyczna apostazja
Milczenie na temat konieczności ważnego szafarza jest najbardziej wymownym przejawem kryzysu. Kanon 11 Kodeksu z 1917 stanowił: „Szafarzem ostatniego namaszczenia jest wyłącznie kapłan” – przy czym kapłanem jest tylko ten, kto ma ważne święcenia. W sytuacji, gdy większość „duchownych” posoborowych ma nieważne święcenia (z powodu nieważnej formy sakramentalnej), praktycznie wszystkie namaszczenia w neo-kościelnych strukturach są nieważne. Brak jakiegokolwiek ostrzeżenia w tym względzie czyni z całego artykułu duchowe niebezpieczeństwo.
Podsumowując, prezentowany materiał to klasyczny przykład posoborowej dezintegracji sakramentologii. Przemilczenie nauki o czterech ostatnich rzeczach (śmierć, sąd, niebo, piekło), brak wezwania do żalu za grzechy i zadośćuczynienia oraz promocja wielokrotnego przyjmowania sakramentu – wszystko to świadczy o całkowitym zerwaniu z depositum fidei. Jak przypomina Pius XII: „Ostatnie namaszczenie jest sakramentem umierających, którego głównym celem jest udzielenie łaski ostatecznego przezwyciężenia pokus w godzinie śmierci” (Mystici Corporis). W miejsce tej pewnej nauki otrzymujemy jedynie terapeutyczny bełkot.
Za artykułem:
ABC sakramentu namaszczenia chorych (gosc.pl)
Data artykułu: 11.02.2026
