Portal The Pillar (17 lutego 2026) informuje o śmierci byłego „biskupa” Ricka Stika, który zrezygnował w 2023 po zarzutach o przeszkadzanie w śledztwie nadużyć seksualnych w diecezji Knoxville. Jego przypadek demaskuje głębokie zgniliznę współczesnej hierarchii, gdzie przywódcy chronią sprawców, relatywizują moralność i przemilczać królestwo Chrystusa, stając się narzędziem apostazji.
Faktografia: od przestępstw do biurokratycznego milczenia
Przedstawiony artykuł relacjonuje sucho fakty: „biskup” Rick Stika zmarł w wieku 68 lat po latach problemów zdrowotnych. Rezygnację w 2023 zaakceptował „papież” Franciszek (obecnie zmarły uzurpator), powołując się na zdrowie i „pytania o przywództwo”. Stika przyznał, że w 2021 przeszkodził w śledztwie diocesannej rady ds. oceny dotyczącym oskarżeń, że seminarium Wojciech Sobczuk zgwałcił organistkę parafialną. Stika usunął śledczego, twierdząc: „wiedziałem w swoim sercu, że Sobczuk jest niewinny” i przyznał, że Sobczuk okresowo mieszkał z nim. Kapłani diecezji przez dwa lata prosili Watykan o interwencję. Stika twierdził, że był ofiarą nadużyć w młodości i przeprosił, oczekując pozostania w „aktywnej służbie”.
Artykuł źródłowy, jak typowe dla mediów posoborowych, ogranicza się do faktografii, pomijając kluczowe konteksty:
1. **Kanoniczne konsekwencje**: Nie wspomniano, czy Sobczuk został skazany kanonicznie, czy Stika został poddany procesowi kanonicznemu za zaniedbanie obowiązków (kan. 1388-1390 KPK 1983).
2. **Wymiar teologiczny**: Brak odniesienia do grzechu ciężkiego (herezji, schizmy) samego Stiki, który jako „biskup” miał obowiązek strzec owiec (J 21,15-17), a przeciwnie – chronił podejrzanego o przestępstwo przeciwko szóstemu przykazaniu (Wg 20,14).
3. **Kontekst systemowy**: Nie wskazano, że Stika został mianowany przez „papieża” Franciszka (uzurpatora), co w świetle sedewakantyzmu (patrz plik: Obrona sedewakantyzmu) czyni jego urząd nieważnym, ponieważ heretyk/uzurpator nie może mianować prawdziwych biskupów.
Język relatywizmu: neutralność zamiast proroczej odważności
Język artykułu jest reportersko-neutralny, z użyciem eufemizmów: „allegations”, „questions about my leadership”, „interfered with investigation”. To typowe dla modernizmu, który – jak potępił Pius X w *Lamentabili sane exitu* (punkt 7) – „nie wymaga od wiernych wewnętrznego uznania za prawdę orzeczeń Kościoła”. Artykuł nie używa mocnych słów: „przestępstwo”, „grzech”, „zdrada powiernika”. Przemilcza, że Stika jako „biskup” powinien był działać ex officio na rzecz sprawiedliwości i naprawy szkody (Katechizm 1860), a nie chronić sprawcę.
Tytuł „former bishop” (były biskup) sugeruje, że urząd został porzucony, ale nie kwestionuje jego legitymacji. W katolickiej terminologii przedsoborowej „biskup” traci urząd przy jawnym grzechu ciężkim (Bellarmin, *De Romano Pontifice*), ale artykuł nie odwołuje się do tej zasady. Język ten odzwierciedla Syllabus of Errors Piusa IX (punkt 59): „Prawda zmienia się wraz z człowiekiem” – tu moralność staje się kwestią subiektywnych „pytania o przywództwo”, a nie absolutnych przykazań Bożych.
Teologiczna pustka: brak królestwa Chrystusa w działaniu biskupa
Artykuł całkowicie przemilcza wymiar nadprzyrodzony. Nie wspomina:
1. **Sakrament pojednania**: Stika, jako „biskup”, powinien był skłonić Sobczuka do szczerej spowiedzi i zadośćuczynienia (Katechizm 1450-1451). Zamiast tego chronił go, co jest sprzeczne z rolą pasterza jako „sługi Chrystusa” (Dz 20,28).
2. **Królestwo Chrystusa**: Pius XI w *Quas Primas* naucza, że Chrystus „panuje w umyśle człowieka… w woli… w sercu… w ciele”. Działanie Stiki – relatywizacja moralności, protekcja sprawcy – jest negacją panowania Chrystusa w diecezji. Papież pisze: „Królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe” i wymaga, aby władcy publicznie czcili Chrystusa jako Króla (Quas Primas, 31). Stika nie tylko nie czcił Chrystusa publicznie, ale działał przeciw Jego prawu.
3. **Ewangelizacja vs. kompromis**: Syllabus of Errors (punkt 18) potępia pogląd, że „protestantyzm jest inną formą tej samej religii chrześcijańskiej”. Współczesna hierarchia, w tym Stika, poprzez milczenie o wyłączności katolicyzmu i relatywizację moralności, wprowadza właśnie taki kompromis, który jest apostazją.
Symptomatologia: biskup jako produkt rewolucji soborowej
Przypadek Stiki nie jest anomalią, lecz logiczną konsekwencją Soboru Watykańskiego II i apostazii współczesnej hierarchii.
1. **Hermanutyka ciągłości**: Sobór wprowadził hermeneutykę ciągłości, która – jak ostrzegał Pius X w *Lamentabili* (punkt 54) – prowadzi do „ewolucji świadomości chrześcijańskiej”. To usprawiedliwiało relatywizację moralności w diecezjach. Stika działał w duchu „pastora” zamiast „pasterza”, co jest typowe dla duchowństwa posoborowego, które – jak pisze plik Fałszywe objawienia fatimskie – „skupia się na zagrożeniach zewnętrznych, pomijając główne niebezpieczeństwo: modernistyczną apostazję w łonie Kościoła”.
2. **Kult jednostki vs. Tradycja**: Stika, jak wielu współczesnych „biskupów”, stawiał się nad prawem Bożym, ufając „sercu” („wiedziałem w swoim sercu, że Sobczuk jest niewinny”). To bezpośrednie naruszenie zasady: „nie należy ufać własnemu sercu” (Prz 28,26). W *Quas Primas* Pius XI podkreśla, że Chrystus „nakłada i natchnieniem swoim podbija [wolę]”. Współcześni „biskupi” podbijają wolę pod wpływem psychologizmu, a nie łaski.
3. **Milczenie o sądzie ostatecznym**: Artykuł nie wspomina, że Stika – jako „biskup” – przed sądem Bożym (Katechizm 1021-1022) będzie odpowiadał za każde swoje słowo i czyn (Mt 12,36-37). Milczenie o tym jest typowe dla modernizmu, który – jak potępił Pius IX w Syllabus (punkt 56) – odrzuca „boskie prawo” na rzecz praw człowieka.
Prawda katolicka: Prawdziwy biskup, zgodny z niezmiennym Magisterium, jest „sługą Chrystusa” (Dz 20,28), który „strzegąc doktryny apostolskiej” (Tt 1,9) nie może tolerować grzechu. Jak uczy św. Pius X w *Lamentabili* (punkt 6): „Kościół słuchający współpracuje z nauczającym” – ale tylko wtedy, gdy nauczający trwa w wierze. Gdy „biskup” staje się opiekunem sprawców, traci wszelką jurysdykcję (Bellarmin, *De Romano Pontifice*). Kościół nie jest demokratyczną organizacją, ale monarchią Chrystusa, a „biskupi” są Jego wikariuszami, nie autonomicznymi władcami.
Za artykułem:
Bishop Rick Stika, former bishop of Knoxville, dies at 68 (pillarcatholic.com)
Data artykułu: 17.02.2026
