Portal eKAI (11 lutego 2026) relacjonuje wystąpienie „arcybiskupa” Adama Szala w Leszczawie z okazji Światowego Dnia Chorych. W przemówieniu nawiązującym do orędzia „papieża” Leona XIV hierarcha powołał się na przypowieść o miłosiernym Samarytaninie, akcentując potrzebę „dzieł miłości” i otwarcia Dziennego Domu Seniora im. „świętego” Józefa. Całość nacechowana jest redukcją katolickiej caritas do świeckiego humanitaryzmu.
Teologiczna amputacja miłosierdzia
„Chcemy popatrzeć na tego Samarytanina, o którym mówił Pan Jezus, że wzruszył się głęboko. […] To głębokie wzruszenie zaowocowało działaniem”
– stwierdził „abp Szal”, parafrazując modernistyczne orędzie uzurpatora z Watykanu. Wykładnia ta odcina miłosierdzie od jego nadprzyrodzonych korzeni, sprowadzając je do psychologicznego „wzruszenia” i społecznego aktywizmu. Tymczasem vera misericordia (prawdziwe miłosierdzie) – jak nauczał św. Tomasz z Akwinu – wypływa z cnoty miłości Boga nade wszystko (Summa Theologiae II-II, q. 30, a. 1). Bez odniesienia do łaski uświęcającej i zbawienia duszy, „uczyny miłosierdzia” stają się jałową filantropią.
Szczególnie jaskrawym przejawem apostazji jest stwierdzenie:
„Chrystus wzrusza się głęboko i opatruje nam rany nam jako temu biblijnemu Adamowi, który symbolizuje całą ludzkość”
. To heretycka negacja rzeczywistości grzechu pierworodnego i konieczności Odkupienia przez Ofiarę Krzyżową. Sobór Trydencki definitywnie potępił pogląd, jakoby Adam był „tylko symbolem” (Session V, Dekret o grzechu pierworodnym). Rany ludzkości nie są metaforą – to skutek realnego zerwania przymierza z Bogiem, które leczy jedynie Chrzest i sakramentalne życie.
Kryzys jako owoc posoborowego przewrotu
Wspomnienie o „Caritas Archidiecezji Przemyskiej” jako wzorze pomocy ujawnia systemową apostazję neokościoła. Instytucja ta – podobnie jak cała sieć posoborowych „dzieł miłosierdzia” – funkcjonuje na zasadach świeckiego NGO, gdzie pomoc materialna zastępuje troskę o zbawienie dusz. Pius XI w encyklice Quas Primas nauczał niezbicie: „Ludzie w społeczeństwach zjednoczeni nie mniej podlegają władzy Chrystusa jak jednostki” (1925). Tymczasem „abp Szal” promuje model społeczeństwa obywatelskiego, gdzie Kościół jest jednym z wielu dostarczycieli usług socjalnych.
Próba zawłaszczenia Rodziny Ulmów jako „samarytan z Markowej” to cyniczne nadużycie historii. Św. Pius X w dekrecie Lamentabili sane potępił tezę, że „Kościół nie może nawet poprzez definicje dogmatyczne określić właściwego sensu Pisma Świętego” (propozycja 4). Tymczasem „błogosławieństwo” posoborowe dla tych, którzy zginęli bez potwierdzenia wiary katolickiej, stanowi jawne pogwałcenie kanonu 1239 §1 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., wymagającego signum fidei (znaku wiary) dla beatyfikacji męczenników.
Gospoda bez Hostii – duchowa pustynia
Otwarty „Dzienny Dom Seniora im. św. Józefa” to kolejny przykład naturalistycznej utopii, gdzie materialny komfort zastępuje troskę o życie wieczne. „Arcybiskup” deklaruje:
„Niech Kościół będzie rzeczywiście gospodą, miejscem, do którego przychodzimy i w którym jesteśmy po to, żeby uczyć się jak być dobrymi Samarytaninami”
. Ale gdzie w tej „gospodzie” miejsce dla Najświętszej Ofiary? Gdzie adoracja Przenajświętszego Sakramentu? Gdzie sakramentalne namaszczenie chorych? Św. Jan Maria Vianney przestrzegał: „Dom bez modlitwy to jak twierdza bez kapłana – łatwo zdobyta przez szatana”.
Prawdziwe dzieła miłosierdzia wypływają wyłącznie z kultu prawdziwego Boga w Trójcy Jedynego. Jak nauczał Sobór Trydencki: „Ofiara Mszy św. jest prawdziwą Ofiarą przebłagalną za żywych i umarłych, z której spływają wszelkie łaski” (Sesja XXII, kan. 1-3). Tymczasem posoborowa „gospoda” oferuje wyłącznie terapię zajęciową i wsparcie socjalne – duchową pustynię w miejsce źródła wody żywej.
Powrót do źródeł łaski
W obliczu tej modernistycznej deformacji należy przypomnieć niezmienne zasady katolickie:
- Miłosierdzie bez Ofiary Kalwarii jest iluzją – tylko Krew Chrystusa gładzi grzechy świata.
- Pomoc materialna ma sens jedynie jako środek prowadzący dusze do stanu łaski uświęcającej.
- Katolicka Caritas musi być nierozerwalnie złączona z kultem eucharystycznym i sakramentami.
Niech przykład świętych – jak św. Wincenty à Paulo czy św. Józefiny Bakhita – przypomina, że vera misericordia rodzi się z kontemplacji Ran Chrystusa i prowadzi dusze do wiecznego zbawienia. Wszelkie zaś „dzieła miłosierdzia” odcięte od tej nadprzyrodzonej więzi są jedynie faryzejskim „szumem i wrzaskiem” (Iz 1,13 Wlg).
Za artykułem:
11 lutego 2026 | 14:48Abp Szal na Światowy Dzień Chorych: Nie wystarczą emocje, nie wystarczą słowa. Potrzebne są dzieła miłości, wsparcie– Trzeba wesprzeć tych, którzy cierpią, którzy są starsi, ale … (ekai.pl)
Data artykułu: 11.02.2026
