Biskup Roman Pindel podczas Mszy św. w kościele św. Maksymiliana Kolbego Męczennika w Oświęcimiu połączył temat prochu z obozu Auschwitz-Birkenau z liturgią Środy Popielcowej, podkreślając pamięć ofiar i nadzieję zmartwychwstania. Jednak homilia ta, choć pełna emocji, całkowicie pomija kluczową katolicką prawdę o panowaniu Chrystusa nad narodami, która – jak naucza Pius XI w Quas Primas – jest jedynym zabezpieczeniem przed takimi zbrodniami.
Humanitaryzm bez Chrystusa Króla
Biskup Pindel, w swojej homilii, skupia się na ludzkim cierpieniu w Auschwitz, używając porównania między prochami ofiar a popiołem pokutnym. Choć pobożne w zamiarze, takie podejście jest teologicznie niekompletne, gdyż odwraca uwagę od prawdziwej przyczyny zbrodni – odrzucenia Chrystusa jako Króla. Jak wyraźnie naucza Pius XI w Quas Primas: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… stało się, iż zburzone zostały fundamenty pod tą władzą”. Auschwitz jest owocem państwa bez Boga, które – zgodnie z Syllabus Errorum Piusa IX – oddzieliło Kościół od państwa (błąd 55) i uznało, że katolicyzm nie powinien być jedyną religią państwa (błąd 77). Biskup Pindel nie wspomina tej fundamentalnej prawdy, redukując misję Kościoła do humanitarnego wspomnienia.
„Prochy miliona ludzi tutaj zamordowanych i spalonych niech dziś przemówią do nas” – podkreślił.
„Obiecywana wolność przychodziła dopiero wraz ze śmiercią i spopieleniem ciał w krematoriach” – zaznaczył.
Sentymentalizm zamiast Pokuty
Język homilii jest nasycony emocjami: „prochy przemawiają do nas”, „wołają o modlitwę”. Choć Pismo Święte mówi, że krew Abla woła z ziemi (Rdz 4,10), to nie ma podstawy, by przypisywać taką moc prochom. Jest to raczej poetycka licencja, która może prowadzić do panteizmu lub kultu ziemi, a nie do czystej wiary. Biskup nie wzywa do prawdziwej pokuty, która – jak naucza św. Jan Chrzciciel – wymaga nawrócenia i wyznania grzechów. Zamiast tego, homilia skupia się na „pamięci i odpowiedzialności”, co jest współczesnym sloganem, ale nie zastępuje sakramentu pokuty. Brakuje wezwania do publicznego wyznania Chrystusa jako jedynego Króla, co jest warunkiem pokoju, jak mówi Pius XI: „Jeżeli wszyscy ludzie… pozwolą się rządzić Chrystusowi, wówczas spłynęłyby… niesłychane dobrodziejstwa”.
Pominięcie Nadprzyrodzonego
Homilia całkowicie milczy o sakramentach, o konieczności bycia w łasce, o sądzie ostatecznym. Biskup wspomina zmartwychwstanie Chrystusa, ale nie łączy go z Ofiarą Eucharystyczną, która jest prawdziwym commemoracją Zmartwychwstania. W stead, redukuje wiarę do „nadziei” i „miłosierdzia” w abstrakcyjnym sensie. To typowe dla modernizmu, potępionego w Lamentabili sane exitu: błąd 26 mówi, że wiara opiera się ostatecznie na sumie prawdopodobieństw; błąd 59: „Prawda zmienia się wraz z człowiekiem”. Homilia Pindla, choć nie wyraża tych błędów wprost, ich duchem jest nasycona – relatywizuje absolutność Chrystusa, czyniąc Go jedynie „źródłem nadziei” wśród wielu.
Symptomat Apostazji
Ta homilia jest symptomem głębokiej apostazji w Kościele. Biskup, będący częścią struktury posoborowej, nie ośmiela się głosić pełnej prawdy, by nie urazić współczesnego, sekularnego światopoglądu. Milczy o konieczności, by państwo i społeczeństwo publicznie uznały Chrystusa jako Króla. To właśnie taka „cicha” wiara doprowadziła do Auschwitz. Jak ostrzegał Pius IX w Syllabus Errorum, błąd 80: „Rzymski Pontyf może i powinien pojednać się z postępem, liberalizmem i nowoczesną cywilizacją” – a to właśnie doprowadziło do oddzielenia Kościoła od państwa. Biskup Pindel, zamiast odwoływać się do niezmiennej nauki, dostosowuje się do ducha czasu, przemawiając językiem humanitarnym, który – choć dobry w intencjach – jest owocem modernizmu i prowadzi do duchowego bankructwa.
Brak Wezwania do Nawrócenia
Najbardziej niepokojące jest całkowite pominięcie wezwania do nawrócenia. Homilia kończy się zachętą do „uczynków miłosierdzia i pokuty”, ale bez kontekstu łaski i sakramentów. Katolicka nauka jest jasna: bez nawrócenia i przyjęcia Chrystusa jako Króla nie ma zbawienia (Dz 4,12). Biskup nie wspomina o konieczności wyznawania wiary publicznie, o obowiązku państw czcić Chrystusa. To milczenie jest zdradą ewangelii. Jak mówi Quas Primas: „Jeżeli wszyscy ludzie… pozwolą się rządzić Chrystusowi, wówczas spłynęłyby… niesłychane dobrodziejstwa”. Biskup Pindel nie wzywa do tego, a jedynie do pamięci. Pamięć bez nawrócenia jest daremna.
Podsumowanie: Pustka w Cieniu Auschwitz
Homilia biskupa Pindla w Oświęcimiu, choć pełna szacunku dla ofiar, jest przykładem współczesnego kleru, który – zamiast głosić pełną prawdę o Chrystusie Królu – skupia się na humanitarnym sentymencie. Jest to duchowa ucieczka od trudnej prawdy, że Auschwitz jest owocem odrzucenia Chrystusa przez państwa i społeczeństwa. Zamiast wezwania do publicznego wyznania wiary, biskup oferuje tylko „nadzieję” i „miłosierdzie” w abstrakcyjnym rozumieniu. Taka homilia, choć może wydawać się pobożna, w rzeczywistości potwierdza apostazję, o której pisał św. Pius X w Pascendi Dominici gregis: „Kościół słuchający współpracuje w taki sposób z nauczającym… że Kościół nauczający powinien tylko zatwierdzać powszechne opinie Kościoła słuchającego”. Biskup Pindel nie naucza, tylko potwierdza powszechny, sekularny sentyment. To nie jest głoszenie Ewangelii, to jej zdrada.
Za artykułem:
19 lutego 2026 | 01:30Bp Pindel w Oświęcimiu – o wymowie prochu i popiołu (ekai.pl)
Data artykułu: 19.02.2026
