Portal eKAI.pl relacjonuje homilię „biskupa” elbląskiego Wojciecha Skibickiego podczas Eucharystii w Środę Popielcową w katedrze św. Mikołaja. W przemówieniu opartym na pierwszym czytaniu z Księgi Proroka Joela pasterz podkreślał, że powrót do Boga jest możliwy dzięki łasce (miłosierdziu), ma charakter wspólnotowy i eklezjalny, a kapłani są wezwani do pokuty, aby ukazywać „piękne oblicze Kościoła”. Znak popiołu miał symbolizować konieczność stania w prawdzie o grzeszności, wyjścia z egoizmu i otwarcia na działanie Boga, co poprzez dobrze przeżyty Wielki Post włącza chrześcijan w życie Boże.
Homilia ta, choć używa języka religijnego, stanowi drastyczną redukcję katolickiej doktryny o pokucie do subiektywnego, naturalistycznego i wspólnotowego doświadczenia, całkowicie pomijając jej niezmienny, nadprzyrodzony i ofiarniczy sens. Jest to typowy przykład apostazji od integralnej wiary, gdzie „duch Ewangelii” staje się mglistym sloganem, a Kościół – przedmiotem estetycznej troski, a nie Ciała Mistycznego Chrystusa wymagającego ofiary i sprawiedliwości.
1. Poziom faktograficzny: Co homilia mówi, a co przemilcza
Artykuł przedstawia homilię skupioną na trzech punktach: 1) powrót do Boga jako dzieło łaski (miłosierdzia), 2) wspólnotowy, eklezjalny wymiar pokuty, 3) posługa kapłanów jako ukazująca „piękne oblicze Kościoła”. Czwartym elementem jest interpretacja znaku popiołu jako wezwania do pokory, wyjścia z egoizmu i otwarcia na Boga. Homilia kończy się stwierdzeniem, że dobrze przeżyty Wielki Post „włącza chrześcijan jeszcze głębiej w to życie” – czyli w życie Boże.
Pominięte są kluczowe elementy doktryny katolickiej o pokucie: jej definicja jako cnoty teologalnej żalu za grzechy, zamiaru niegrzeszenia i satysfakcji; konieczność wyrzeczenia się grzechu, a nie tylko „egozmu”; wymiar ofiarniczy, w którym pokuta współzawierze z męką Chrystusa (Kol 1,24); konieczność sakramentalnego rozgrzeszenia w spowiedzi jako warunku zbawienia po grzechu ciężkim; pokuta jako czynienie się godnym niebiańskiego pokoju, a nie tylko „przemiana w duchu Ewangelii”. Homilia nie wspomina o pokucie jako drodze do zadosyćucenia sprawiedliwości Bożej, o potrzebie odpokutowania za grzechy własne i świata, o związku między postem, modlitwą i almsą jako tradycyjnymi dziełami pokuty. Znak popiołu redukowany jest do psychologicznej „prawdy o grzeszności” i „otwarcia”, bez odniesienia do biblijnego „pamiętaj, że jesteś prochem, i do prochu powrócisz” (Rdz 3,19) oraz tradycyjnego rozumienia popiołu jako znaku żalu za grzechy i potrzeby odnowy w Chrystusie.
2. Poziom językowy: Naturalistyczny, emocjonalny, pozbawiony precyzji teologicznej
Język homilii cechuje się mglistością i emocjonalnością typową dla modernistycznej duchowości. Pojęcia takie jak „przemiana w duchu Ewangelii”, „wspólnotowy charakter”, „piękne oblicze Kościoła”, „otworzyć drogę dla działania Boga” są sformułowaniami nieprecyzyjnymi, które mogą oznaczać wszystko i nic. Są to hasła z leksykonu duchowości posoborowej, gdzie „Ewangelia” staje się synonimem subiektywnego doświadczenia, a „Kościół” – wspólnoty ludzkiej, której „obraz” należy poprawiać.
Brakuje konkretów: nie ma mowy o grzechu jako obrazie, o łasce jako nadprzyrodzonym darze, o sakramentach jako środkach uświęcenia. „Łaska” (miłosierdzie) jest przedstawiona jako coś, co „działa” przez otwarcie człowieka, co brzmi pelagiańskim utożsamieniem łaski z wewnętrznym potencjałem. „Pokuta” nie jest określona jako cnota teologalna, lecz jako „świadectwo” i „przemiana”. Ton jest bardziej terapeutyczny niż ewangelizacyjny: „wychodzenie z egoizmu”, „otwieranie drogi” – to słownictwo psychologii popularnej, nie teologii ascetycznej. Takie sformułowania, zgodnie z dekreetem *Lamentabili sane exitu* (prop. 25), redukują wiarę do „sumy prawdopodobieństw” i subiektywnego doświadczenia, odrywając ją od obiektywnych prawd objawionych.
2. Poziom teologiczny: Konfrontacja z niezmienną doktryną katolicką
Katolicka doktryna o pokucie, niezmiennie nauczana przed Soborem Watykańskim II, jest całkowicie pominięta. Zgodnie z Katechizmem Trydenckim (1566) pokuta to „żal w duszy za popełnione grzechy z zamiarem nie grzeszenia więcej i czynienia pokuty”. Składa się ona z trzech części: żalu (contritio), zamiaru (propositio) i satysfakcji (satisfactio). Święty Pius V w bulli *Consueverunt Romani Pontifices* (1566) podkreślał konieczność wyrzeczenia się grzechu, a św. Pius X w encyklice *Pascendi Dominici gregis* (1907) potępił modernistów za to, że redukują ascetykę do „wewnętrznego uszlachetnienia”, odrzucając wymiar ofiarniczy i zewnętrzny.
Homilia „biskupa” Skibickiego nie zawiera żadnego z tych elementów: nie ma żalu jako cnoty teologalnej, nie ma zamiaru skierowanego ku Bogu, nie ma satysfakcji (odpokutowania). Zamiast tego mamy „wspólnotowy charakter” i „przemianę w duchu Ewangelii”. To jest dokładnie błąd potępiony przez św. Piusa X w *Lamentabili sane exitu* (prop. 46): „Wczesny Kościół nie miał pojęcia chrześcijanina-grzesznika, którego Kościół rozgrzesza swoim autorytetem”. W homilii brakuje całkowicie sakramentalnego wymiaru pokuty – spowiedzi jako koniecznego środka odpuszczenia grzechów ciężkich po chrztu. To prowadzi do pelagianizmu, gdzie pokuta staje się samousprawiedliwieniem przez „wspólnotę” i „przemianę”.
Znak popiołu w tradycji katolickiej jest znakiem żalu za grzechy, upadłości i śmierci (Rdz 3,19; Jl 2,12-13), a także wezwaniem do nawrócenia, które obejmuje wyrzeczenie się, modlitwę i miłosierdzie. Homilia redukuje go do „stania w prawdzie o własnej grzeszności” i „wyjścia z egoizmu” – to jest psychologizacja, która usuwa wymiar ofiarniczy i zadośćuczynny. W *Quas Primas* (1925) Pius XI podkreślał, że królestwo Chrystusa jest duchowe, ale obejmuje wszystkie sprawy, a poddanie się Jego władzy oznacza przyjęcie Jego prawa, w tym przykazań i wymogów pokuty. Homilia nie wspomina o „prawie Bożym”, tylko o „duchu Ewangelii”.
3. Poziom symptomatyczny: Apostazja od Tradycji i modernizm w duchowości
Homilia jest symptomaticzna dla duchowości sektora posoborowego, która – zgodnie z ostrzeżeniem św. Piusa X w *Pascendi* – redukuje chrześcijaństwo do „wewnętrznego uszlachetnienia” i „miłości”, odcinając je od ofiary, sakramentów i doktryny. W *Lamentabili sane exitu* (prop. 59) potępiono pogląd, że „prawda zmienia się wraz z człowiekiem, ponieważ rozwija się wraz z nim”. W homilii nie ma mowy o niezmiennej prawdzie o grzechu, łasce, pokucie – jest tylko „przemiana”, która może oznaczać cokolwiek. To jest typowy język modernizmu, gdzie dogmaty są zastępowane „doświadczeniem” i „wspólnotą”.
Pominięcie wymiaru ofiarniczego pokuty jest szczególnie niebezpieczne. Św. Pius X pisał w *Pascendi*: „Ascetyka chrześcijańska nie jest inną niż ascetyka naturalna, ale ma swój własny, nadprzyrodzony cel i środki”. Homilia nie wspomina o celach nadprzyrodzonych (zbawienie duszy, chwała Boga), tylko o „przemianie” i „wspólnocie”. To prowadzi do sekularyzacji duchowości, gdzie pokuta staje się narzędziem budowania „pięknego Kościoła” czy „społeczeństwa lepszego”, a nie drodzą do nieba. W *Syllabus of Errors* Pius IX potępił błąd, że „Kościół nie ma prawa wymagać od wiernych żadnego wewnętrznego uznania za prawdę orzeczeń Kościoła” (error 7). Homilia nie wymaga niczego – tylko otwarcia i przemiany. To jest dokładnie ten błąd: wiara jako subiektywne doświadczenie, nie jako posłuszeństwo prawdzie objawionej.
Wreszcie, homilia ukazuje typowy dla współczesnych hierarchów sekta posoborowa dychotomiczny podział: „duch Ewangelii” vs. „struktury”, „wspólnota” vs. „instytucja”. To jest herezja, która przeciwstawia się katolickiej eklezjologii, gdzie Kościół jest jednocześnie wspólnotą i hierarchią, mistycznym Ciałem i społeczeństwem doskonałym. W *Quas Primas* Pius XI nauczał, że królestwo Chrystusa jest „przede wszystkim duchowe”, ale obejmuje także sprawy społeczne i polityczne. Homilia redukuje je tylko do „wspólnotowego charakteru”, co jest heretyckim uproszczeniem.
Podsumowanie: Powrót do Boga przez łaskę, czy przez łaskę i pokutę?
Homilia „biskupa” elbląskiego, choć używa słów z języka wiary, jest przykładem głębokiej apostazji. Redukuje pokutę – centralną cnotę chrześcijańską – do psychologicznej „przemiany” i „wspólnotowości”, usuwając jej wymiar ofiarniczy, sakramentalny i doktrynalny. Jest to bezpośredni owoc modernizmu potępionego przez św. Piusa X, który uczynił z ascetyki „wewnętrzne uszlachetnienie” i z obietnicy wiecznego życia – „przemianę”. W czasach, gdy Kościół (sektę posoborową) zalewają herezje o wolności religijnej, ekumenizmie i demokratyzacji, potrzeba mocnego głoszenia prawdy o pokucie jako drodze do zjednoczenia z Chrystusem w Jego męce, przez spowiedź, wyrzeczenie się i satysfakcję. Tylko taka pokuta prowadzi do prawdziwego powrotu do Boga, a nie do subiektywnego poczucia „przemiany”.
Za artykułem:
18 lutego 2026 | 18:35Biskup elbląski przewodniczył Eucharystii w Środę Popielcową (ekai.pl)
Data artykułu: 18.02.2026
