Komunikat kurii tarnowskiej: biurokratyczna apologetyka współczesnego kleru

Komunikat Kurii Diecezjalnej w Tarnowie, opublikowany 16 lutego 2026 roku przez portal Gość Niedzielny, stanowi nextony przykład tego, jak struktury posoborowe redukują tragiczne zbrodnie przeciwko sakramentowi chrztu i moralności do kwestii biurokratycznego compliance i procedur, całkowicie pomijając wymiar grzechu, kary kanonicznej i zbawienia dusz. Artykuł ma charakter apologetyczny, usprawiedliwiający biskupa Andrzeja Jeża, i ujawnia mentalność całkowicie zsekularyzowaną, w której obowiązek kościelny jest rozumiany przez pryzmat współczesnego prawa państwowego, a nie niezmiennego prawa Bożego.

Redukcja zbrodni przeciwko sakramentowi chrztu do kwestii proceduralnych

Komunikat koncentruje się na technicznych szczegółach: kiedy biskup „powziął wiadomość”, kiedy „została uruchomiona procedura”, kiedy „zgłoszono organom ścigania”. Język jest biurokratyczny, zimny, pozbawiony jakiegokolwiek odniesienia do świętości sakramentu chrztu, który w obu przypadkach został bezpośrednio naruszony przez księży. W tradycyjnym katolicyzmie czyn przeciwko osobie małoletniej, zwłaszcza w kontekście sakramentalnym (np. podczas nauki religii, przygotowania do komunii), byłby uznany za crimen sollicitationis i karany najsurowiej – natychmiastowym usunięciem z urzędu i ekskomuniką. W komunikacie nie ma słowa o ekskomunice dla księży Stanisława P. czy Tomasza K., ani o konieczności ich natychmiastowego wydalenia ze stanu duchownego po pierwszym, wiarygodnym doniesieniu. Mówi się jedynie o „karze kościelnej” (prawdopodobnie zawieszeniu), co jest skrajnie niewystarczające w obliczu tak poważnych zbrodni.

Podkreślenie, że „obowiązek denuncjacji zaistniał wraz z ustawą z dnia 23 marca 2017 roku”, jest szczególnie niepokojące. Sugeruje to, że wcześniej biskup nie miał takiego obowiązku, co jest heretyckie. Z Bożej i Kościelnej prawa obowiązek denuncjacji (zwłaszcza w sprawach tak poważnych) wynikał zawsze z samej natury urzędu biskupiego i zasady salus animarum. Ustawodawstwo państwowe może regulować procedury, ale nigdy nie tworzy ani nie znosi obowiązków wynikających z prawa naturalnego i boskiego. Milczenie o tym, że nawet przed 2017 rokiem biskup miał obowiązek moralny i kanoniczny natychmiastowego usunięcia zakażonego duszę kapłana i ochrony wiernych, ujawnia całkowite zniekształcenie sumienia biskupiego.

Język znieczulający i biurokratyczny jako symptom apostazji

Komunikat jest napisany językiem korporacyjnym, typowym dla departamentów HR. Stosuje się terminy: „procedury”, „weryfikacja”, „wiarygodność informacji”, „organy ścigania”, „zero tolerancji”. To język sekularnych korporacji, a nie Kościoła Bożego, który powinien mówić językiem grzechu, łaski, pokuty, sądu Bożego i ekskomuniki. Brak jest kluczowych pojęć: peccatum, scandalum, correctio fraterna, depositio, excommunicatio. To nie jest przypadek. Jest to celowe odwracanie uwagi od duchowego wymiaru zbrodni. Wspomnienie o „wielu pytaniach i wątpliwościach w zakresie m.in. jurysdykcji” w sprawie ks. P. na Ukrainie jest szczególnie rażące. Czyż biskup miał wątpliwości co do jurysdykcji, aby osądzić zbrodnię przeciwko sakramentowi chrztu dokonaną przez jego podwładnego księdza? Czyż sprawa miała być rozstrzygana przez ukraińskie organy, a nie przez Kościół? To pokazuje, że współczesny biskup myśli jak urzędnik państwowy, a nie jako naśladowca apostołów, który ma „moc wiązania i rozwiązywania” (Mt 16,19).

Konfrontacja z niezmiennym Magisterium: obowiązek biskupa w obliczu zbrodni duchownych

Niezmienna nauka Kościoła, wyrażona m.in. w Decretum Gratiani i potwierdzona przez wieki, jest jednoznaczna: kapłan popełniający zbrodnię przeciwko małoletnim, zwłaszcza w kontekście sakramentalnym, jest natychmiastowo pozbawiony wszelkiej jurysdykcji i powinien być wydalony ze stanu duchownego. Kanon 1395 §2 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku stanowił: „Duchowny, który w jakikolwiek sposób dopuścił się przestępstwa przeciwko szóstej przykazaniu Dekalogu z osobą poniżej szesnastego roku życia, ma być obdarzony karą pozbawienia stanu duchownego”. Nie ma tu miejsca na „weryfikację”, „procedury” czy „wątpliwości jurysdykcyjne”. Natychmiastowe działanie było obowiązkiem.

Św. Pius X w dekrecie Lamentabili sane exitu (1907) potępił błąd, iż „Kościół bardzo powoli przyzwyczaił się do pojęcia” pokuty i karania. Komunikat z Tarnowa jest właśnie tym „powolnym przyzwyczajaniem się”, które Pius X potępił. Biskup Jeż, zamiast działać z apostolską stanowczością, prowadzi biurokratyczne „sprawy”. To jest duchowy bankructwo.

W encyklice Quas primas (1925) Pius XI nauczał, że królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe i wymaga od Kościoła pełnej wolności w nauczaniu i rządzeniu. Biskup, który zamiast rządzić swoją diecezję według praw Bożych, podporządkowuje się biurokracji prawa państwowego, odrzuca panowanie Chrystusa-Króla nad swoim urzędem. Jego działania są w najlepszym razie „lukratywne” (łagodne), w najgorszym – współuczestniczące w zaniedbaniu.

Symptomatologia: systemowa apostazja i nowy kodeks moralności

Komunikat to nie tylko obrona jednego biskupa. Jest to manifest nowej etyki kościelnej, która zastępuje moralność ewangeliczną przez compliance. Widać tu trzy kluczowe objawy systemowej apostazji:

1. Eliminacja wymiaru nadprzyrodzonego: Nie ma mowy o grzechu, łasce, ekskomunice, sądzie Bożym. Jest tylko „procedura”, „zgłoszenie”, „organy”. To jest dokładnie to, czego Św. Pius X oskarżał modernistów: redukcję religii do „funkcji praktycznej”, a nie „zasady wierzenia” (propozycja 26 z Lamentabili).
2. Uległość wobec świeckich struktur: Biskup podkreśla współpracę z „watykańską Dykasterią Nauki Wiary” i „organami ścigania”. To pokazuje, że współczesny biskup nie jest już pastorem, ale wykonawcą zewnętrznych regulacji. Jego sumienie jest rządzone przez ustawy i procedury, a nie przez prawo Boże.
3. Kult organizacji kosztem dusz: Powtarzanie hasła „zero tolerancji” to slogan korporacyjny, nie ewangeliczny. W Kościele chodzi o nawrócenie grzesznika, a nie o „tolerancję” w rozumieniu biurokratycznym. Komunikat nie wspomina o konieczności publicznej pokuty biskupa za zaniedbanie, ani o odzyskaniu zaufania wiernych poprzez radykalne czyny.

Wreszcie, fakt, że biskup „wykonywał sumiennie obowiązki” w ramach „obowiązujących regulacji kościelnych”, jest najcięższym oskarżeniem. Obowiązki biskupa pochodzą z sakramentu ordersu, nie z regulacji. Jeśli regulacje kościelne (np. motu proprio Vos estis lux mundi Bergoglia) są sprzeczne z prawem Bożym, biskup ma obowiązek je zignorować na rzecz wyższego prawa. Posłuszeństwo wobec takiego „prawa” jest grzechem.

Braki doktrynalne i historyczne: co komunikatu NIE mówi

Komunikat milczy o wszystkim, co stanowi istotę katolickiej odpowiedzi na zbrodnie duchownych:

• Brak wymiaru pokuty i nawrócenia: Nie ma mowy o konieczności publicznego wyrzeczenia się grzechu przez biskupa, o modlitwie pokutnej, o zadośćuczynieniu Bogu.
• Brak odwołania do Tradycji: Nie cytuje się Ojców Kościoła, Soborów, encyklik przedsoborowych (np. Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV o niepodległości heretyków).
• Brak świadomości wojny z mocami ciemności: Dla Piusa XI w Quas primas zbrodnie w Kościele są owocem odrzucenia panowania Chrystusa. Dla kurii tarnowskiej są one „sprawami do załatwienia”.
• Brak eschatologicznego wymiaru: Nie ma przypomnienia o Sądzie Ostatecznym, o wiecznych konsekwencjach grzechu. To typowe dla współczesnego kleru, który żyje w „wiecznym teraźniejszości” bez Bogu.

Konfrontacja z prawem naturalnym i boskim: obowiązek natychmiastowy

Z prawa naturalnego i boskiego wynika, że biskup, dowiadując się o zbrodni przeciwko małoletnim dokonanej przez księdza, ma obowiązek:

1. Natychmiastowego usunięcia księdza z parafii i zakazania mu wykonywania jakiejkolwiek służby duchowej.
2. Natychmiastowego poinformowania wiernych (w granicach koniecznych do ochrony) i wezwania do czujności.
3. Natychmiastowego zawiadomienia Świętej Kongregacji Nauki Wiary (lub jej odpowiednika) o fakcie i o karze już wymierzonej.
4. Publicznego wyrażenia żalu i modlitwy pokutnej za zaniedbanie.

Żadna z tych rzeczy nie jest w komunikacie wyraźnie zaznaczona. „Zgłoszenie organom ścigania” w 2020 lub 2021 roku, po latach zaniedbania, jest świętokradztwem – próbą zewnętrznego usprawiedliwienia, gdy wewnętrzny wymiar moralny został już zniszczony. Biskup Jeż, jeśli rzeczywiście w 2019 roku miał „dokumentację” o ks. P., a nie działał natychmiast, popełnił ciężki grzech zaniedbania i powinien złożyć rezygnację. Jego dalsze sprawowanie urzędu jest skandalem.

Podsumowanie: nowy kodeks moralności vs. niezmienny praw Bożych

Komunikat Kurii Tarnowskiej to dokument epoki posoborowej, w którym:

• Moralność zastąpiono przez compliance.
• Grzech zastąpiono przez przestępstwo.
• Kara kanoniczna zastąpiono przez postępowanie dyscyplinarne.
• Obliga biskupia zastąpiono przez obowiązek urzędowy.
• Panowanie Chrystusa-Króla zastąpiono przez regulacje watykańskie i ustawy państwowe.

W świetle niezmiennego Magisterium, taki biskup, który przez lata zaniedbywał ochronę sakramentu chrztu, a terem tłumaczy się biurokratycznymi szczegółami, stracił godność biskupią. Jego dalsze sprawowanie urzędu jest nieważne (por. bulla Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV). Wierni mają obowiązek odrzucić taką „pastoralność” i szukać duchowości w tradycyjnych strukturach, gdzie zbrodnie są karane natychmiast, a biskupi rządzą według prawa Bożego, nie ludzkich procedur.

„Nie ma więc nic wspólnego między sprawiedliwością a nieprawością, ani między światłem a ciemnościami, ani między Chrystusem a Belialem” (2 Kor 6,14). Komunikat z Tarnowa jest dokładnie takim „Belialem” – mądrością świata, która jest głupotą u Boga (1 Kor 1,20).

Za artykułem:
Komunikat Kurii Diecezjalnej w Tarnowie ws. postępowania sądowego dot. biskupa tarnowskiego   (gosc.pl)
Data artykułu: 16.02.2026

Podziel się tą wiadomością z innymi.