Portal EWTN News informuje o apelu meksykańskiego księdza, ojca Manuela Corral, kanonika katedry w Mexico City, skierowanym do osób zaangażowanych w przestępczość zorganizowaną, aby wykorzystały Wielki Post na „wewnętrzną przemianę”. Ksiądz podkreśla znaczenie modlitwy, postu i jałmużny, ale całkowicie pomija katolickie konieczności skruchy, spowiedzi, zadośćuczynienia i oddania się sprawiedliwości. Jego wezwanie, choć wydaje się dobrze intencjonowane, jest pułapką modernistycznego języka, który redukuje nawrócenie do psychologicznej „przemiany postaw” bez wymiaru sprawiedliwości i pokuty. To typowy owoc soborowej rewolucji, która zniszczyła katolicką koncepcję pokuty i wprowadziła relatywizm doktrynalny.
1. Język modernistyczny: od „nawrócenia” do „przemiany postaw”
Artykuł jest nasycony terminologią, która jest obca katolickiej tradycji przedsoborowej. Ksiądz Corral mówi o „interior conversion” (wewnętrznej przemianie), „transformation of attitudes” (przemianie postaw), „peace” (pokoju) i „dialogue with Christ” (dialogu z Chrystusem). To słownictwo pochodzi z heretyckiego dokumentu Gaudium et Spes i ogólnego nurtu modernizmu, który zredukował nawrócenie do subiektywnego doświadczenia psychologicznego, pozbawionego obiektywnych wymogów pokuty i sakramentu.
Katolickie nauczanie, potwierdzone przez Piusa X w Lamentabili sane exitu, naucza, że nawrócenie to przede wszystkim akt skruchy (contritio) z miłości Bożej, prowadzący do spowiedzi, zamiaru poprawy i spełnienia pokuty. Mówienie o „przemianie postaw” bez wymiaru grzechu, sprawiedliwości i kary jest herezją modernistyczną, która zniechęca do prawdziwego nawrócenia. Jak pisze Pius IX w Syllabus of Errors, błąd polega na tym, że „the Church ought to be separated from the State, and the State from the Church” (błęd. 55), ale także na relatywizacji prawa moralnego. Język księdza Corral wpisuje się w tę relatywizację, przemilczając absolutne przykazania Boże i konieczność zadośćuczynienia.
2. Teologiczne bankructwo: brak pokuty i sprawiedliwości
Najbardziej rażący jest brak jakiejkolwiek wzmianki o konieczności zadośćuczynienia (satisfactio) i oddania się sprawiedliwości. Ksiądz zachęca do modlitwy, postu i jałmużny, ale nie mówi, że przestępca musi oddać się władzom (jeśli to konieczne), naprawić szkody i ponieść karę. To jest sprzeczne z katolicką doktryną pokuty, która wymaga nie tylko skruchy, ale także praktycznego wyrzeczenia się zysków nieuczciwych i spełnienia pokuty narzuconej przez Kościół (lub władze cywilne, jeśli to konieczne).
Ksiądz mówi: „you have to repent, and sometimes that means going and turning yourself in to the authorities” (musisz się pokajać, a czasem oznacza to pójście i oddanie się władzom). To stwierdzenie jest nieodpowiedzialne, ponieważ sugeruje, że oddanie się władzom jest tylko „czasem” konieczne, a nie zawsze, gdy grzech jest publiczny i szkodliwy dla społeczeństwa. W rzeczywistości, katolicka moralność wymaga, aby przestępca zadośćuczynił za szkody, co często wiąże się z karą. Milczenie o tym jest moralnym upadkiem.
Dodatkowo, jego opis spowiedzi jako „blank check the Lord gives us” (czeku bez pokrycia, który Pan nam daje) jest bluźnierstwem. Sakrament pokuty to nie czek bez pokrycia, ale święty przymus łaski, który wymaga: 1) skruchy, 2) spowiedzi wszystkich grzechów, 3) zamiaru poprawy, 4) spełnienia pokuty. Redukcja go do „chciałbym inne postawy” to herezja modernistyczna, potępiana przez Piusa X w Lamentabili sane exitu (propozycje 24-26: wiara jako „suma prawdopodobieństw”, dogmaty jako „obowiązujące w działaniu, nie jako zasady wierzenia”).
3. Symptom systemowej apostazji: kult fałszywego „świętego”
Ksiądz Corral odwołuje się do „relic of St. John Paul II” (relikwii św. Jana Pawła II) jako przykładu, gdy w 2011 r. w Meksyku pojawił się okres spokoju. To jest szczególnie zgubne, ponieważ Jan Paweł II jest heretykiem i apostatem, a jego „kanonizacja” przez sekcję posoborową jest nieważna. Jak wykazuje dokument Obrona sedewakantyzmu, heretyk ipso facto traci urząd (Bellarmin, Wernz-Vidal). Jan Paweł II, przez swoje herezje (np. w Ecclesia de Eucharistia zniżył Mszę do „wieczerzy”, w Ut unum sint promował ekumenizm, w Ordinatio Sacerdotalis nie definiował dogmatu), jest jawnym heretykiem, więc jego „świętość” jest fałszywa. Czczenie jego relikwii to bałwochwalstwo i wprowadzanie w błąd wiernych.
W Quas Primas Pius XI naucza, że Chrystus jest Królem, ale Jego królestwo jest duchowe i wymaga posłuszeństwa prawu Bożemu. Ksiądz Corral nie wspomina o tym, że prawdziwy pokój jest możliwy tylko w Królestwie Chrystusa, a nie w „przemianie postaw” przestępców bez nawrócenia do wiary katolickiej i posłuszeństwa Kościołowi. Jego apel jest naturalistyczny i humanitarystyczny, co potwierdza, że struktury posoborowe całkowicie odrzuciły misję Kościoła, jaką Pius XI opisał w Quas Primas: „Kiedy wszyscy ludzie prywatnie i publicznie uznali nad sobą władzę królewską Chrystusa, wówczas spłynęłyby na całe społeczeństwo niesłychane dobrodziejstwa”. Ksiądz Corral nie wzywa do uznania Chrystusa jako Króla, tylko do „pokoju” w naturalnym rozumieniu.
4. Kontekst meksykański: odpowiedź Kościoła powinna być inna
W kraju tak zniszczonym przez przestępczość zorganizowaną, Kościół powinien głosić niezmienną prawdę o grzechu, sądzie ostatecznym i piekle. Powinien wzywać do: 1) skruchy za wszystkie grzechy, w tym za przemoc, 2) spowiedzi z pełnym wyrzeczeniem się przestępstw, 3) zadośćuczynienia (nawet jeśli oznacza to więzienie), 4) modlitwy i pokuty za grzechy własne i innych, 5) publicznego wyznania wiary i odrzucenia kultów fałszywych (jak kult Janowi Pawłowi II).
Zamiast tego, ksiądz Corral oferuje pusty sentymentalizm „dialogu” i „przemiany postaw”, który jest dokładnie tym, czego oczekują przestępcy: możliwość zmiany bez konsekwencji. To zdradza Kościoła i daje fałszywą nadzieję. Jak ostrzegał Pius IX w Syllabus of Errors (błęd. 63): „It is lawful to refuse obedience to legitimate princes, and even to rebel against them” (można odmówić posłuszeństwa prawowitym władcom, a nawet zbuntować się przeciw nim). Ksiądz Corral nie wzywa przestępców do posłuszeństwa prawu naturalnemu i boskiemu, tylko do wewnętrznej przemiany, co jest współczesnym odzwierciedleniem tego błędu.
Prawdziwy katolicki apel musiałby zawierać: odrzucenie kultu fałszywego „świętego” (Jan Paweł II), wezwanie do spowiedzi z pełnym wyrzeczeniem się przestępstw, gotowość do odsiadania kary, modlitwę za nawrócenie Meksyku do Królestwa Chrystusa (jak w Quas Primas), i odrzucenie modernistycznego języka na rzecz jasnych terminów: grzech, pokuta, sprawiedliwość, piekło, niebo. Tego brakuje w przemówieniu księdza Corral, co świadczy o całkowitym upadku duchów w strukturach posoborowych.
Podsumowanie: Apel księdza Corral to przykład duchowego bankructwa współczesnego „katolicyzmu”. Zamiast głosić niezmienną prawdę o grzechu, pokucie i sprawiedliwości, oferuje modernistyczny sentymentalizm, który nie prowadzi do zbawienia. Jego odwołanie do relikwii heretyka Jana Pawła II jest szczególnie bluźniercze. W obliczu takiej apostazji, wierni powinni trzymać się integralnego katolicyzmu sprzed 1958 roku, odrzucać fałszywe „świętych” i modernistyczny język, oraz modlić się za nawrócenie przestępców, ale na prawdziwie katolickich zasadach.
Za artykułem:
Mexican priest appeals to violent criminals to repent and convert this Lent (ewtnnews.com)
Data artykułu: 14.02.2026
