Portal eKAI informuje o mszy świętej odprawionej przez arcybiskupa metropolitę katowickiego Andrzeja Przybylskiego w Górnośląskim Centrum Medycznym w Katowicach-Ochojcu 13 lutego 2026 roku. W homilii metropolita podkreślił znaczenie „dziękczynienia” (Eucharystia) oraz odniósł się do uzdrowień dokonywanych przez Chrystusa w Ewangeliach, podkreślając, że Chrystus „chce leczyć całego człowieka”. Omówiona zostaje redukcja sensu Eucharystii oraz naturalistyczna interpretacja misji Chrystusa, w całkowitym milczeniu o Jego królewskiej godności i ofierze przebłagalnej.
Redukcja Eucharystii do psychologicznego „dziękczynienia”
Arcybiskup Przybylski, nawiązując do znaczenia słowa „Eucharystia”, stwierdza: „Ono dosłownie znaczy dziękczynienie”. Ta definicja, choć etymologicznie poprawna (gr. eucharistia = dziękczynienie), jest celowym uproszczeniem, które całkowicie eliminuje centralną, nadprzyrodzoną treśćdogmatu. W nauczaniu Kościoła katolickiego przedsoborowego Eucharystia jest przede wszystkim rzeczywistą, bezkrwawą ofiarą Kalwarii, w której Chrystus „obecny jest w ofierze” (Council of Trent, Session XXII, Canon 2). Jest to „dziękczynienie” wobec Boga Ojca za dar odkupienia, ale wyrażane przez przedstawienie ofiary Krzyża, a nie jedynie ludzkie uczucie wdzięczności. Papież Pius XI w encyklice Quas Primas (1925) podkreśla, że Chrystus „jako Kapłan złożył ofiarę ze Siebie samego za grzechy nasze i wiecznie ją składa”. Redukcja do „dziękczynienia” jest typowym dla modernizmu manewrem: zastępowanie obiektywnej, ofiarnej rzeczywistości sakramentu subiektywnym, psychologicznym doświadczeniem wiernego. Milczy się tu o transsubstancjacji, o realnej obecności, o ofierze przebłagalnej – pozostaje jedynie pobożny sentyment. Ta redukcja jest bezpośrednim zaprzeczeniem definicji Soboru Trydenckiego i prowadzi do bałwochwalstwa, gdyż ofiara jest kierowana nie Bogu Ojcu przez Chrystusa, lecz staje się aktem samousatysfakcji człowieka.
Naturalistyczna egzegeza cudów Chrystusa: „leczenie całego człowieka”
Homilia wskazuje, że „uzdrowienia dokonywane przez Chrystusa nie oznaczają tego, że Mesjasza zakwalifikować jako uzdrowiciela… ale troszczy się i zależy Mu również na ludzkiej duszy”. Chociaż prawda, że Chrystus leczył dusze, przedstawienie Jego misji wyłącznie w kategoriach „leczenia” (fizycznego i „głębszego” psychologicznego/duchowego) jest rażącym uproszczeniem i naturalizmem. W Ewangeliach Chrystus wyraźnie oświadcza: „Nie пришłem, aby być posługiwany, ale aby służyć i dać życie swoje za wielu” (Mt 20,28). Jego głównym celem było odkupienie grzechów przez własną śmierć i założenie Królestwa Bożego, które jest duchowe (J 18,36). „Leczenie” ciała było jedynie znakiem i dowodem Jego boskiej władzy, potwierdzeniem Jego misji (Mt 9,6), a nie celem samym w sobie. Sugerowanie, że Chrystus „chce, byśmy żyjąc dobrze na tym świecie, kiedyś osiągnęli radość wieczną”, jest heretyckim semi-pelagianizmem. Ratunek dusz odbywa się przez łaskę uświęcającą w sakramentach i konieczność przynależności do Kościoła katolickiego (Extra Ecclesiam nulla salus), a nie przez „życie dobre” w abstrakcyjnym sensie. To typowe dla modernistycznej homiletyki: redukowanie zbawienia do etyki społecznej i psychologii, z całkowitym pominięciem ofiary krzyżowej, łaski, sakramentów i konieczności wiary katolickiej.
Milczenie o królewskiej godności Chrystusa: apostazja przez pominięcie
Najbardziej wymownym symptomem apostazji w omawianej homilii jest całkowite milczenie o królewskiej godności Chrystusa. Arcybiskup Przybylski nie wspomina, że Chrystus jest Królem. Papież Pius XI w Quas Primas naucza, że królestwo Chrystusa jest „przede wszystkim duchowe” ale obejmuje również „wszystkie sprawy doczesne”, ponieważ „wszystko poddane jest Jego woli”. „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi”. Ponadto, Pius XI potępia błąd, który „usunął Boga i Jezusa Chrystusa z praw i z państw”. W kontekście szpitala – instytucji świeckiej – brak odwołania do panowania Chrystusa nad medycyną, etyką medyczną, prawami pacjentów i sumieniem lekarza jest wymowny. Kościół ma prawo i obowiązek nauczania w sprawach moralnych, także medycznych (np. aborcja, eutanazja, modyfikacje ciała). Milcząc o tym, arcybiskup akceptuje sekularyzację, zgodnie z błędem potępionym przez Piusa IX w Syllabusu (błęd 20, 21, 24, 44, 45, 55). To jest właśnie „odwrócenie uwagi od apostazii” – zamiast ogłaszać panowanie Chrystusa Króla nad szpitalem, pozostaje się w sferze subiektywnego „dziękczynienia” i „leczenia”, co jest całkowicie zgodne z duchowością liberalnego, sekularnego humanitaryzmu.
Ton językowy: asekuracyjność i brak prorockiej śmiałości
Język homilii jest asekuracyjny, biurokratyczny i pozbawiony apelatywnej mocy. Stwierdzenia takie jak „Myślę, że wszyscy pamiętamy…”, „Dlatego chcę razem z wami bardzo podziękować…”, „Chcę bardzo Bogu podziękować…” – to język zarządzenia i prośby, a nie ogłoszenia prawdy i wezwania do nawrócenia. Brak tu apelatywnej formy: „Każdy z was powinien wiedzieć…”, „Państwo, jako władcy, macie obowiązek…”. Ton jest taki, jakby arcybiskup był gościem w szpitalu, a nie pasterzem ogłaszającym królewską władzę Chrystusa. Porównajmy z encykliką Quas Primas: „Niech więc obowiązkiem i staraniem Waszym będzie… aby w dniu oznaczonym przed tą doroczną uroczystością wygłoszono… kazania do ludu, w którychby ten lud dokładnie pouczony o istocie, znaczeniu i ważności tego święta…”. Pius XI używa języka zaleceń i nakazów opartych na władzy apostolskiej. Przybylski używa języka życzeń i podziękowań. Ta zmiana tonu jest symptomaticzna dla całego posoborowego duchownictwa: zastąpienie magisterium (nauczania) dialogiem (rozmową), zastąpienie władzy pasterskiej usługą („posługiwanie”), zastąpienie króla „przyjacielem”. To jest właśnie „duch liberalizmu”, potępiony przez Piusa IX (błęd 15, 16, 77, 78, 79).
Kontekst symptomu: szpital jako „święty” laicko
Omawiana msza odbywa się w szpitalu – instytucji, która w myśl katolickiej doktryny powinna być poddana panowaniu Chrystusa Króla. Pius XI w Quas Primas pisze: „Dlaczegoż więc, gdyby Królestwo Chrystusa objęło w rzeczy samej wszystkich, jak ich z prawa obejmuje, mielibyśmy wątpić o tym pokoju, jaki Król pokoju przyniósł na ziemię?”. Szpital, jako miejsce walki z cierpieniem, powinien być świadectwem królestwa Chrystusa, co oznacza: etykę medyczną zgodną z prawem Bożym (zakaz aborcji, eutanazji, modyfikacji płci), modlitwę, sakramenty (namaszczenie chorych), ofiarę cierpienia zjednoczoną z ofiarą Krzyża. Zamiast tego, msza w szpitalu jest jedynie akcentem humanitarnym, „podziękowaniem” za pracę personelu, bez żadnego wezwania do wyznawania wiary katolickiej w miejscu, gdzie sąsiaduje ze śmiercią i cierpieniem. To jest dokładnie to, co Pius IX potępiał jako „niebezpieczeństwo, że usuniemy Boga i Jezusa Chrystusa z praw i z państw” (Syllabus, błęd 55). Szpital staje się „świętym” w sensie laickim – miejsce dobrej woli, a nie miejsce panowania Chrystusa.
Wnioski: apostazja przez redukcję i milczenie
Omówiona homilia arcybiskupa Przybylskiego jest symptomaticznym przykładem apostazji w doktrynie. Polega ona na:
1. Redukcji dogmatu Eucharystii do subiektywnego „dziękczynienia”, pozbawiając ją ofiary przebłagalnej i realnej obecności.
2. Naturalistycznej egzegezie cudów Chrystusa, redukującej Jego misję do „leczenia” (fizycznego i psychologicznego), z pominięciem centralnej prawdy o Jego królestwie duchowym i odkupieniu przez krew.
3. Celowym milczeniu o królewskiej godności Chrystusa wobec społeczeństwa i instytucji (szpitala), co jest bezpośrednim przyjęciem błędu laicyzmu potępionego przez Piusa IX.
4. Języku asekuracyjnym i usługowym, zamiast prorockiej śmiałości i władzy apostolskiej.
Arcybiskup, wbrew intencji, nie „dziękuje” Bogu za szpital jako miejsce, gdzie króluje Chrystus, ale sekularyzuje go, czyniąc z niego jedynie ośrodek dobrej woli. To jest właśnie duch modernizmu: przyjąć formy religijne (msza, Ewangelia, szpital), ale opróżnić je z nadprzyrodzonej treści, zastępując ją etyką społeczną i psychologią. W świetle encykliki Pascendi Dominici gregis Piusa X (1907) i dekretu Lamentabili sane exitu (1907), taka redukcja jest heretyckim błędem modernistycznym. Msza w szpitalu powinna być ofiarą za grzechy personelu i pacjentów, wezwaniem do nawrócenia i wyznania wiary katolickiej, a nie „podziękowaniem” za pracę w sekularnej instytucji.
Za artykułem:
katowice Abp Przybylski odwiedził chorych i personel Górnośląskiego Centrum Medycznego (ekai.pl)
Data artykułu: 13.02.2026
