Portal EWTN informuje o planach „papieża” Leona XIV dotyczących ekumenicznego „Jubileuszu Odkupienia” w 2033 roku w Jerozolimie, przedstawiając go jako „historyczną szansę” na „pełną i widzialną jedność chrześcijan”. Główną przeszkodą ma być konflikt między patriarchatami Moskwy i Konstantynopola. Artykuł gloryfikuje niedawne spotkanie uzurpatora z „patriarchą” Bartłomiejem I podczas obchodów 1700. rocznicy Soboru Nicejskiego w Turcji, pomijając całkowicie heretycki charakter tego zgromadzenia.
Faktograficzne przemilczenia herezji
Relacja przemilcza fundamentalny dogmat katolicki o jedynej prawdziwej Cerkwi Chrystusowej, jak nauczał św. Robert Bellarmin: „Extra Ecclesiam nulla salus” („Poza Kościołem nie ma zbawienia”) (De Eccl. mil. 3,2). Tymczasem tekst traktuje schizmatyckie sekty prawosławne jako równoprawnych „partnerów dialogu”, podczas gdy Sobór Florencki wyraźnie potępił „Greków” za odrzucenie prymatu Rzymu (DS 1307).
„Moskwa obecnie odmawia udziału w spotkaniach ekumenicznych, w których uczestniczy Konstantynopol” – cytuje portal wypowiedź „eksperta ekumenicznego” Franza Bouwena.
To „missionarius Afrikæ” („ojciec” Bouwen) z dumą przyznaje się do 40 lat działalności w Jerozolimie, co w świetle encykliki Piusa XI Mortalium Animos stanowi jawne łamanie zakazu fałszywego ekumenizmu: „Kościół katolicki nigdy nie może współpracować z niekatolikami w sprawach religijnych, aby ich błędom nie udzielać wsparcia” (AAS 20, 1928).
Językowa zdrada depozytu wiary
Retoryka artykułu pełna jest modernistycznych nowomów. Określenia typu „chrześcijańskie wspólnoty” dla heretyckich sekt czy „Eucharystyczna komunia” w odniesieniu do schizmatyków stanowią jawne pogwałcenie kanonu 731 §2 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku, zabraniającego wspólnoty w sakramentach z heretykami.
Portal posługuje się też semantycznymi podstępami:
- „Świadectwo wspólne” zamiast „propaganda herezji”
- „Wspólna pamięć” zamiast „relatywizacja dogmatów”
- „Synodalne podejście” jako kamuflaż dla kolegialistycznej rewolty przeciw papieskiemu prymatowi
Szczytem przewrotności jest porównanie planowanej pielgrzymki do historycznego spotkania Pawła VI z Atenagorasem w 1964 roku – spotkania które zapoczątkowało apostazję posoborowego antykościoła.
Teologiczna destrukcja Odkupienia
Sam pomysł „ekumenicznego jubileuszu” stanowi świętokradzką parodię prawdziwych jubileuszy katolickich, które zawsze miały charakter ekspiacyjny i nawracający. Jak nauczał Pius XI w Quas Primas: „Królestwo naszego Odkupiciela obejmuje wszystkich ludzi – nie przez modernistyczny dialog, lecz przez poddanie narodów pod Jego berło”.
„Pielgrzymka może przynieść owoce tylko wtedy, gdy będzie przeżywana jako autentyczny proces ekumeniczny” – twierdzi Bouwen.
Tymczasem Mortalium Animos jednoznacznie potępia takie myślenie: „Nie wolno katolikom wspierać czy brać udziału w zgromadzeniach, zebraniach czy zjazdach… które nastawione są na jedność wyznań”. W świetle Syllabusu błędów Piusa IX (propozycja 18) wszelkie równouprawnienie protestantyzmu z katolicyzmem jest „herezją relatywizmu”.
Symptomatyczny upadek posoborowia
Cała inicjatywa ujawnia eschatologiczną logikę antykościoła. Jak przepowiedział św. Pius X w encyklice Pascendi moderniści dążą do „synkretyzmu wszystkich herezji” w globalnej religii humanitaryzmu. Planowane zgromadzenie w Jerozolimie idealnie wpisuje się w masoński projekt „Świątyni Zjednoczonych Religii”.
Nawet konflikt między Moskwą a Konstantynopolem służy celom antykościoła – jak zauważył „kardynał” Koch: „Catholics invite Catholics, and Orthodox invite Orthodox”. To jawna kapitulacja przed schizmą wschodnią, podczas gdy prawdziwy Kościół zawsze domagał się powrotu odłączonych braci do owczarni Piotrowej.
W obliczu tej apostazji jedyną katolicką odpowiedzią pozostaje wierność niezmiennej doktrynie i prawdziwej Mszy Świętej – gdzie Chrystus Król rzeczywiście sprawuje swoje zbawcze panowanie przez Krzyż i Eucharystię.
Za artykułem:
Jubilee 2033: Rift between Moscow and Constantinople patriarchates threatens ecumenical progress (ewtnnews.com)
Data artykułu: 11.02.2026
