Portal Opoka.org.pl relacjonuje z aprobatą działalność „biskupa” Michaela Bibiego z diecezji Buea w Kamerunie, który wraz z komisją „Sprawiedliwości i Pokoju” opłacił kaucje dla 29 więźniów, umożliwiając ich uwolnienie. Artykuł, pełen emocjonalnych cytatów uwolnionych i pochwał dla „naszego biskupa”, prezentuje czysto humanitarne, świeckie działanie jako wzór chrześcijańskiej miłości, całkowicie pomijając wymiar nadprzyrodzony, sakramentalny i nawróceniowy, które są istotą prawdziwego dzieła Kościoła. Prezentuje on nie tyle ewangeliczne miłosierdzie, co socjalne działanie typowe dla organizacji pozakościelnej, legitymizując przy tym strukturę „biskupstwa” w sekcie posoborowej.
Poziom faktograficzny: Niezweryfikowana legitymacja „biskupa” i struktury
Artykuł bezkrytycznie przyjmuje tytuł i autorytet „biskupa” Michaela Bibiego oraz istnienie „diecezji Buea” w ramach „Kościoła rzymskokatolickiego”. W świetle niezmiennego prawa kanonicznego i doktryny przedsoborowej, aby móc mówić o prawdziwym biskupie i diecezji, konieczne jest posiadanie ważnych święceń biskupich, udzielonych przez prawdziwego biskupa z nieprzerwaną linią apostolską, oraz pełna komunia z Stolicą Apostolską, co w przypadku współczesnych hierarchów po śmierci Piusa XII jest co najmniej wątpliwe, a według sedewakantyzmu – niemożliwe. Kanon 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku, cytowany w pliku Obrona sedewakantyzmu, stanowi, że urząd staje się wakujący przez sam fakt publicznego odstępstwa od wiary katolickiej. Współczesne struktury, które publicznie przyjmują herezje modernizmu, ekumenizmu, wolności religijnej (potępionych w Syllabus Errorum Piusa IX i Lamentabili sane exitu Piusa X), tracą z urzędu. Biskup Bibi, funkcjonując w tej strukturze, nie może być uznany za prawdziwego biskupa, a jego „diecezja” za prawdziwą diecezję katolicką. Działanie, jakim jest opłacenie kaucji, wykonane jest więc przez osobę nieposiadającą żadnej władzy duchowej, a jedynie przez administratora finansowego sekty.
Poziom językowy: Retoryka emocjonalna i naturalistyczna legitymizacja
Język artykułu jest nacechowany emocjonalizmem i świeckim humanitaryzmem. Cytaty więźniów („Nasz biskupie, dziękujemy!”, „To najszczęśliwszy dzień w moim życiu”) oraz opis radosnego śpiewu służą budowaniu kultu jednostki i emocjonalnego zaangażowania, typowego dla współczesnego komunikatu mediaowego, a nie dla chrześcijańskiego nauczania o pokorze i odrodzeniu duchowym. Brak jakichkolwiek wzmianek o modlitwie, sakramentach, wyznaniu grzechów, nawróceniu, czy o Chrystusie jako źródle prawdziwej wolności. Mówi się o „drugiej szansie”, ale wyłącznie w wymiarze społecznym i prawnym, nie w wymiarze łaski i odpuszczenia grzechów, które w katolicyzmie następuje jedynie przez spowiedź sakramentalną. Słownictwo („reintegracja społeczna i zawodowa”, „baza danych ich umiejętności”) należy do żargonu socjologii i pracy socjalnej, nie zaś do teologii. To demaskuje prawdziwy cel: nie ratowanie dusz, ale zarządzanie problemami społecznymi.
Poziom teologiczny: Redukcja Kościoła do organizacji humanitarnej
Prawdziwy Kościół katolicki, zgodnie z nauczaniem Quas Primas Piusa XI, działa „w Królestwie Chrystusowym”, które jest „przede wszystkim duchowe” i wymaga „pokuty”, „wiary i chrztu”, a nie tylko poprawy warunków bytowych. Prawdziwe miłosierdzie chrześcijańskie zawsze prowadzi do Boga, zaczyna się od odpuszczenia grzechów w sakramencie pokuty i ma na celu zbawienie wieczne. Tutaj mamy jedynie opłacenie kaucji – działanie godne pochwały z punktu widzenia naturalnej sprawiedliwości, ale całkowicie pozbawione wymiaru nadprzyrodzonego. Nie ma mowy o tym, by więźniowie uczestniczyli w Mszy Świętej, spowiedzieli się, otrzymali sakramenty. Biskup Bibi nie wezwał ich do nawrócenia, nie przypomniał o sądzie ostatecznym, o konieczności stanu łaski. To jest właśnie „katolicyzm społeczny” potępiony przez Piusa XI w Quadragesimo Anno i rozwinięty po Soborze Watykańskim II, który redukuje Kościół do agencji socjalnej, tracąc z oczu jego główny cel: „zbawienie dusz”. Jak mówi Lamentabili sane exitu (propozycja 59), współczesny błąd polega na tym, że „wszystkie prawdy religii… wywodzą się z natury ludzkiej”, a nie z objawienia. Tu właśnie mamy praktyczny owoc tej herezji: religia sprowadzona do dobrego działania społecznego.
Poziom symptomatyczny: Apostazja w działaniu i legitymizacja sekty
Ten incydent jest symptomaticzny dla całego systemu „neo-kościoła”. Struktura, która publicznie odrzuca niezmienną wiarę (wolność religijna, ekumenizm, demokratyzacja Kościoła), nie może posiadać Ducha Świętego ani władzy duchowej. Jej „biskupi” są jedynie administratorami, a ich „sakramenty” – nieprawidłowymi obrzędami (jak Msza Nowus Ordo, która, jak wykazał Kardynał Ottaviani, zawiera herezje). Pomoc materialna, udzielana w ich imieniu, służy jedynie: 1) legitymizacji tej struktury w oczach wiernych („patrzcie, jak oni dobrze działają!”), 2) odwróceniu uwagi od fundamentalnych błędów doktrynalnych (herezje, bałwochwalstwo w Nowus Ordo), 3) budowaniu nowego, sekciarskiego modelu „kościoła” jako organizacji pozakościelnej. Prawdziwa pomoc chrześcijańska, jak pokazali święci i misjonarze, zawsze była nierozerwalnie związana z głoszeniem Ewangelii, nawróceniem grzeszników i udzielaniem sakramentów. Tu mamy czysty „social gospel” bez Ewangelii. To jest właśnie duch Syllabus Errorum (błęd 15-18), który uczy, że „każdy może być zbawiony w każdej religii” i że „protestantyzm jest równie dobry jak katolicyzm” – stąd nie ma pilności nawrócenia, stąd „pomoc” może być udzielana bez konieczności przywrócenia jedności wiary.
Ostatecznie, działanie to, choć z zewnątrz przyjemne dla świata, jest w istocie hucie ekumenicznej i apostackiej. Uznaje ono tytuł i autorytet „biskupa” z sekty, która odrzuca Chrystusa Króla (jak poucza Quas Primas) i Jego jedyne Kościoło. Prawdziwa drugą szansą jest nawrócenie do katolickiej wiary i wyrzeczenie się współpracy z hydrą spustoszenia. Wierni powinni modlić się za nawrócenie grzeszników, ale nie mogą legitymizować ani współpracować z tą strukturą, która jest „synagogą szatana” (Pius IX, Syllabus). Wolność prawdziwa, o której mowa w Quas Primas, jest wolnością w Chrystusie, nie wolnością od więzienia karnego bez nawrócenia duszy.
Za artykułem:
Biskup Michael Bibi daje „drugą szansę”. Diecezja w Kamerunie uwolniła 29 więźniów dzięki opłaceniu kaucji i kar (opoka.org.pl)
Data artykułu: 15.01.2026
