Portal eKAI.pl informuje o spotkaniu w Wyższym Seminarium Duchownym w Sandomierzu z okazji premiery powieści biskupa Krzysztofa Nitkiewicza pt. „Baranki Boże”. Wydarzenie zgromadziło duchownych, siostry zakonne, samorządowców i wiernych. Powieść opowiada o młodej Żydówce Rywce, która dzięki odwadze biskupa Jana Kantego Lorka i sióstr zakonnych unika śmierci podczas wojny. Autor łączy fakty historyczne z refleksją duchową, podkreślając potrzebę budowania „pojednania opartego na prawdzie”. Artykuł promuje współczesną, ekumenistyczną wizję Kościoła, w której historyczne wydarzenia służą legitymizacji dialogu z innymi religiami i relatywizacji jedyności Kościoła katolickiego.
Ekumenistyczna instrumentalizacja historii
Artykuł przedstawia powieść biskupa Nitkiewicza jako przykład „połączenia faktów historycznych z refleksją duchową”, co jest typowym schematem współczesnego ekumenizmu. Historyczne ratowanie Żydów przez katolików jest tu nie tyle aktem wiary katolickiej i misji ewangelizacyjnej, co pretekstem do promocji idei „pojednania” międzyreligijnego. Kościół przedsoborowy nauczał jednoznacznie, że poza Kościołem katolickim nie ma zbawienia (extra Ecclesiam nulla salus), a relacje z innymi religiami muszą mieć na celu ich konwersję. W encyklice Quas primas Pius XI przypomina, że królestwo Chrystusa obejmuje wszystkich ludzi, ale jedynie przez Kościół katolicki – „nie ma w żadnym innym zbawienia” (Dz 12,4). Współczesne podejście, widoczne w artykule, redukuje misję Kościoła do humanitarnego dialogu, pomijając konieczność głoszenia wiary i nawrócenia. Biskup Jan Kanty Lorek, jako postać historyczna, działał z pewnością w duchu katolickiej wiary, ale współczesna narracja wyciąga z tego wnioski ekumenistyczne, które on sam nie miał na celu.
Pominięcie dogmatu jedynego Kościoła i konieczności konwersji
Centralnym problemem artykułu jest całkowite przemilczenie dogmatu jedynego Kościoła katolickiego jako koniecznej drogi do zbawienia. W miejscu, gdzie powinna być mowa o łasce Bożej, sakramentach i konieczności przynależności do Kościoła, artykuł stawia na „pojednanie oparte na prawdzie”. To sformułowanie jest dwuznaczne i modernistyczne – „prawda” jest tu rozumiana nie jako cała objawiona prawda wiary katolickiej, ale jako subiektywne poczucie sprawiedliwości i wzajemnego szacunku. Syllabus of Errors Piusa IX potępia właśnie taki relatywizm: „Każdy człowiek jest wolny, aby przyjąć i wyznawać tę religię, którą, kierując się światłem rozumu, uzna za prawdziwą” (błąd 15). Artykuł nie wspomina, że prawdziwe pojednanie jest możliwe jedynie w Chrystusie i Jego Kościele. Biskup Nitkiewicz, jako współczesny pastor, powinien nauczać, że zbawienie jest tylko przez Kościół, a nie przez „dialog” czy „wzajemne zrozumienie”.
Krytyka zaangażowania świeckich w sprawy kościelne
Spotkanie obejmowało obecność samorządowców (wicemarszałka, starostę, burmistrza) oraz młodzież. To typowy przykład zaangażowania Kościoła w sprawy świeckie, co jest potępione przez Syllabus of Errors: „Kościół nie jest prawdziwym i doskonałym społeczeństwem, wolnym od wszelkich ograniczeń, ani nie posiada własnych, trwałych praw, które mu dał założyciel, ale należy do władzy cywilnej, aby definiować prawa Kościoła i granice, w których może je wykonywać” (błąd 19). Kościół ma prawo do samodzielności w sprawach duchowych i nie powinien pozwalać, by władze świeckie definiowały jego misję. Obecność polityków na wydarzeniu kościelnym sugeruje, że Kościół podporządkowuje się władzy świeckiej lub szuka jej aprobaty, co jest sprzeczne z niezależnością, której Kościół wymaga od państwa (patrz encyklika Quas primas Piusa XI). Biskup Nitkiewicz, zamiast skupiać się na ewangelizacji, angażuje się w wydarzenia z udziałem świeckich, co prowadzi do sekularyzacji misji Kościoła.
Redukcja wiary do humanitarnego humanitaryzmu
Powieść „Baranki Boże” i artykuł o niej redukują wiarę do motywu humanitarnego ratowania życia. Choć ratowanie życia jest cnotą, w kontekście katolickim musi ono wynikać z miłości Boga i bliźniego w Chrystusie. Artykuł nie wspomina o konieczności chrztu, sakramentów, czy nawrócenia grzeszników. Biskup Lorek, jako katolicki pastor, z pewnością działał z myślą o zbawieniu dusz, ale współczesna narracja wyolbrzymia aspekt humanitarny, pomijając esencję wiary. W encyklice Quas primas Pius XI podkreśla, że królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe i wymaga pokuty, wiary i chrztu. Współczesne podejście, widoczne w artykule, stawia na emocje i „nadzieję”, ale nie na doktrynę. To właśnie modernistyczny błąd, potępiony przez Piusa X w Pascendi Dominici gregis: redukowanie wiary do subiektywnego doświadczenia i moralizmu.
Symbolika „pojednania” jako zaprzeczenie prawicy Bożej
Slogan „pojednania opartego na prawdzie” jest w artykule kluczowy. Prawda katolicka wymaga, aby żydzi i inni niekatolicy przyjęli katolicyzm. Pojednanie bez konwersji jest herezją ekumenizmu. Syllabus of Errors potępia: „Protestantyzm jest jedynie inną formą tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej, w której można równie dobrze chwalić Boga jak w Kościele katolickim” (błąd 18). Artykuł nie wspomina o różnicy między katolicyzmem a judaizmem, lecz sugeruje, że wystarczy „wzajemne zrozumienie”. To prowadzi do synkretyzmu i zaprzeczenia jedyności Kościoła. Biskup Nitkiewicz, jako nauczyciel wiary, powinien nauczać, że jedynym pojednaniem jest to, które dzieje się przez Krwią Chrystusa w Kościele, a nie przez humanitarne gesty.
Krytyka „duchowości” po Soborze Watykańskim II
Spotkanie w seminaryjnej auli, z pączkami i luźną formą, jest typowe dla współczesnej „duchowości” posoborowej, która stawia na przyjazność i dostępność kosztem świętości i ascetyki. Kościół przedsoborowy kładł nacisk na ascetyzm, pokutę i odróżnienie od świata. Współczesne wydarzenia często stają się okazją do integracji ze światem, a nie do nawrócenia go. Biskup Nitkiewicz, zamiast nauczać o konieczności unikania grzechu i dążenia do świętości, angażuje się w wydarzenia, które bardziej przypominają spotkania kulturalne niż duszpasterskie. To symptom apostazii, o której mówi Pius X w Lamentabili sane exitu: „Kościół jest wrogiem postępu nauk przyrodniczych i teologicznych” (błąd 57) – ale tu chodzi o postęp w sensie upadku, czyli odejście od tradycji.
Zastosowanie Syllabus of Errors do współczesnej narracji
Artykuł promuje idee, które są potępione w Syllabus of Errors Piusa IX. Na przykład: „Kościół powinien oddzielić się od państwa, a państwo od Kościoła” (błąd 55) – ale obecność samorządowców na wydarzeniu kościelnym pokazuje, że granice są rozmyte. Ponadto: „Władza cywilna może przeszkadzać w sprawach religijnych, moralnych i duchowych” (błąd 44) – samorządowcy obecni na spotkaniu mogą interpretować to jako zaangażowanie władzy w sprawy Kościoła. Biskup Nitkiewicz, zamiast bronić niezależności Kościoła, pozwala na taką integrację, co jest sprzeczne z nauczaniem Piusa IX.
Konkluzja: Apostazja w służbie humanitaryzmu
Powieść biskupa Nitkiewicza i artykuł o niej są przejawem głębokiej apostazji współczesnego Kościoła posoborowego. Zamiast głosić jedyne prawdziwe wiarę katolicką i konieczność konwersji, promuje się humanitarne wartości, które są wspólne dla wielu religii. To właśnie błąd modernizmu, potępiony przez Piusa X: redukcja wiary do moralizmu i doświadczenia. Biskup Nitkiewicz, jako współczesny pastor, nie powinien pisać powieści, które mogą wprowadzać w błąd, ale powinien nauczać wiary w jej niezmiennej całości. Historyczny biskup Lorek z pewnością działał z myślą o zbawieniu dusz, ale współczesna narracja wyciąga z tego wnioski ekumenistyczne, które są sprzeczne z wiarą. Kościół katolicki jest jedynym zbawiciel, a nie partnerem w dialogu. Artykuł nie wspomina o tym, co jest najważniejsze: sakramentach, modlitwie, pokucie, konieczności przynależności do Kościoła. To świadczy o duchowej ruinie, która panuje w strukturach posoborowych.
Za artykułem:
13 lutego 2026 | 08:49„Baranki Boże” – powieść o ratowaniu Żydów sandomierskich (ekai.pl)
Data artykułu: 13.02.2026
