Portal EWTN News informuje o porwaniu katechisty, jego żony w ciąży oraz ponad 30 osób w ataku bandytów na wioski w Nigerii. Artykuł podaje relację księdza Linusa Matthew Bobai, proboszcza parafii św. Józefa w archidiecezji Kaduna, który stwierdza, że społeczność jest w „napięciu”, a większość mieszkańców uciekła. Ksiądz przyznaje, że pozostali są „bezradni” („handicapped”), a oni sami są „przestraszeni”, ale „nie mogą uciec, ponieważ są pastorami”. Nie ma w relacji ani słowa o działaniach duchownych: procesjach, błaganiach, ofiarowaniu Mszy za zwycięstwo Kościoła czy publicznym potępieniu zbrodni jako grzechu powszechnego, które wymaga pokuty. To obraz całkowitego duchowego bankructwa współczesnych struktur kościelnych, gdzie kapłani przestają być „soldiers of Christ” (Pius XI, Quas Primas), a stają się biurokratycznymi administratorami lęku.
Humanitaryzm zamiast misji: duchowni jako menedżerowie kryzysowi
Portal cytuje księdza Bobai: „Jesteśmy bardzo zestresowani. Niektórzy z nas się boją, ale nie możemy uciec, ponieważ jesteśmy pastorami i zachęcamy kilku innych, aby zostali i opiekowali się społecznością”. To zdanie demaskuje apostazję współczesnego duchowieństwa. W prawdziwym Kościele kapłan nie jest „pastorem” w sensie socjalnym, lecz w sensie supernaturalnym – prowadzi dusze do Chrystusa, ofiaruje ofiarę przebłagalną, błogosławi, eksorcyzuje. Tu pastor to menedżer kryzysowy, który „zachęca” do pozostania w miejscu zagłady, ale nie podejmuje żadnych działań duchownych. Brakuje fundamentalnego: wezwania do nawrócenia, modlitwy za nawrócenie sprawców, publicznego potępienia zbrodni jako obrazu grzechu powszechnego, który niszczy społeczeństwa. W encyklice Quas Primas Pius XI naucza, że Królestwo Chrystusa jest duchowe i że jedynym lekarstwem na „zarazę zeświecczenia” jest publiczne uznanie panowania Chrystusa. Tutaj nie ma ani śladu takiego uznania – jest tylko relacjonowanie terroru.
Milczenie o grzechu powszechnym i braku sakramentów
Artykuł nie wspomina o żadnych sakramentach udzielanych ofiarom, o żadnej Mszy Świętej odprawianej w obliczu zagłady, o żadnym sakramencie pojednania dla sprawców. To nie jest przypadek – to systemowy brak wiary w nadprzyrodzoną moc Kościoła. W Syllabus of Errors Pius IX potępia błąd, że „Kościół nie ma władzy używania siły” (błąd 24), ale równocześnie naucza, że Kościół ma prawo i obowiązek potępiać grzech publiczny i wezwać do pokuty. Tutaj Kościół współczesny („neo kościół”) milczy o grzechu powszechnym (abdukcje, morderstwa) i nie wezwuje do publicznej pokuty. Brakuje eschatologicznego wymiaru: cierpienie chrześcijan w Nigerii nie jest przedstawione jako udział w mękach Chrystusa (Kol 1,24) ani jako okazja do nawrócenia sprawców. To czysto naturalistyczne rozumienie tragedii – jak w mediach świeckich.
Relacjonowanie zamiast apostolatu: język strachu i bezsilności
Język artykułu i cytatów jest językiem strachu, tzw. „tension”, „fear”, „handicapped”. To język naturalistycznej psychologii, nie wiary. W katolicyzmie przedsoborowym kapłan mówiłby językiem nadziei, odwagi, ofiary. Pius XI w Quas Primas pisze: „Któż może się dziwić, iż ten, który przez Jana zwany jest książęciem królów ziemi… ma na szacie i na biodrze swoim napisane: Król nad królami i Pan nad pany”. Gdzie jest tu świadectwo, że Chrystus jest Królem nad bandytami? Gdzie jest publiczne potępienie zbrodni jako obrazu buntu przeciwko Bogu? Brak. Zamiast tego mamy doniesienie informacyjne – Kościół współczesny stał się agencją prasową, a nie mistycznym Ciałem.
Brak demaskacji masonerii i ideologii za atakami
Artykuł nie analizuje źródeł ideologicznych ataków. W Nigerii od lat trwa islamizacja północy przez fulanów, często z wsparciem rządu. Syllabus of Errors potępia błąd, że „Kościół powinien być oddzielony od państwa” (błąd 55) i że „państwo ma prawo do negatywnej kontroli nad sprawami religijnymi” (błąd 41). Rząd nigeryjski nie chroni chrześcijan – to konsekwencja laicyzmu. Ale Kościół współczesny nie potępia tej ideologii, nie wzywa do nawrócenia muzułmanów, nie błaga o interwencję władz w imię Prawa Bożego. To milczenie jest potępne. Św. Pius X w Lamentabili sane exitu potępia błąd, że „Kościół nie ma prawa wymagać od wiernych wewnętrznego uznania za prawdę orzeczeń” (propozycja 7). Tutaj Kościół nie wydaje żadnych orzeczeń – jest po prostu „zestresowany”.
Krytyka pseudo-tradycjonalistów i braku odnowy
W takiej sytuacji tradycjonaliści (np. FSSPX) również są winni – nie działają publicznie, nie organizują procesji, nie błogosławią narodu, nie ekskomunikują sprawców. Lefebvre uznał uzurpatorów i brał udział w ich „mszach”. To schizma w schizmie. Prawdziwy katolik powinien działać jak św. Cyryl Aleksandryjski przeciwko Nestoriuszowi – publicznie, bez kompromisów. Tutaj nie ma takiej odwagi. Więc zarówno neo kościół, jak i pseudo-tradycjonaliści są współodpowiedzialni za apatię.
Konkluzja: apatia jako najcięższy grzech
Artykuł pokazuje Kościół, który przestał być sal terrae i lumen gentium. Kapłani są przestraszeni, a nie nadprzyrodzeni świadkowie. Nie ma Mszy Świętej, sakramentów, błogosławieństw, ekskomunii. To jest owoc soborowej rewolucji i apostazji. Pius XI w Quas Primas mówi, że bez publicznego uznania Chrystusa za Króla nie ma pokoju. Tutaj nie ma takiego uznania – jest tylko relacjonowanie terroru. To jest duchowa śmierć.
Za artykułem:
Catechist, pregnant wife abducted as bandits force inhabitants to flee Nigerian village (ewtnnews.com)
Data artykułu: 13.02.2026
