Portal eKAI.pl informuje o obchodach Światowego Dnia Chorego w diecezji radomskiej 11-12 lutego 2026 r., z udziałem biskupa Marka Solarczyka i księży kapelanów. Głównym nurtem wydarzeń była msza święta w szpitalnych kaplicach, homilie skupione na współczuciu i posłudze, oraz orędzie „papieża” Leona XIV pod tytułem „Współczucie Samarytanina: miłować, niosąc cierpienie drugiego człowieka”. Analiza wydarzeń ujawnia radykalne odejście od katolickiej wiary w misterium cierpienia odkupionego przez Chrystusa, zastąpienie eschatologicznej nadziei humanitarnym moralizmem oraz ukrycie sakramentalnego wymiaru opieki nad chorymi.
Redukcja misterium cierpienia do psychologicznego „zatrzymania”
Biskup Marek Solarczyk w homilii stwierdził, że cierpienie i choroba jest „momentem zatrzymania, bliskości, w który szczególnie zapraszamy Boga z Jego mocą”. To sformułowanie, choć pozornie pobożne, demaskuje całkowite zignorowanie katolickiej doktryny o cierpieniu jako uczestnictwie w mękach Chrystusa. W wierze przedsoborowej cierpienie chrześcijańskie ma wartość odkupienną, jest ofiarą zjednoczoną z Ofiarą Kalwarii, środkiem do odkupienia grzechów własnych i innych (Kol 1,24). Encyklika Piusa XI *Quas Primas* naucza, że Chrystus „panuje nad nami nie tylko prawem natury Swojej, lecz także i prawem, które nabył sobie przez odkupienie nasze”. Redukcja cierpienia do „momentu zatrzymania” jest typowym przykładem naturalistycznej psychologizacji, która usuwa transcendencję krzyża. Wspomnienie o „wdzięczności dla tych, których codzienna posługa… niesie tak wyjątkową siłę i pomoc” – bez powiązania z łaską sakramentalną – to moralizujący humanizm, a nie ewangeliczna miłość.
Język naturalistyczny i ekumeniczny: „Współczucie Samarytanina”
Tytuł orędzia Leona XIV – „Współczucie Samarytanina” – jest heretyckim uproszczeniem. Chrześcijańskie „milosierdzie” (łac. *misericordia*) pochodzi od Boga i objawia się w sakramentach, zwłaszcza w Eucharystii, która jest „źródłem i szczytem życia chrześcijańskiego” (Sobór Trydencki). „Współczucie” (łac. *compassio*) to pojęcie humanitarne, świeckie, pozbawione ontologicznego związku z Krwią Chrystusa. Parable o Samarytaninie (Łk 10,25-37) jest typem Chrystusa-Uzdrowiciela, ale nie może być zredukowana do ogólnoludzkiego „współczucia”. Orędzie Leonine IV (którego istnienie i „papieskość” są iluzoryczne) całkowicie przemilcza centralność Ofiary Krzyżowej i sakramentów, zwłaszcza Najświętszego Sądownictwa i Namaszczenia Chorych. Kapelan Mirosław Bandos mówi: „Rozpaleni Bożą miłością mamy nieustannie ukazywać to miłosierdzie Jezusa Chrystusa przez naszą posługę”. To jest herezja: miłosierdzie Jezusa objawia się przede wszystkim w Jego Ofierze na krzyżu i sakramentach, nie tylko w „posłudze”. Takie nauczanie jest sprzeczne z deklaracjami Soboru Trydenckiego, który podkreślił, że łaska uzdrawiająca pochodzi z sakramentów ustanowionych przez Chrystusa (Sess. VII, can. 1-6).
Pominięcie sakramentalnego wymiaru opieki nad chorymi
Przepraszający brak wzmianki o sakramentach przeznaczonych dla chorych jest najcięższym oskarżeniem o apostazję. W katolicyzmie przedsoborowym chory otrzymują: Pokutę (jeśli świadom grzechu), Namaszczenie Chorych (które „daje łaskę na duchowe i czasowe dobro”, jak uczy *Catechismus Romanus*), a w przypadku śmiertelnej choroby – Ostatnie Wspólnotowe (Viaticum). Msza Trydencka jest niezbędna, bo „Ofiara Mszy świętej jest jedynym prawdziwym i właściwym sposobem ofiarowania Krwi Chrystusa” (Pius XI, *Miserentissimus Redemptor*). W opisie artykułu msze w szpitalach są jedynie „intencją” – bez wzmianki o ofierze, o transsubstancjacji, o zjednoczeniu z Ofiarą Kalwarii. Nawet błogosławieństwo „Najświętszym Sakramentem” jest niejednoznaczne: w strukturach posoborowych „Najświętszy Sakrament” często oznacza tylko obecność w tabernakulum, bez teologii ofiary. Błogosławieństwo to może być jedynie rytualnym gestem, a nie aktem kultu Bożego. Syllabus of Errors Piusa IX potępia błąd nr 65: „Doktryna, że Chrystus nie podniósł małżeństwa do godności sakramentu, może być tolerowana” – tu chodzi o sakrament małżeństwa, ale zasada jest ogólna: sakramenty są konieczne dla zbawienia. Pominięcie ich w kontekście choroby jest bluźnierstwem.
Ekumeniczna herezja współczucia i relatywizacja zbawienia
Wspomnienie objawień z Lourdes przez ks. Marcina Przytułę jako „szczęścia w życiu przyszłym” to relatywizacja. Lourdes to miejsca cudów uzdrowień, ale cel jest jeden: zbawienie dusz przez pokutę i nawrócenie. „Szczęście” to pojęcie świeckie, niekatolickie. Wicestarosta Maria Barbara Chomicz mówi: „Wasze życie… ma niezmienną wartość i godność”. To jest kłamstwo: bez łaski Bożej, bez przynależności do Kościoła, życie grzesznika jest „straszliwą rzeczą” (Kazanie na Górze, św. Augustyn). Katolicka godność pochodzi od łaski, nie od istnienia. Taka retoryka jest typowa dla ekumenizmu, który uczy, że wszystkie religie prowadzą do Boga – herezja potępiona przez Piusa IX w Syllabusie (błędy 15-18). „Współczucie Samarytanina” brzmi jak hasło organizacji humanitarnej, nie jak orędzie katolickie. Chrystus jest nie tylko „Samarytaninem”, ale Synem Bożym, Sędzią żywych i umarłych. Pominięcie Sądu Ostatecznego i wiecznych kar jest zdradą ewangelii.
Brak eschatologii i królestwa Chrystusa
Cały artykuł jest pozbawiony eschatologicznego wymiaru. Biskup Solarczyk nie wspomniał o Chrystusie Królu, o Jego władzy nad społeczeństwem, o konieczności publicznego uznania Jego królestwa. Encyklika Piusa XI *Quas Primas* stanowi, że „nie będzie nadzieji trwałego pokoju narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego”. Tymczasem obchody Dnia Chorego sprowadzono do „posługi” i „współczucia”, bez wezwania do uznania prawa Chrystusa nad państwem, szkołami, prawem. To jest dokładnie to, czego Pius IX nazwał „zeświecczeniem” (Syllabus, błąd 39). Chory nie jest tylko obiektem „posługi”, ale członkiem Ciała Mistycznego, którego cierpienie ma wartość odkupienną. Brak tego jest herezją.
Krytyka struktury posoborowej i antypapieża
„Papież Leon XIV” to fikcja. Po śmierci Piusa XII (1958) nie było prawdziwego papieża. Jan XXIII, Paweł VI, Jan Paweł I, Jan Paweł II, Benedykt XVI, Franciszek – to wszystko uzurpatorzy. Msze odprawiane w szpitalach to prawdopodobnie Mszę Nowego Rytuału (Novus Ordo), która jest „profanacją” (Pius X, *Quam singulari*). Kapelan Bandos mówi o „posłudze” – to język nowoczesnej teologii, która redukuje kapłana do „służebnika”, a nie do ofiarującego Chrystusa. Brak wzmianki o ofierze, o łasce, o sakramentach jako środkach uzdrowienia. Nawet jeśli msze były Trydenckie (co mało prawdopodobne), biskup Solarczyk (wyświęcony w rytuale nowym) nie ma władzy biskupiej. Kanon 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego (1917) mówi o utracie urzędu za odstępstwo od wiary – a wszyscy biskupi posoborowi są modernistami.
Konfrontacja z niezmienną doktryną
Prawdziwa katolicka opieka nad chorymi opiera się na:
1. **Eucharystii** – Ofierze przebłagalnej, która „zawiera w sobie wszelką mocą uzdrowienia” (Pius XI, *Miserentissimus Redemptor*).
2. **Namaszczeniu Chorych** – które „daje łaskę na duchowe i czasowe dobro” (Katechizm Trydencki).
3. **Ostatniej Wspólnotowej** – „przygotowanie do nieba” (Katechizm Trydencki).
4. **Cierpieniu zjednoczonym z Chrystusem** – „dopełniam w ciele moim to, czego brakuje w ucisku Chrystusa” (Kol 1,24).
5. **Publicznym uznaniu Chrystusa Króla** – bo „nie ma innego imienia pod niebem, danego ludziom, w którym mamy być zbawieni” (Dz 4,12).
Artykuł promuje zupełnie inną religię: humanitarną, psychologiczną, ekumeniczną, pozbawioną ofiary, sakramentów i eschatologii. Jest to „chrześcijaństwo bez Chrystusa”, o którym ostrzegał Pius X w *Pascendi Dominici gregis* (1907) jako „syntezę wszystkich błędów”.
Wnioski: Apostazja w działaniu
Obchody Dnia Chorego w diecezji radomskiej są przejawem systemowej apostazji. Zamiast Eucharystii – „posługa”; zamiast Namaszczenia – „współczucie”; zamiast Ofiary – „wartość i godność”; zamiast Chrystusa Króla – „Samarytanin”. To jest dokładnie to, co Pius IX nazwał „pestami” (Syllabus, błąd IV) i co Pius X potępił jako modernizm. Prawdziwy katolik musi odrzucić tę heretycką wersję „chrześcijaństwa” i powrócić do Mszy Trydenckiej, do sakramentów, do nauki o cierpieniu jako uczestnictwie w krzyżu. Biskup Solarczyk i kapelan Bandos, jeśli wyświęceni po 1968 r., są nielegalnymi duchownymi; ich msze są nieważne; ich nauczanie prowadzi do piekła. W obliczu takiej apostazji jedynym lekarstwem jest całkowite odrzucenie struktury posoborowej i powrót do niezmiennej Tradycji.
Za artykułem:
12 lutego 2026 | 08:23Diecezja radomska: obchody Światowego Dnia Chorego– Światowy Dzień Chorego to okazja, by zatrzymać się w naszym biegu różnych spraw przy tajemnicy cierpienia i choroby – mówił bp… (ekai.pl)
Data artykułu: 12.02.2026
