Portal „Gość Niedzielny” donosi o paradoksalnej sytuacji w Chinach w związku z obchodami Roku Konia (2026). Chińskie władze, zapowiadając „gospodarczy galop”, zalewują przestrzeń publiczną propagandą pełną optymizmu, podczas gdy młodzież, zmagająca się z bezrobociem na poziomie 16–19%, obniżkami płac i rosnącą frustracją, przejmuje symbole roku, by wyrazić cynizm i rozpacz. Gry słów, jak hasło „Wo ta ma lai le” (oficjalnie: „przybywam, jadąc na koniu”, ale w wulgarnej wymowie stające się przekleństwem), czy określenie „Niu Ma” („bydło-konie”) oraz autoironiczny neologizm „Ma-serati”, demaskują głęboki rozbieżność między oficjalną narracją a realiami życia. Symbol „płaczącego konia” – wada produkcyjna, która stała się viralowym wizerunkiem roku – ucieleśnia zbiorową frustrację. Mimo cenzury, młodzi Chińczycy odwołują się m.in. do trauma 1966 roku (rewolucja kulturalna), kwestionując oficjalne hasła jak „duch smoka i konia”. Artykuł ukazuje społeczeństwo pogrążone w moralnym i społecznym kryzysie, gdzie państwowy ateizm i propaganda zderzają się z buntem młodzieży, pozbawionym nadziei.
Teza: Opisane zjawiska są tragicznym potwierdzeniem katolickiej prawdy, że państwo odrzucające Chrystusa Króla pogrąża się w kłamstwie i opresji, a młodzież, pozbawiona przywództwa duchowego, upada w grzechu i rozpaczy. Bunt bez Chrystusa nie może przynieść prawdziwej sprawiedliwości ani nadziei.
Poziom faktograficzny: propaganda państwa a realia społeczne
Chińskie władze, w ramach przygotowań do Roku Konia, stosują retorykę „gospodarczego galopu” i „ducha smoka i konia”, mającą mobilizować naród do realizacji celów 15. Planu Pięcioletniego. Publiczna przestrzeń wypełniona jest czerwonymi lampionami i życzeniami z „ma” (koń), co ma symbolizować pomyślność i dynamizm. Jednak realia są inne: wysokie bezrobocie wśród młodzieży (16–19%), obniżki płac, słabnąca siła nabywcza oraz rosnąca presja ideologiczna. Młodzi Chińczycy, zamiast przyjmować propagandę, przekształcają ją w formę sarkazmu. Przykłady: hasło „Wo ta ma lai le” (oficjalnie: „przybywam, jadąc na koniu”), które przez podobieństwo dźwięków nabiera wulgarnego znaczenia; określenie „Niu Ma” („bydło-konie”) – metafora bycia zwierzęciem pociągowym; „Ma-serati” – autoironiczna diagnoza, że ciężka praca tylko wzbogaci szefa; oraz „płaczący koń” – wada produkcyjna, która stała się symbolem roku. Te fakty ukazują przepaść między deklaracjami władz a codziennością obywateli.
Z katolickiej perspektywy, państwo ma obowiązek dążyć do dobra wspólnego zgodnie z prawem naturalnym i Bożym. Jak naucza Pius XI w encyklice Quas Primas: „gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw i gdy już nie od Boga, lecz od ludzi wywodzono początek władzy, stało się iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzę”. Chińskie władze, odrzucając Chrystusa, tracą legitymację moralną i wprowadzają system, w którym kłamstwo staje się narzędziem kontroli. Syllabus of Errors potępia takie stanowisko: punkt 55 głosi, że „Kościół powinien być oddzielony od państwa” – herezja, którą Chiny realizują w praktyce. Młodzież cierpi z powodu ekonomicznej niesprawiedliwości, co jest konsekwencją systemu, który nie uznaje nadrzędnego prawa Bożego i traktuje człowieka jako narzędzie.
Poziom językowy: od ironii do grzechu
Język używany przez młodzież to gra słów, sarkazm i cynizm, stanowiący formę bezpiecznego buntu w warunkach cenzury. Hasło „Wo ta ma lai le” przekształca oficjalne życzenie w dosadne przekleństwo. Określenie „Niu Ma” redukuje człowieka do bydła pociągowego, co odzwierciedla poczucie wyzysku. „Ma-serati” to gorzka ironia systemu, który obiecuje nagrody, które nie przychodzą. „Płaczący koń” stał się symbolem rozpaczy i wyczerpania. Ten język, choć zrozumiały z ludzkiego punktu widzenia, jest nasycony grzechem: przekleństwa (Mt 5,22), bluźnierstwo (jeśli „ta ma” jest przekleństwem), pycha (autoironia może maskować pychę), rozpacz (która, jeśli nie opiera się na nadziei w Bogu, jest grzechem – por. Rz 8,20–21). Z perspektywy katolickiej, język powinien być „tylko dobrym do budowania” (Ef 4,29). Ten język młodzieży świadczy o głębokim rozpadzie moralnym i braku nadziei.
Równocześnie oficjalna propaganda używa pustych haseł jak „duch smoka i konia” i „galopować naprzód”, co jest typowe dla totalitaryzmów, które zastępują prawdę propagandą. Syllabus of Errors w punktach 56–64 potępia koncepcje, które odrywają prawo od Boga: „Prawa człowieka” niezależne od Boga, tolerancję fałszywych religii, laicyzm. Język państwa i młodzieży są dwiema stronami tej samej monety: odrzucenia prawdy Chrystusa. Państwo kłamie, młodzież przeklina – oboje żyją wbrew prawu Bożemu.
Poziom teologiczny: konfrontacja z katolicką doktryną
1. Państwo a Chrystus Król: Zgodnie z Quas Primas, Chrystus ma władzę nad wszystkimi narodami, a państwo powinno uznawać Jego panowanie jako fundament sprawiedliwości. Pius XI pisze: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi” i „nie ma w żadnym innym zbawieniu”. Syllabus punkt 55 potępia separację Kościoła od państwa jako herezję. Chiny, jako państwo ateistyczne, realizują tę herezję, odrzucając Chrystusa. To prowadzi do „zburzenia fundamentów” władzy, jak ostrzegał Pius XI, i do opresji ideologicznej.
2. Sprawiedliwość społeczna: Młodzież cierpi z powodu ekonomicznej niesprawiedliwości. Katolicka nauka (Rzym 13,1–7) nakazuje władcom dbać o dobro wspólne, a obywatelom posłuszeństwo, o ile władza nie nakazuje grzechu. Syllabus punkt 63 potępia bunt przeciwko władcom, ale w przypadku tyranii Kościół uznaje prawo do obrony (por. św. Tomasz z Akwinu, Summa Theologiae II-II, q. 40, a. 1). Jednak bunt bez Chrystusa, nasycony grzechem (przekleństwa, cynizm), nie może być środkiem prawdziwej sprawiedliwości. Prawdziwa reforma wymaga nawrócenia do Chrystusa Króla.
3. Moralność młodzieży: Używanie przekleństw, cynizm, brak nadziei – to grzechy przeciwko Duchowi Świętemu (Ef 4,30). Młodzież w Chinach, pozbawiona dostępu do sakramentów (Kościół podlegający restrykcjom), nie ma łaski do walki z grzechem. Syllabus punkt 58 potępia etykę, która „wszystką szczerość i doskonałość moralności umieścić w gromadzeniu bogactw”. Chiński system, promujący „gospodarczy galop”, właśnie to robi, prowadząc do moralnego upadku.
4. Pamięć historyczna: Rewolucja kulturalna (1966) to przejaw ateizmu i prześladowania. Syllabus punkt IV potępia socjalizm i komunizm jako „pesty”. Młodzież pamięta, ale bez nadziei duchowej, bo nie ma Chrystusa. Jak mówi Pius XI, „nie ma innego imienia pod niebem, danego ludziom, w którym mamy być zbawieni” (Dz 4,12).
Poziom symptomatyczny: apostazja państwa i upadek moralny
Zjawiska opisane w artykule są objawami głębszego kryzysu: państwo chińskie, odrzucając Chrystusa, staje się totalitarne i kłamliwe. Młodzież, pozbawiona przywództwa duchowego, reaguje cynizmem i grzechem. To dokładnie to, co Pius XI przepowiedział: bez Chrystusa Króla nie ma prawdziwego pokoju. „Wówczas to wreszcie – że użyjemy słów, które poprzednik nasz Leon XIII przed 25 laty do wszystkich biskupów wypowiedział – będzie można uleczyć tyle ran” (Quas Primas).
Chińskie władce, wprowadzając ateizm, realizują błędy potępione w Syllabus: laicyzm (punkt 55), negację prawa Bożego (punkty 56–64). Młodzież, zamiast szukać prawdziwej wolności w Chrystusie, upada w grzechu i rozpaczy. To tragiczne potwierdzenie, że „nie ma innego imienia pod niebem, danego ludziom, w którym mamy być zbawieni” (Dz 4,12). Prawdziwa nadzieja dla Chin leży jedynie w nawróceniu do Chrystusa Króla – wówczas państwo będzie sprawiedliwe, a młodzież znajdzie nadzieję i moralność.
„Niechaj więc obowiązkiem i staraniem Waszym będzie, aby w dniu oznaczonym przed tą doroczną uroczystością wygłoszono w każdej parafii kazania do ludu, w którychby ten lud dokładnie pouczony o istocie, znaczeniu i ważności tego święta, wezwano, by tak życie urządził i ułożył, iżby ono odpowiadało życiu tych, którzy wiernie i gorliwie słuchają rozkazów Boskiego Króla” (Pius XI, Quas Primas).
Za artykułem:
Chiński Rok Konia: młodzież kpi z oficjalnej propagandy "gospodarczego galopu" (gosc.pl)
Data artykułu: 14.02.2026
