Portal eKAI.pl informuje o apelu abpa Adama Szała, metropolity przemyskiego, oraz komentatora sportowego Przemysła Babiarza do wsparcia zbiórki w Środę Popielcową na rzecz hospicjów prowadzonych przez Caritas Archidiecezji Przemyskiej. Hierarcha podkreśla, że Wielki Post jest czasem „pokuty, wytrwałej modlitwy, postu rozumianego jako umartwienie oraz jałmużny jako konkretnego znaku solidarności z osobami potrzebującymi”. Babiarz dodaje, że hospicja Caritas to miejsca pomocy „nie tylko ciału, ale przede wszystkim duszy ludzkiej”, a warunki dla chorych „nie zależą tylko od wspaniałej organizacji Caritasu, ale też od każdego z nas”.
Redukcja misji Kościoła do naturalistycznego humanitaryzmu
Analizowany komunikat stanowi klasyczny przykład całkowitego zapomnienia o nadprzyrodzonym celu Kościoła i sakramentalnej naturze prawdziwego miłosierdzia. Abp Szal, osoba pełniąca funkcję w sekcie posoborowej, przemawia językiem czysto naturalistycznym i humanitarnym, całkowicie pomijając fundamentalną prawdę, że jedynym prawdziwym „hospicjum” dla duszy w kresie życia jest status viatoris – droga pielgrzyma ku wieczności, umocniona przez ostatnie sakramenty (Pokutę, Namaszczenie Chorych, Eucharystię jako viaticum). Jego apel skupia się na „sprawnym funkcjonowaniu placówki” i „godnych warunkach pobytu”, co jest językiem zarządu szpitala, a nie Kościoła. To jest esencja apostazji: zastąpienie zbawiennej misji łaską sakramentalną i ewangelizacją społeczną pracą charytatywną pozbawioną wyraźnego odnoszenia się do jedynego Odkupiciela. W encyklice Quas primas Pius XI nauczał, że Królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe i że „przez zjednoczenie hipostatyczne Chrystus ma władzę nad wszystkimi stworzeniami”, ale „gdy żył na ziemi, wstrzymał się zupełnie od wykonywania tej władzy” nad sprawami czysto doczesnymi. Kościół, jako Ciało Mistyczne, ma za zadanie prowadzić dusze do zbawienia, nie zaś być NGO opiekującym się ciałem w oderwaniu od duszy. Apel abpa Szała jest więc zaprzeczeniem eklezjologii Piusa XI i całego przedsoborowego Magisterium.
Milczenie o sakramentach jako ostatecznym lekarstwie duszy
Najbardziej niepokojącym jest całkowite milczenie o sakramentach, zwłaszcza o Namaszczeniu Chorych, które jest sakramentem „dla tych, którzy z powodu choroby lub starości wchodzą w niebezpieczeństwo śmierci” (Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917, kan. 940). W prawdziwym Kościele pomoc „człowiekowi w całej pełni człowiekowi choremu” polega przede wszystkim na zapewnieniu mu dostępu do kapłana, który udzieli mu pokuty, jeśli jest to konieczne, a następnie Namaszczenia i viaticum. Babiarz mówi o „pomocy duszy”, ale w kontekście struktury, która od dziesięcioleci praktykuje heretyckie „modlitwy wspólnotowe” zamiast prywatnego spowiedzi, a w „mszach” Novus Ordo redukuje Chrystusa do obecności symbolicznej. To jest bluźnierstwo: używanie słów „dusza”, „pomoc”, podczas gdy w praktyce odsuwa się łaskę uzdrawiającą, którą daje jedynie prawdziwy sakrament udzielony przez prawidłowo wyświęconego kapłana. W Lamentabili sane exitu św. Pius X potępił błąd mówiący, że „Kościół bardzo powoli przyzwyczaił się do pojęcia grzesznika, którego rozgrzesza” (propozycja 46). Dziś w neo kościole to pojęcie jest niemal zanikłe, ustępując miejsca psychologii i opiece paliatywnej.
Język naturalizmu i zaprzeczenie królowi Chrystusowi
Język użyty w komunikacie jest czysto świecki, biurokratyczny. „Wsparcie zbiórki”, „sprawne funkcjonowanie placówki”, „godne warunki pobytu i leczenia” – to słownictwo szpitalnego menedżera, nie pasterza dusz. Żadnego odniesienia do Ofiary Krzyżowej, do współcierpienia z Chrystusem, do znaczenia cierpienia w świetle Odkupienia. W Quas primas Pius XI ostrzegał: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… stało się, iż zburzone zostały fundamenty pod tą władzą”. Ten komunikat jest właśnie takim usunięciem Chrystusa z prawa i państwa, ale także z prawa miłosierdzia. Prawdziwe dzieło miłosierdzia w Kościele zawsze było nierozerwalnie związane z sakramentami i ewangelizacją. Tutaj mamy czystą „służbę społeczną”, która w świetle encykliki Quas primas jest „odstępstwem od Chrystusa”. Hierarcha prosi o „jałmużnę”, ale nie przypomina, że największą jałmużną jest modlitwa, a najskuteczniejszą – udzielenie sakramentów. To jest typowe dla modernistycznego duchowieństwa: redukuje ewangelię do etyki społecznej.
Symptomatologia systemowej apostazji: struktury Caritas jako parasol humanitaryzmu
Caritas, jako organizacja pomocowa diecezjalna, jest w kontekście sekty posoborowej jedynie frontem dla działalności, która – choć pozornie dobra – pozbawiona jest nadprzyrodzonego celu i podporządkowana jest ideologii „dialogu”, „integracji” i „służby człowiekowi” w oderwaniu od Chrystusa. W bulli Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV czytamy, że heretyk „przed swoją promocją… odstąpił od Wiary Katolickiej lub popadł w jakąś herezję” i że taka promocja jest „nieważna, nieobowiązująca i bezwartościowa”. Abp Szal, jako uczestnik herezji nowoczesnej (odrzucenie niezmiennego Magisterium, akceptacja herezji wolności religijnej, ekumenizmu), nie ma żadnej władzy w Kościele. Jego apel, choć dotyczy pozornie dobrej sprawy, jest więc działaniem osoby pozbawionej jurysdykcji. Ponadto, sama instytucja Caritas w archidiecezji przemyskiej działa w ramach struktury, która odrzuca trydencką Mszę Świętą, promuje heretyckie dialogi i zniszczyła dyscyplinę postu. Wspieranie jej działań jest wspieraniem systemu, który jest „hydrą apostazji”. Prawdziwa pomoc charytatywna w tradycyjnym Kościele była zawsze podporządkowana celowi duchowemu: nawróceniu, sakramentalnemu umocnieniu, przygotowaniu do dobrej śmierci. Tutaj cel jest wyłącznie immanentny: „godne warunki pobytu”. To jest właśnie „tłumaczenie Ewangelii na język akulturacji”, o której ostrzegał Pius X w Pascendi Dominici gregis.
Milczenie o prawdziwym królestwie Chrystusa
Komunikat abpa Szała i apel Babiarza to apogeum praktycznego sekularnego humanitaryzmu. W Quas primas Pius XI pisał: „Gdy poza tym w Roku Jubileuszowym przypada szesnastowiekowa rocznica Soboru Nicejskiego, tym chętniej poleciliśmy uczcić to dziejowe zdarzenie… ponieważ Sobór ten… potwierdził królewską godność Chrystusa Pana”. Dziś w neo kościole nie ma miejsca na taką czcigodność. Zamiast tego – zbiórka na hospicjum. To jest tragiczne: zastąpienie publicznego uznania królewskiej godności Chrystusa i Jego prawa nad narodami (które Pius XI uważał za lekarstwo na „zeświecczenie”) przez zbiórkę pieniędzy na instytucję, która sama jest dzieckiem tego zeświecczenia. Prawdziwe hospicjum katolickie to miejsce, gdzie człowiek umiera w łasce, z ostatnimi sakramentami, otoczony modlitwą, a nie tylko w „godnych warunkach” medycznych. Ten komunikat jest więc nie tylko błędem teologicznym, ale i moralnym, gdyż wprowadza w błąd wiernych co do prawdziwej natury miłosierdzia.
Konkluzja: odrzucenie modernistycznego humanitaryzmu
Analizowany apel jest przejawem głębokiej apostazji. Redukuje Kościół do organizacji charytatywnej, zaprzecza sakramentalnej naturze prawdziwego miłosierdzia, milczy o królestwie Chrystusa i Jego prawie nad wszystkimi sprawami ludzkimi. W świetle niezmiennego Magisterium (Pius XI, Pius X, bulla Cum ex Apostolatus Officio) osoba abpa Szała nie ma żadnej władzy, a jego działania, choć pozornie dobre, służą utrwalaniu sekty posoborowej. Wierni powinni odrzucić taki „humanitaryzm bez Boga” i powrócić do integralnego katolicyzmu, gdzie pomoc cierpiącym jest nierozerwalnie związana z ofiarą Mszy Świętej, sakramentami i ewangelizacją. Prawdziwe hospicjum to nie budynek Caritas, ale Kościół, który prowadzi duszę przez mękę do chwały. Wszelkie inne przedsięwzięcia, choćby najszlachetniejsze w intencji, jeśli są odseparowane od tego centrum, są tylko „złotą gęsią” w służbie antychrystu.
Za artykułem:
przemyska Przemysław Babiarz zachęca do wsparcia zbiórki na rzecz hospicjów Caritas Archidiecezji Przemyskiej (ekai.pl)
Data artykułu: 15.02.2026
