Portal eKAI.pl informuje o przyznaniu prawie 7 milionów złotych dotacji na remonty zabytków sakralnych w diecezji radomskiej, w tym 2,1 mln zł dla opactwa cystersów w Wąchocku. Środki mają służyć „ratunkowym pracom konserwatorskim” elewacji z piaskowca, które „wszystko się sypie”. Dyrektorium podkreśla, że bez tej pomocy „nie byłoby możliwe podejmowanie prac konserwatorskich przy wielu cennych zabytkach”, a beneficjenci to „praktycznie z każdej części naszej diecezji”. Tekst kończy się apelem o wsparcie finansowe portalu.
Błąd systemowy: materializm przy zaniedbaniu duszy
Artykuł ujawnia głęboki, systemowy błąd współczesnych struktur kościelnych, które z jednej strony deklarują troska o materialne dziedzictwo przeszłości, a z drugiej – sami są aktualną przyczyną duchowej ruin. Sam fakt, że struktury posoborowe („diecezja radomska”) dysponują środkami publicznymi na konserwację kamienia, podczas gdy ich duchowa „elewacja” – wiara, moralność, liturgia – ulega całkowitemu rozkładowi, jest najostrzejszym oskarżeniem. Quas Primas Piusa XI przypomina, że Królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe i że odrzucenie Jego panowania prowadzi do zniszczenia porządku społecznego. Tutaj widzimy odwrotność: kult materialnego dziedzictwa przy jednoczesnym całkowitym odrzuceniu panowania Chrystusa w liturgii (Msza Novus Ordo), w katecezie (modernistyczna teologia) i w dyscyplinie (brak prawdziwej surowości). To nie jest troska o dziedzictwo, to jego profanacja – zabytki stają się muzeami martwego przeszłości, podczas gdy współczesna „parafia” jest laboratorium herezji.
Język iluzji: „wsparcie”, „ratunkowe”, „cenne zabytki”
Słownictwo artykułu jest perfekcyjnym przykładem nowomowy. „Wsparcie”, „ratunkowe prace”, „cenne zabytki” – to terminologia biurokratyczna, pozbawiona jakiejkolwiek odniesienia do sensu nadprzyrodzonego. Nie ma mowy o czci Bogu, o odkupieniu dusz, o uświęceniu miejsca przez prawdziwą ofiarę. Zabytki są „cenne” jako obiekty historyczne i turystyczne, nie jako święte miejsca, gdzie w Ewangelii (J 4, 20-24) Bóg musi być czczony „w duchu i w prawdzie”. Milczy się o tym, że Msza święta odprawiana w tych kościołach jest w najlepszym razie „nieważna” (w sensie braku ofiary), a w najczęstszym – profanacją. Milczy się o sakramentach udzielanych w warunkach niepewności (np. bierzmowanie przez „księdza” po 1968 roku, którego święcenia są wątpliwe). Język ten jest językiem agenta ubezpieczeniowego, nie duszpasterza. Jest to technokratyczny naturalizm, który redukuje sacrum do dóbr kulturowych.
Teologiczna katastrofa: sakralność zależna od heretyckiej hierarchii
Z punktu widzenia niezmiennej teologii katolickiej, cała sytuacja jest nieważna i bezprawna. Hierarchia, która rozdaje te środki i nadaje im „beneficjentów”, jest strukturą schizmatyczno-heretycką. Papież Jan XXIII i jego następcy, począwszy od soboru watykańskiego II, wprowadzili herezje (l. 77-80 Syllabusu Piusa IX o swobodzie religii, l. 19-24 o prawach Kościoła, l. 65-74 o małżeństwie). Zgodnie z bullą Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV i nauką św. Roberta Bellarmina (potwierdzoną w pliku „Obrona sedewakantyzmu”), heretyk ipso facto traci urząd. Osoby pełniące funkcje biskupie w diecezji radomskiej od 1965 roku (po śmierci ostatniego prawdopodobnie prawidłowego biskupa) są intrusami. Ich decyzje o rozdysponowaniu funduszy, ich „konserwacja” zabytków, ich „sanktuaria” – wszystko to jest bezprawne. Kanon 188.4 KPK 1917 jasno mówi: „Publicznie odstępuje od wiary katolickiej” – a tacy właśnie rządzą. Praca przy zabytkach pod ich auspicjami jest moralnie neutralna tylko wtedy, gdy wykonawcy są katolikami wierzącymi w prywatnym życiu, ale sama struktura jest nieczysta. To jakby zarządzać majątkiem królewskim zdrajca, który zamordował króla.
Symptomatologia apostazji: od Kamienia do Ciała
Ten artykuł jest mikroskopem współczesnej „kościelnej” apostazji. Przejście od troski o Korpus Christi (Ciało Mistyczne) do troski o kamień (zabytek) jest esencją materializmu modernizmu. Pius X w Pascendi potępił modernizm za redukcję religii do „wewnętrznego doświadczenia” i „świadomości”, tu mamy jego materialną odmianę: redukcję religii do konserwacji kamienia. Brak w tekście jakichkolwiek odniesień do:
– Mszy Trydenckiej jako jedynej prawdziwej Ofiary,
– konieczności odnowy życia łaski w duszach,
– walki z grzechem,
– publicznego wyznawania wiary wobec laicyzmu,
– potępienia herezji współczesnych.
To milczenie jest głośniejsze niż jakikolwiek cytat. Kościół przedsoborowy budował kościoły, by w nich odprawiać czystą liturgię i kazać czystą wiarę. Średniowieczny cysters w Wąchocku wiedział, że jego klasztor jest „Domem Bożym”, a nie muzeum. Dziś opat Augustyn mówi o „piaskowcu”, nie o Bogu. To jest synkretyzm kultury z bałwochwalstwem – kult przodków (zabytków) zastępuje kult Boga. Encyklika Quas Primas mówi, że „odrzucenie panowania Chrystusa” prowadzi do „zburzenia fundamentów”. Fundamentem dzisiaj jest nie Chrystus, a fundusze unijne i dotacje państwowe na „kulturę”. To jest ostateczny etap apostazji: Kościół staje się odbiorcą jałmużny od państwa, które sam potępił w Syllabusie (l. 39, 41, 44).
Konkluzja: kamień krzyczy o prawdziwym Kościele
Artykuł z eKAI.pl jest dokumentem zgonu współczesnego „kościoła” w Polsce. Jego treść świadczy o całkowitym upadku sensu. Gdy hierarchia heretycka mówi tylko o „remontach”, a nie o nawróceniu, o „konserwacji”, a nie o katechizmie, o „dotacjach”, a nie o ofierze – jest to zapowiedź sądu. Kamień, który ma krzyczeć (Lk 19,40), milczy, bo jego głos został przejęty przez konserwatorów zabytków. Prawdziwy Kościół, trwający w wiernych, nie potrzebuje tych funduszy – żyje z ofiary i łaski. Ci, którzy otrzymują te 7 mln zł, są jak faryzeusze, które zdobią groby proroków (Mt 23,29). Niech więc konserwują piasek, ale niech przestają nazywać się Kościołem. Prawdziwy Kościół, z Msżą Trydencką, z wiernym Katechizmem, z biskupami wiernymi Tradycji – ten Kościół potrzebuje nie funduszy na piaskowiec, ale krwi Chrystusa i łaski, by odbudować mury Jerozolimy (Neh 4,17). Do tej pory trwającej wiary – jedynego dziedzictwa, które nie się sypie.
Za artykułem:
12 lutego 2026 | 11:25Diecezja radomska: wsparcie zabytków sakralnychPrawie 7 mln zł otrzymały parafie w diecezji radomskiej na przeprowadzenie prac remontowo – konserwatorskich w obiektach sakralnych… (ekai.pl)
Data artykułu: 12.02.2026
