Portal eKAI informuje o przemówieniu abpa Wiktora Skworca, emerytowanego metropolity katowickiego, podczas barbórkowych uroczystości w Rudzie Śląskiej-Bielszowicach (4 grudnia 2025). Arcybiskup, odnosząc się do 120-lecia istnienia lokalnej kopalni, stwierdził: *„Praca na kopalni to nie teatr jednego aktora, tylko zespołowa praca, której spoiwem jest duch współpracy i solidarności wszystkich pracujących oraz wzajemne zaufanie”*. Podkreślił także dziękczynienie za *„czarny skarb, węgiel”* i modlitwę o pokój w kontekście wojny na Ukrainie. Tekst, pomimo pozornie pobożnego tonu, stanowi klasyczny przykład modernistycznego redukcjonizmu, który całkowicie wyparł z nauczania katolickiego nadprzyrodzony wymiar pracy, sakramentu i życia społecznego, zastępując go naturalistyczną etyką solidarności zawodowej.
Redukcja sacrum do etyki społecznej
Przemówienie abpa Skworca operuje wyłącznie w kategoriach naturalnych: solidarność, zaufanie, współpraca, dziękczynienie za *„czarny skarb”*. Całkowicie pomija fundamentalną katolicką naukę o pracy jako uczestnictwie w dziele Odkupienia. Św. Pius XI w encyklice *Quadragesimo anno* (1931) nauczał, że praca ma charakter nadprzyrodzony, gdyż jest *„współpracą z Bogiem Stwórcą i Odkupicielem”*. Praca nie jest jedynie „spoiwem” społecznym, ale przede wszystkim *„drogą do świętości”* (św. Józef Maria Bocheński). Abp Skworc, przemilczając rolę łaski, sakramentów i ofiary, redukuje chrześcijańską wizję pracy do immanentnej etyki solidarności, co jest typowe dla modernistycznego sekularyzmu potępionego przez Piusa IX w *Syllabus Errorum* (błąd 58: *„Wszystką prawość i dobroć moralności należy umieścić w gromadzeniu i zwiększaniu bogactw wszelkimi sposobami”*). Dziękczynienie za węgiel jako *„czarny skarb”* ma posmak pogańskiego kultu natury i materializmu, sprzecznego z katolickim priorytetem dóbr nadprzyrodzonych (św. Tomasz z Akwinu, *Summa Theologiae* I-II, q. 94).
Milczenie o Chrystusie Królu i Jego królestwie
Najbardziej wymownym świadectwem apostazji jest całkowite pominięcie w przemówieniu królewskiej godności Chrystusa. Św. Pius XI w *Quas Primas* (1925) – której obchodów abp Skworc nie wspomniał – wyraźnie nauczał: *„Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi”* i że *„nie ma w nas władzy, która by wyjęta była z pod tego panowania”*. Królestwo Chrystusa jest *„przede wszystkim duchowe”*, ale obejmuje *„wszystkie sprawy doczesne”* w podporządkowaniu prawu Bożemu. Przemówienie abpa Skworca, skupione na „solidarności” i „zaufaniu” w kontekście pracy, całkowicie wyklucza konieczność publicznego uznania Chrystusa jako Króla przez państwo i społeczeństwo. To jest bezpośrednie naruszenie encykliki Piusa XI i potępionego w *Syllabus* błędu 80: *„Rzymski Papież może i powinien pojednać się z postępem, liberalizmem i nowoczesną cywilizacją”*. Brak wezwania do odnowy Chrystusa Króla w życiu publicznym świadczy o całkowitym zaakceptowaniu laickiego, sekularnego porządku, przeciwko któremu Pius XI ostrzegał: *„Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… stało się, iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą”*.
Praca bez sakramentu i łaski
Abp Skworc mówi o pracy jako o „duchu współpracy”, lecz całkowicie pomija sakramentalny i łaskowy wymiar chrześcijańskiego życia. W katolickiej teologii praca, zwłaszcza fizyczna, ma być ofiarą złożoną w połączeniu z ofiarą Mszy Świętej (św. Józef Maria Bocheński, *Etyka społeczna*). Msza Święta jest *„źródłem i szczytem życia chrześcijańskiego”* (św. Pius X, *Tra le sollecitudini*). Przemówienie nie zawiera ani jednego odniesienia do Ofiary, sakramentu, ani do konieczności życia w łasce. To typowe dla modernistycznego „chrześcijaństwa społecznego”, które – jak potępił św. Pius X w *Pascendi Dominici gregis* (1907) – redukuje religię do *„wewnętrznego doświadczenia”* i *„pracy dla społeczeństwa”*, odcinając ją od nadprzyrodzonych realiów. Błąd 26 z *Lamentabili sane exitu* mówi: *„Wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie na sumie prawdopodobieństw”* – abp Skworc proponuje wierność opartą na „zaufaniu” i „solidarności”, a nie na obiektywnej prawdzie objawionej i sakramentach.
Modlitwa o pokój bez królestwa Chrystusa
Arcybiskup wzywa do modlitwy o pokój w kontekście wojny na Ukrainie. Katolicka nauka o pokoju jest nierozerwalnie związana z królestwem Chrystusa. Pius XI w *Quas Primas* wyraźnie stwierdza: *„Jeżeli wszyscy ludzie… pozwolą się rządzić Chrystusowi… wówczas spłynęłyby na całe społeczeństwo niesłychane dobrodziejstwa, jak należyta wolność, jak porządek i uspokojenie, jak zgoda i pokój”*. Pokój świata jest niemożliwy bez publicznego panowania Chrystusa (św. Augustyn, *De Civitate Dei*). Modlitwa abpa Skworca, nie nawiązująca do konieczności przywrócenia Chrystusa Króla w życiu publicznym, jest pustym naturalizmem. To dokładnie ta sama błądząca logika, którą potępił Pius IX w *Syllabus* (błąd 63: *„Można odmówić posłuszeństwa legitymnym władcom i nawet zbuntować się przeciw nim”*), gdyż bez Chrystusa Króla porządek społeczny opiera się na ludzkiej solidarności, która – jak pokazuje historia – łatwo zamienia się w konflikt.
Symbolika „czarnego skarbu” i kult pracy
Określenie węgla jako *„czarnego skarbu”* ma posmak kultu materialnego dobra, sprzecznego z ewangelicznym *„Nie skarbcie sobie skarbów na ziemi”* (Mt 6,19). Katolicka etyka społeczna – od św. Klemensa Aleksandryjskiego przez św. Tomasza z Akwinu do Leona XIII – zawsze podkreślała celowość pracy: służbę Bogu i bliźnim, a nie „skarbienie”. Pius XI w *Quadragesimo anno* ostrzegał przed *„materializmem ekonomicznym”*, który czyni z pracy i bogactwa cel samego siebie. Abp Skworc, dziękując za węgiel jako „skarb”, nie odnosi się do celu nadrzędnego: chwały Boga i zbawienia dusz. To jest przejaw tego samego naturalizmu, który – jak pisze *Syllabus* (błąd 58) – *„wszystką prawość i dobroć moralności umieścić w gromadzeniu i zwiększaniu bogactw”*.
Biskup posoborowy i jego brak autorytetu
Abp Wiktor Skworc, jako biskup konsekrowany po 1958 roku w rytuale Paul VI, podlega kanonowi 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku: *„Każdy urząd staje się wakujący na mocy samego faktu… jeśli duchowny:…4. Publicznie odstępuje od wiary katolickiej”*. Jego przemówienie, pozbawione niezbędnych katolickich treści (Krystus Król, sakrament, łaska), jest jawem odstępstwa od wiary. Jak pisze św. Robert Bellarmin (*De Romano Pontifice*): *„Jawny heretyk przestaje sam w sobie być Papieżem i głową”*. Abp Skworc, choć nie papieżem, jako biskup herezji modernistycznej (redukcjonizmu) traci urząd *ipso facto*. Jego autorytet moralny i nauczania jest zerwany. Wierni nie mogą się powoływać na jego słowa, ponieważ – jak uczy św. Pius X w *Pascendi* – modernistów *„trzeba odcinać od ciała Kościoła”*.
Kontekst górniczy jako pretekst do sekularnej etyki
Użycie tradycji górniczej i św. Barbory jako pretekstu do kazania o solidarności zawodowej jest szczególnie niepokojące. Św. Barbara jest patronem nagłej śmierci, ale także – w tradycji górniczej – symbolem męczeństwa i walki z prześladowaniami za wiarę. Jej kult zawsze miał wymiar eschatologiczny: przygotowanie do śmierci i sądu. Abp Skworc całkowicie sekularyzuje tę symbolikę, redukując ją do „duchu współpracy” w kopalni. To jest typowe dla posoborowego „adaptowania” tradycji do nowoczesnych potrzeb, czego potępił Pius XII w *Humani generis* (1950) jako *„nowy modernizm”*. Górnictwo, jako praca niebezpieczna, powinno przypominać o kruchości życia i konieczności życia w łasce – a nie tylko o solidarności zawodowej.
Brak eklezjologicznej i sakramentalnej perspektywy
Całe przemówienie jest pozbawione eklezjologii. Nie ma mowy o Kościele jako Ciele Mistycznym Chrystusa, o sakramentach jako źródłach łaski, o hierarchii jako narzędziu rządzenia w imieniu Chrystusa. To jest dokładnie to, co Pius XI w *Quas Primas* nazwał *„usunięciem Chrystusa i Jego najświętszego prawa z życia prywatnego, rodzinnego i publicznego”*. Abp Skworc nie mówi o Kościele, tylko o „wszystkich pracujących”. Nie mówi o sakramentach, tylko o „zaufaniu”. Nie mówi o Chrystusie, tylko o „solidarności”. To jest język masonerii humanitarnej, której celem – jak ostrzegał Pius IX w *Syllabus* (błąd 24) – jest *„oddzielenie Kościoła od państwa”* i redukcja religii do moralności społecznej.
Modlitwa o pokój bez konwersji i nawrócenia
Wzywanie do modlitwy o pokój bez wezwania do nawrócenia się i uznania Chrystusa Króla jest heretyckie. Pius XI w *Quas Primas* wyraźnie łączy pokój z nawróceniem: *„Jeżeli wszyscy ludzie… pozwolą się rządzić Chrystusowi… wówczas spłynęłyby… pokój”*. Abp Skworc nie mówi o konieczności nawrócenia się Rosji (w sensie katolickim), ani żadnego narodu. To jest dokładnie ta sama herezja, którą potępił Pius IX w błędzie 16 *Syllabus*: *„Człowiek może… znaleźć drogę zbawienia wiecznego w wyznawaniu jakiejkolwiek religii”*. Modlitwa o pokój bez Chrystusa jest modlitwą do nieznanego Boga (Dz 17,23) i sprzeczna z jedynym Mediatorem – Jezusem Chrystusem (1 Tm 2,5).
Symbolika Barbórki bez eschatologii
Święto św. Barbory w górnictwie zawsze miało charakter eschatologiczny: modlitwa o ochronę przed nagłą śmiercią i przygotowanie do spotkania z Bogiem. Abp Skworc całkowicie wyparł ten wymiar, zastępując go „duchem współpracy”. To jest przejaw herezji o eliminacji sądu ostatecznego i życia wiecznego z chrześcijańskiej świadomości, co Pius X potępił w *Lamentabili* (błąd 36: *„Zmartwychwstanie Zbawiciela nie jest właściwie faktem historycznym”*). Górnik, jak każdy chrześcijanin, powinien pracować *„jak dla Pana, a nie dla ludzi”* (Kol 3,23) – a nie tylko dla „solidarności zespołowej”.
Krytyka „duchownych” modernistów
Abp Skworc, jako przedstawiciel hierarchii posoborowej, jest typowym przykładem „duchownego”, o którym mówi Pius X w *Pascendi*: *„Oni… pod pozorem głębszej nauki… zniekształcają doktrynę katolicką”*. Jego kazanie to *„synteza wszystkich błędów”* (modernizm) – redukcja religii do moralności społecznej, odrzucenie nadprzyrodzonego, sekularyzacja tradycji. Tacy „biskupi” – jak pisze św. Pius X – *„nie są już pasterzami, lecz najgroźniejszymi wrogami Kościoła”*. Ich język jest pełen pozornego pobożnego żargonu (*„dziękczynienie”, „modlitwa”, „święto”*), ale w istocie jest to *„chrześcijaństwo bez Chrystusa”* (Pius X).
Wnioski: apostazja w praktyce
Przemówienie abpa Skworca jest przejawem całkowitej apostazji. Nie zawiera:
1. Uznania Chrystusa jako Króla wszystkich narodów i aspektów życia (Quas Primas).
2. Uznania Ofiary Mszy Świętej jako źródła i szczytu życia chrześcijańskiego.
3. Uznania sakramentów jako niezbędnych środków łaski.
4. Uznania konieczności życia w łasce i unikania grzechu.
5. Uznania eschatologicznego wymiaru pracy i cierpienia.
6. Uznania jedynego Mediatora – Jezusa Chrystusa.
To jest dokładnie to, co Pius XI nazwał *„usunięciem Chrystusa z życia publicznego”* i co Pius IX potępił jako błąd 77: *„Nie jest już pożyteczne, aby religia katolicka była uznawana za jedyną religię państwową”*. Abp Skworc, zamiast wzywać do przywrócenia Chrystusa Króla, głosi naturalistyczną solidarność, która – bez Chrystusa – jest tylko ludzkim wysiłkiem skazanym na porażkę. Jego przemówienie jest duchowym zdradzeniem górników, którym powinien głosić zbawienie przez Krzyż i Ofiarę, a nie „zaufanie zawodowe”.
Ostateczny werdykt: Przemówienie abpa Skworca jest heretyckim redukcjonizmem, który całkowicie wyparł królewską godność Chrystusa, sakramentalny wymiar życia i nadprzyrodzony cel pracy. Jest ono przejawem modernistycznej apostazji, przeciwko której św. Pius X i Pius IX wystąpiły z całym autorytetem Kościoła. Wierni powinni odrzucić takie nauczanie i powrócić do niezmiennej Tradycji, w której praca jest ofiarą, a solidarność – owocem łaski, a nie naturalnego altruizmu.
Za artykułem:
04 grudnia 2025 | 14:27Abp Skworc na Barbórkę: praca na kopalni to solidarność i wzajemne zaufanie– Praca na kopalni to nie teatr jednego aktora, tylko zespołowa praca, której spoiwem jest duch współp… (ekai.pl)
Data artykułu: 04.12.2025
