Portal eKAI informuje o rozpoczęciu zapisów na 17. edycję Ekstremalnej Drogi Krzyżowej (EDK) – nocnej wędrówki liczącej minimum 40 km, organizowanej przez księży Jacek Stryczka i Łukasza Romańczuka. Wydarzenie, które w ubiegłym roku wyruszyło około 100 tysięcy osób w Polsce i na świecie, otrzymało patronat honorowy arcybiskupa Tadeusza Wojdy oraz błogosławieństwo kardynała Grzegorza Rysia i arcybiskupa Józefa Kupnego. EDK promuje się jako „podróż w głąb siebie”, łącząca wysiłek fizyczny z refleksją duchową, z wykorzystaniem nowoczesnych narzędzi (aplikacja, audio, muzyka Czadomena). Organizatorzy obiecują „przemianę” poprzez cierpienie, a hasło tegorocznej edycji brzmi: „Podróż w głąb siebie”. Ta inicjatywa, choć pod chrześcijańskim szyldem, jest przejawem modernistycznej apostazji, redukując wiarę do subiektywnego doświadczenia i całkowicie pomijając absolutne panowanie Chrystusa Króla nad społeczeństwem, które Kościół katolicki zawsze głosił.
Redukcja misji Kościoła do naturalistycznego humanitaryzmu
EDK definiuje się jako „doświadczenie duchowe” prowadzące do „przemiany osobistej”, ale w całym artykule brak jest jakiejkolwiek wzmianki o konieczności publicznego wyznania wiary katolickiej, obrony praw Kościoła czy walki z błędami. Zamiast wezwania do odzyskania dla Chrystusa władzy społecznej, oferuje jedynie prywatną, introspektywną podróż. To bezpośrednie zaprzeczenie nauczania Piusa XI w encyklice Quas Primas, która ustanowiła święto Chrystusa Króla właśnie po to, „aby naprawić zło” zeświecczenia. Papież pisał: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… stało się, iż zburzone zostały fundamenty pod tą władzą”. EDK, zamiast przywrócić panowanie Chrystusa w życiu publicznym, skupia się na indywidualnym „spotkaniu z Bogiem” w samotności, co jest duchowością gnostycką, a nie katolicką. Hierarchowie udzielający błogosławieństwa – arcybiskup Tadeusz Wojda, kardynał Grzegorz Ryś, arcybiskup Józef Kupny – są członkami sekcji posoborowej, która odrzuca niezmienną tradycję. Ich błogosławieństwo, zamiast umacniać wiarę, legitymizuje apostazję, ponieważ, jak uczy św. Robert Bellarmin, heretycki (lub współpracujący z herezją) biskup traci jurysdykcję ipso facto. Błogosławieństwo takich osób jest nieważne i stanowi skandal.
Język psychologicznego humanitaryzmu zamiast teologii królestwa Bożego
Język użyty w artykule jest pełen sloganów typowych dla współczesnych ruchów duchowych: „podróż w głąb siebie”, „spotkanie z Bogiem”, „przemiana”, „wyjście ze strefy komfortu”. To psychologiczno-humanistyczne sformułowania, odchodzące od katolickiego języka grzechu, łaski, odkupienia i sądu ostatecznego. Mówi się o „cierpieniu i wysiłku jako narzędziu”, redukując cierpienie do środka do celu, bez teologicznego wymiaru ofiary przebłagalnej, o której pisze Pius XI: „Chrystus Pan jest Królem serc z powodu swojej przewyższającej naukę miłości”. Brakuje też precyzyjnego określenia, kim jest ten „Bóg” – czy jest to Bóg Trójcy Jeden, czy subiektywna wyobrażenie? To nieprecyzyjność otwiera drogę do ekumenicznego relatywizmu, potępianego przez Piusa IX w Syllabus Errorum (błąd 16: „Człowiek może w wyznawaniu dowolnej religii znaleźć drogę zbawienia wiecznego”). EDK, mówiąc o „spotkaniu z Bogiem” bez konieczności przyjęcia katolicyzmu, promuje właśnie taki indyferentyzm. Nawet hasło „Podróż w głąb siebie” jest gnostyckie – wiarę katolicką definiuje nie introspekcja, ale poddanie się objawionej prawdzie i Kościołowi.
Ignorowanie absolutnego panowania Chrystusa nad społeczeństwem
Najcięższym błędem EDK jest całkowite przemilczenie doktryny o Chrystusie Królu, która jest centralnym punktem katolicyzmu. Pius XI w Quas Primas nauczał: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi – nie tylko narody katolickie, ale i niechrześcijan”. Papież ostrzegał: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… musiało być wstrząśnięte całe społeczeństwo ludzkie”. EDK nie zawiera żadnego wezwania do odzyskania dla Chrystusa władzy w państwie, szkole, rodzinie. Zamiast tego, skupia się na indywidualnej „przemianie”, co jest właśnie owocem zeświecczenia, które Pius XI nazwał „zarazą” („zeświecczenie czasów obecnych, tzw. laicyzm”). EDK prowadzi do duchowej ucieczki od odpowiedzialności społecznej, podczas gdy Kościół zawsze nauczał, że wiara musi być publiczna i wpływać na prawa. Syllabus Piusa IX potępia błąd 55: „Kościół powinien być oddzielony od państwa, a państwo od Kościoła”. EDK, z patronatem hierarchów, którzy akceptują taką separację, utrwala ten błąd. Brak też wzmianki o sakramentach – zwłaszcza o Mszy Świętej jako ofierze przebłagalnej, która jest jedynym prawdziwym kultem Bogu. EDK zastępuje liturgię marszem, co jest przejawem modernistycznej herezji, potępionej przez Piusa X w Lamentabili sane exitu (propozycja 46: „W Kościele bardzo powoli przyzwyczaił się do pojęcia grzesznika, którego Kościół rozgrzesza swoim autorytetem”).
Symptomatyczna manifestacja soborowej rewolucji i modernistycznej apostazji
EDK jest symptomem głębokiej choroby, która zalała sekcję posoborową: zastąpienie kultu Bożego aktywnością ludzką, duchowością subiektywną i ekumenizmem. Wykorzystanie nowoczesnych technologii (aplikacja, audio, muzyka Czadomena) wpisuje się w modernistyczną tendencję do „aktualizacji” wiary, potępianą przez Piusa X: „Pogoń za nowinkami w badaniach podstaw rzeczy… prowadzi do najpoważniejszych błędów” (Lamentabili, I). EDK, obiecując „przemianę” poprzez wysiłek fizyczny, przypomina herezję pelagianizmu – wierność Bogu przez ludzkie moce, a nie przez łaskę. To zaprzeczenie słowom św. Pawła: „Nie przez niego samych, ale przez łaskę Bożą jesteście zbawieni” (Ef 2,8). EDK, z hasłem „Podróż w głąb siebie”, stawia człowieka na centrum, nie Chrystusa. To właśnie błąd modernizmu, który Pius X nazwał „syntezą wszystkich błędów”. Hierarchowie udzielający błogosławieństwa – abp Tadeusz Wojda, kardynał Grzegorz Ryś, arcybiskup Józef Kupny – są częścią systemu, który od 1958 roku systematycznie niszczy wiarę. Ich poparcie dla EDK pokazuje, że inicjatywa ta jest narzędziem do utrwalania apostazji, odwracając uwagę od prawdziwych problemów: herezji, ekumenizmu, zniszczenia liturgii. EDK prowadzi do duchowej pychy („ja mogę się przemienić”), nie do pokory przed Bogiem. Jak ostrzegał Pius IX w Syllabus (błąd 80): „Rzymski Pontyf może i powinien pojednać się z postępem, liberalizmem i nowoczesną cywilizacją”. EDK jest właśnie takim „pojednaniem” – zamiast walki z błędami, oferuje subiektywną „przemianę” w ramach systemu, który jest „hydą spustoszenia”.
Za artykułem:
18 lutego 2026 | 07:47Dziś ruszają zapisy na Ekstremalną Drogę Krzyżową (ekai.pl)
Data artykułu: 18.02.2026
