Portal eKAI.pl (12 lutego 2026) informuje o przedstawieniu raportu Komisji „Wyjaśnienie i naprawa” Diecezji Sosnowieckiej, dotyczącego przypadków krzywdzenia małoletnich przez duchownych. Dokument wskazuje na bagatelizowanie zgłoszeń, niewłaściwe prowadzenie spraw, niedoskonałości w formacji kapłańskiej oraz potrzebę usprawnienia nadzoru i administracji. Raport identyfikuje 29 oskarżonych lub podejrzonych duchownych (w tym 23 inkardynowanych w diecezji), z czego w 19 przypadkach zarzuty się potwierdziły, a sześciu księży ukarano. Liczba ofiar szacowana jest na co najmniej 50, prawdopodobnie wyższa. Komisja rekomenduje wprowadzenie skutecznego nadzoru, lepszej organizacji administracji i ciągłej edukacji.
Dehumanizująca retoryka biurokratycznego raportu
Sam tytuł raportu – „Wyjaśnienie i naprawa” – oraz język, w jakim jest sformułowany, są symptomaticzne. Mówi się o „przypadkach”, „obszarach problemowych”, „funkcjonowaniu administracji”, „procedurach”, „nadzorze”. Jest to język zarządzania kryzysowego, psychologii organizacyjnej i zarządzania ryzykiem, a nie język teologiczny czy moralny. Milczy się o grzechu, o zbrodni, o profanacji sakramentów, o szkodliwości dla dusz ofiar i sprawców. To typowy język nowej etyki pastoralnej, która redukuje zbrodnię przeciwko naturze i sakramentowi małżeństwa do „niewłaściwego zachowania” czy „nadużycia”, wymagającego „procedur” i „nadzoru”. Raport konceptualizuje zbrodnię w kategoriach systemowych, a nie moralno-teologicznych, co jest bezpośrednim owocem modernizmu potępionego przez Piusa X w Lamentabili sane exitu (propozycje 39-50), który odrzucał traktowanie sakramentów i moralności jako instytucji podlegających ewolucji i zarządzaniu biurokratycznemu.
Raport, choć krytyczny, pozostaje w pełni w ramach paradygmatu posoborowego. Jego celem jest „naprawa” struktury, a nie nawrócenie grzeszników i publiczne wyrzeczenie się herezji, która otworzyła drogę do tych zbrodni. Nie ma słowa o konieczności publicznego wyrzeczenia się błędów modernizmu, o powrocie do katolickiej formacji integralnej, o odrzuceniu toksycznej psychologizacji wiary. Rekomendacje skupiają się na „edukacji”, „nadzorze”, „procedurach” – wszystko to są środki technokratyczne, a nie duchowe. Milczenie o sakramencie pokuty, o konieczności publicznego wyrzeczenia się grzechu, o odrzuceniu herezji, które zabiły poczucie świętości i strachu Bożego wśród duchownych, jest najcięższym oskarżeniem przeciwko samemu raportowi.
Faktografia bez kontekstu teologicznego: systemowy błąd czy owoce apostazji?
Raport konstatuje fakt: wielu duchownych stosowało przemoc seksualną wobec małoletnich. Stwierdza, że sygnały były bagatelizowane, sprawcy przenoszeni, procedury niespójne. To wszystko jest prawdą faktograficzną. Ale pytanie, które raport nie zadaje, a które jest fundamentalne, brzmi: dlaczego? Przyczyny wskazane przez raport („niedoskonałości formacji”, „brak nadzoru”) są powierzchowne. Głębszą przyczyną jest duchowa zgnilizna, która wdarła się do Kościoła wraz z modernizmem i soborową rewolucją.
Formacja, o której mówi raport, jest formacją w duchu Nowego Adwentu – humanistyczną, psychologiczną, pozbawioną trwałego zakorzenienia w tradycyjnej teologii moralnej, w duchu cysterskim, dominikańskim, piarowskim. Formacja, która uczy, że wiara jest „doświadczeniem”, a nie przyjęciem objawionej prawdy; że moralność jest „sytuacyjna”, a nie oparta na niezmiennym prawie naturalnym i prawie Bożym. Syllabus of Errors Piusa IX potępia dokładnie to: "Human reason, without any reference whatsoever to God, is the sole arbiter of truth and falsehood, and of good and evil" (błąd 3). To właśnie ten błąd – racjonalizm i naturalizm – zabił poczucie świętości i zdolność do odróżnienia dobra od zła wśród wielu duchownych formowanych po 1968 roku. Raport nie odwołuje się wprost do tych dokumentów, ale jego diagnoza jest niemożliwa bez nich.
Teologiczne pominięcia: sakrament, łaska, sąd ostateczny
Najbardziej wymowny jest brak w raporcie fundamentalnych pojęć katolickiej teologii. Nie ma mowy o:
- Sakramencie chrztu i konsekracji. Duchowny, który jest heretykiem (a większość współczesnych „duchownych” jest heretykami, odrzucając nieomylność papieską, sakrament małżeństwa itp.) nie może być prawdziwym kapłanem. Jego „msze” są nieprawidłowe, a on sam jest zwykłym człowiekiem, a może i heretykiem. Raport traktuje wszystkich jako „księży”, co jest herezją, gdyż przyjmuje ważność sakramentów w strukturze schizmatycznej i heretyckiej. Bellarmin (w pliku „Obrona sedewakantyzmu”) jasno mówi: jawny heretyk traci urząd ipso facto.
Za artykułem:
12 lutego 2026 | 18:31Raport Komisji „Wyjaśnienie i naprawa” Diecezji Sosnowieckiej: wnioski i rekomendacje na przyszłość (ekai.pl)
Data artykułu: 12.02.2026Więcej polemik ze źródłem: ekai.plPodziel się tą wiadomością z innymi.
