Tragedia w Tumbler Ridge: Posoborowa retoryka zamiast katolickiej odpowiedzi na zło

Portal The B.C. Catholic (11 lutego 2026) relacjonuje reakcje hierarchów sekty posoborowej na masową strzelaninę w szkole średniej w Tumbler Ridge (Kolumbia Brytyjska, Kanada), gdzie zginęło co najmniej 10 osób, w tym nastolatkowie. „Bp” Stephen Jensen z „diecezji” Prince George wezwał do „modlitwy i pokuty”, określając zdarzenie jako „traumatyczne dla wszystkich”. Artykuł przytacza również wypowiedzi innych „duchownych”, w tym „abp” Richarda Smitha z Vancouver i „bp” Michaela Kwiatkowskiego z eparchii ukraińskiej, którzy nawołują do „solidarności w modlitwie”. Jednakże cała narracja pozostaje w sferze naturalistycznego humanizmu, całkowicie pomijając nadprzyrodzoną perspektywę grzechu, sprawiedliwości Bożej i konieczności nawrócenia.

Teologiczna bankructwo w obliczu zła

„Bp” Jensen stwierdza: „Najskuteczniejszą odpowiedzią, jaką możemy złożyć w intencji ofiar i ocalałych, ich rodzin, służb ratunkowych, wspólnoty parafialnej i miasta, są nasza modlitwa i pokuta”. Choć słowo „pokuta” pada, zostaje pozbawione swego dogmatycznego fundamentu. Sententia fidei proxima (prawie pewna prawda wiary) uczy, że prawdziwa pokuta wymaga: żalu za grzechy, postanowienia poprawy i zadośćuczynienia Bogu i bliźniemu (Sobór Trydencki, sesja XIV, kan. 4). Tymczasem w całym komunikacie brak jakiegokolwiek odniesienia do:

• Ofiary Mszy Świętej jako jedynego skutecznego zadośćuczynienia („Ego sum via, veritas et vita” – Ja jestem drogą, prawdą i życiem; J 14,6 Wlg);
• Konieczności publicznego wynagrodzenia za grzechy wołające o pomstę do nieba (Katechizm Rzymski, cz. III, rozdz. 7);
• Obowiązku nawoływania do nawrócenia i porzucenia postmodernistycznych ideologii, które prowadzą do duchowej degrengolady.

Kulturowe poddanie się rewolucji gender

Artykuł bezkrytycznie powtarza informację, że sprawcą strzelaniny był „18-latek urodzony jako biologiczny mężczyzna, ale identyfikujący się jako kobieta”. To milczące przyzwolenie na ideologię gender stanowi zdradę katolickiej antropologii. Już w 1930 r. Pius XI w encyklice Casti Connubii potępił wszelkie próby podważania „różnicy płciowej wypływającej z samej natury”. Tymczasem posoborowi „pasterze”:

1. Nie piętnują źródła zła – buntu przeciw prawu naturalnemu;
2. Nie wskazują na związek między odrzuceniem Bożego porządku a eskalacją przemocy („Qui facit peccatum, servus est peccati” – Kto grzeszy, jest niewolnikiem grzechu; J 8,34 Wlg);
3. Przemilczają obowiązek władz świeckich do karania bluźnierczych ekscesów (Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917, kan. 2314).

Liturgiczna nicość i fałszywy ekumenizm

Wspomnienie o „modlitwach” w „parafii” Holy Cross Mission i u grekokatolików ukazuje kolejny poziom doktrynalnej dezintegracji. Lex orandi, lex credendi (prawo modlitwy prawem wiary) – zasada przypomniana przez Piusa XII w Mediator Dei – została tu całkowicie zanegowana. Jak można skutecznie modlić się za ofiary, gdy:

• Sprawuje się nieważne „msze” nowego rytu (teologia ofiary zastąpiona „ucztą”);
• Dopuszcza się komunię św. na rękę (profanacja Ciała Chrystusa);
• Praktykuje się ekumeniczne modły ze schizmatykami (np. ukraińskimi grekokatolikami pozostającymi w jedności z Rzymem tylko formalnie)?

Milczenie o Fatimie jako symptom apostazji

Ironią jest wzmianka o „modlitwie do Matki Bożej z Lourdes”, gdy równocześnie pomija się największe wezwanie Maryi do pokuty w XX wieku. W przesłaniu z 13 lipca 1917 r. w Fatimie (uznanym przez niektórych teologów przedsoborowych, choć dziś demaskowanym jako operacja masońska) Maryja wyraźnie wskazywała: „Jeśli nie przestaną obrażać Boga, wybuchnie nowa, gorsza wojna”. Posoborowi hierarchy:

1. Nigdy nie nawołują do poświęcenia Rosji Niepokalanemu Sercu Maryi (jak żądała „fatimska wizjonerka” – co jest sprzeczne z katolicką eklezjologią);
2. Przemilczają związek między legalizacją aborcji, rozpustą i kulturą śmierci a karami Bożymi;
3. Redukują kult Maryi do „pocieszającej pobożności”, odcinając go od wymiaru sprawiedliwości i wynagrodzenia („Ad iustitiam et ad iudicium” – ku sprawiedliwości i sądowi; Iz 42,1-4 Wlg).

Wielkopostna parodia pokuty

„Bp” Jensen wspomina o zbliżającym się Wielkim Poście jako czasie „intensywniejszej modlitwy i pokuty”, jednakże w kontekście posoborowej praktyki oznacza to jedynie:

• „Ascezę” pozbawioną postu eucharystycznego (komunia św. rozdawana jak fast food);
• „Umartwienia” ograniczone do rezygnacji z czekolady, zamiast walki z duchem świata;
• „Nawrócenie” rozumiane jako akceptacja LGBT i innych „znaków czasu” (wbrew Syllabusowi błędów, pkt 77-79).

Podczas gdy św. Pius X w Vehementer Nos (1906) nauczał, że „Kościół jest nie tylko społecznością miłości, ale także sprawiedliwości”, współcześni „biskupi” zdradzili obie te cnoty. Ich reakcja na tragedię w Tumbler Ridge to nie katolicka odpowiedź na zło, lecz terapia gestalt dla zbiorowej traumy. Gdzie jest wezwanie do:

• Publicznego różańca ekspiacyjnego;
• Biczowań w intencji nawrócenia grzeszników;
• Nabożeństwa Boga Ojca Przedwiecznego w intencji ukarania winnych i ochrony niewinnych?

Jak zauważył św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „Kościół jest arką zbawienia, ale tylko dla tych, którzy zachowują jego niezmienne prawa”. Dopóki „duchowni” posoborowi będą głosić bezzębną „miłosierną” wersję wiary, dopóty świat będzie pogrążał się w kolejnych Tumbler Ridge – zarówno w wymiarze dosłownym, jak i duchowym.

„Biada pasterzom, którzy gubią i rozpraszają owce mojej pastwy! – mówi Pan” (Jer 23,1 Wlg).

Za artykułem:
Prince George bishop calls for prayer, penance, saying shooting ‘has traumatized us all’   (ewtnnews.com)
Data artykułu: 11.02.2026

Podziel się tą wiadomością z innymi.