Portal eKAI informuje, że „Ojciec Święty Leon XIV” mianował „siostrę” Simonę Brambillę członkiem Dykasterii do spraw Biskupów. Jest to jawne naruszenie niezmiennej doktryny Kościoła katolickiego, zgodnie z którą władza biskupia i kapłańska jest zarezerwowana wyłącznie dla mężczyzn. Mianowanie to, dokonane przez uzurpatora, jest nieważne i stanowi herezję oraz apostazję.
Faktograficzna dekonstrukcja
14 lutego 2026 watykańskie Biuro Prasowe ogłosiło, że „papież” Leon XIV (Robert Prevost) mianował „siostrę” Simonę Brambillę, MC, członkiem Dykasterii do spraw Biskupów. Dykasteria ta odpowiada za ustanawianie i obsadzanie Kościołów partykularnych oraz sprawowanie urzędu biskupiego w Kościele łacińskim. Wśród członków wymieniono także kardynała Grzegorza Rysia, opata Donato Ogliari oraz dwie kobiety: „siostrę” Raffaellę Petrini i Maríę Líę Zervino.
Fakt ten jest zaprzeczeniem niezmiennej prawdy, że w Kościele katolickim biskupami są tylko mężczyźni wyświęceni na sakrament święceń biskupich. Ponadto, „papież” Leon XIV jest uzurpatorem, gdyż zgodnie z nauczaniem św. Roberta Bellarmina, jawny heretyk traci urząd papieski automatycznie (De Romano Pontifice). Mianowanie dokonane przez heretyka jest nieważne.
Język demagogii i wprowadzania w błąd
Komunikat używa sformułowań: „Ojciec Święty Leon XIV”, „czcigodna siostra”, „mianował członkiem”, co tworzy pozory kanoniczności i szacunku. Tytuł „Ojciec Święty” jest heretyckim nadużyciem, gdyż nie istnieje taki papież. Określenie „czcigodna siostra” sugeruje, że siostra ma autorytet w sprawach biskupich, co jest fałszywe. Język ten maskuje apostazję, przedstawiając innowację jako kontynuację tradycji. Użycie neutralnego terminu „członkiem” dla osoby, która nie może sprawować władzy biskupiej, jest demagogiczne. To typowe dla modernistycznej retoryki: używać terminologii kościelnej, aby ukryć radykalne odejście od wiary.
Teologiczny sprzeczność z niezmiennym Magisterium
Kosciół katolicki zawsze nauczał, że sakrament święceń (diakonatu, kapłaństwa, biskupstwa) może być udzielony wyłącznie mężczyznom. Jest to część niezmiennej wiary, potwierdzona przez consensus Patrum i prawo kanoniczne. Już wczesny kanon kartagiński (390) stanowi: Feminae non ordinantur (kobiety nie są ordynowane). Dekret Gratiani (XII w.) powtarza tę zasadę (Pars I, dist. 32, c. 5). Święci Ojcowie, jak św. Ambroży i św. Hieronim, potępiali ordynację kobiet. Encyklika Lamentabili sane exitu św. Piusa X potępia błąd ewolucji hierarchii (punkt 54): „Dogmaty, sakramenty i hierarchia, zarówno co do pojęcia, jak i co do rzeczywistości, są tylko sposobem wyjaśnienia i etapem ewolucji świadomości chrześcijańskiej”. Mianowanie kobiety do Dykasterii do spraw Biskupów jest właśnie taką heretycką ewolucją hierarchii, gdyż sugeruje, że kobieta może sprawować władzę biskupią. Ponadto, Dykasteria do spraw Biskupów ma realny wpływ na mianowanie biskupów, a kobieta, nie mogąc być biskupem, nie może mieć głosu w sprawach biskupich. To naruszenie sakramentalnego ładu Kościoła. Wiara katolicka naucza, że biskupowie są następcy apostołów, a Chrystus wybrał mężczyzn do tej funkcji. Zmiana tej natury jest herezją.
Symptomatologia apostazji soborowej
To mianowanie jest przejawem szerszej apostazji, której źródłem jest sobor watykański II. Sobór ten, poprzez dokumenty takie jak Gaudium et spes i Presbyterorum ordinis, otworzył drzwi dla feminizacji Kościoła, sugerując, że kobiety mogą pełnić role w zarządzaniu Kościołem. W rzeczywistości, jak potępił św. Pius X w Lamentabili, moderniści chcą zniweczyć hierarchię i wprowadzić równość płci (punkt 54). Mianowanie kobiety do Dykasterii do spraw Biskupów jest logiczną konsekwencją herezji ewolucji dogmatów, gdzie hierarchia Kościoła podlega zmianie. To także zaprzeczenie encykliki Quas primas Piusa XI, który podkreślał, że Chrystus jest Królem, a Jego królestwo jest duchowe i ma ustaloną hierarchię. W neo kościole, władza staje się demokratyczna i inkluzywna, co jest apostazją. Brak także ostrzeżenia, że przyjmowanie „Komunii” w strukturach posoborowych, gdzie Msza została zredukowana do stołu zgromadzenia, a rubryki naruszają teologię ofiary przebłagalnej, jest bałwochwalstwem.
Mianowanie „siostry” Simonę Brambillę do Dykasterii do spraw Biskupów jest herezją i apostazją, sprzeczną z niezmienną wiarą katolicką. Wykazuje ono, że struktury posoborowe całkowicie odrzuciły sakramentalny ład Kościoła. Wierni powinni odrzucić taką innowację i pozostać wierni tradycyjnej, przedsoborowej wierze katolickiej.
Za artykułem:
14 lutego 2026 | 16:37Siostra Simona Brambilla członkiem Dykasterii do spraw Biskupów (ekai.pl)
Data artykułu: 14.02.2026
