Portal LifeSiteNews informuje, że kanadyjski premier Mark Carney odrzucił koncepcję „chrześcijańskiego nacjonalizmu”, twierdząc że kanadyjski nacjonalizm jest jedynie „nacjonalizmem obywatelskim”, a państwo jest ważniejsze niż wiara. Stanowisko to stanowi bezpośrednie i rażące naruszenie niezmiennej doktryny katolickiej zawartej w encyklice *Quas primas* św. Piusa XI oraz *Syllabus errorum* Piusa IX, wymagającej publicznego uznania panowania Chrystusa Króla nad wszystkimi narodami.
Odrzucenie panowania Chrystusa jako herezja polityczna
Carney, odpowiadając na słowa sekretarza stanu USA Marco Rubio o chrześcijańskiej wierze jako „fundamencie narodu”, oświadczył: „To nie jest kanadyjski nacjonalizm. Kanadyjski nacjonalizm jest nacjonalizmem obywatelskim”. Jego słowa – „państwo jest ważniejsze niż wiara” – są wiernym odzwierciedleniem sekularnego humanizmu, który Pius XI w *Quas primas* potępia jako „zeświecczenie czasów obecnych”, „zbrodnię” prowadzącą do „zburzenia całego społeczeństwa”. Carney celowo przemilcza fundamentalną prawdę, że „nie ma innego imienia pod niebem, danej ludziom, w którym byśmy mieli być zbawieni” (Dz 4,12), a królestwo Chrystusa obejmuje wszystkich ludzi, nie tylko jednostki, ale i rodziny i państwa.
Krytyka „nacjonalizmu obywatelskiego” w świetle *Quas primas*
Encyklika *Quas primas* jest jednoznaczna: nadzieja trwałego pokoju „dotąd nie zajaśnieje narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego”. Pius XI naucza, że państwa mają obowiązek publicznie czcić Chrystusa jako Króla, ponieważ „królewska godność Pana naszego otacza powagę ziemską książąt i władców pewną czcią religijną”. Stanowisko Carneya, że to co łączy Kanadę są różne „kultury” i „wyznania”, jest dokładnie przeciwieństwem katolickiej eklezjologii i doktryny społecznej. Carney, podobnie jak współcześni modernistyczni „księża” i politycy, stawia „państwo” w miejscu Boga, co Pius IX potępia w *Syllabus* jako błąd (błędny punkt 39: „Państwo, jako źródło wszystkich praw, jest obdarzone pewnym prawem nieograniczonym”).
Pominięcie katolickich fundatorów Kanady jako akt apostazji
Carney nie wspomniał o tym, że to katolickie i inne chrześcijańskie misje zbudowały wszystkie instytucje Kanady. To celowe przemilczenie, typowe dla współczesnego antykatolicyzmu. Historycznie, Kanada od 1641 roku obchodziła Boże Narodzenie, a jej fundatorami byli katolickie misje. Carney, popierając masową imigrację z krajów muzułmańskich (co LifeSiteNews wspomina), działa w spirito *Syllabus* punktu 78: „Wielu wśród naszych współczesnych uważa, że należy przestrzegać wolności wyznania dla wszystkich religii, co jest zdaniem najbardziej szkodliwym dla katolicyzmu”. Jego polityka jest realizacją punktu 79: „Fałszywe jest, że wolność wszystkich wyznań… prowadzi do poprawy moralności”. Przeciwnie, jak pisał Pius IX, „Kościół nie powinien być oddzielony od państwa, a państwo od Kościoła” (punkt 55).
Symbolika „nacjonalizmu obywatelskiego” jako synkretyzmu
Carney’ego „nacjonalizm obywatelski” to eufemizm dla synkretyzmu religijnego, który Pius XI w *Quas primas* nazywa „zrównywaniem religii chrześcijańskiej z innymi religiami fałszywymi i stawianiem jej bezczelnie w tym samym rzędzie”. To dokładnie to, co dziś widzimy w kanadyjskich politykach wielokulturowości, gdzie chrześcijaństwo jest traktowane jako jedna z wielu „wertości”, a nie prawda objawiona. Carney, twierdząc że „wartości muzułmańskie są kanadyjskimi wartościami”, realizuje punkt 16 *Syllabus*: „Człowiek może w przestrzeganiu dowolnej religii znaleźć drogę do zbawienia wiecznego”. Jest to herezja.
Konfrontacja z nieomylnym Magisterium
Pius XI w *Quas primas* naucza, że władza królewska Chrystusa opiera się na Jego hipostatycznej jedności („panowanie… nie wymuszone lecz z istoty swej i natury”), a „nie ma w nas władzy, która by wyjęta była z pod tego panowania”. Carney, stawiając państwo nad wiarą, odrzuca tę podstawową prawdę. Ponadto, encyklika wskazuje, że „jeżeli panujący i prawowici przełożeni mieć będą to przekonanie, że wykonują władzę nie tyle z prawa swego, jak z rozkazu i w zastępstwie Boskiego Króla, każdy to zauważy, jak święcie i mądrze będą używać swojej władzy”. Carney nie tylko nie ma takiego przekonania, ale otwarcie je neguje, co grozi „sąd ostateczny, w którym ten Chrystus, co Go nie tylko z państwa wyrzucono, lecz przez wzgardę zapomniano i zapoznano, bardzo surowo pomści te zniewagi”.
Symbolika polityki Carneya jako owoce soborowej rewolucji
Stanowisko Carneya nie jest przypadkowe. Jest on produktem soborowej rewolucji, która – jak ostrzegał Pius X w *Pascendi Dominici gregis* – doprowadziła do „syntezy wszystkich błędów” (modernizmu). Carney’ego sekularny nacjonalizm to realizacja błędu potępionego w *Lamentabili sane exitu* (propozycja 59): „Prawa nie ma, tylko fakt materialny. Wszystkie ludzkie obowiązki są puste słowo”. Dla Carneya „państwo” jest faktem materialnym, a nie podmiotem zobowiązanym do uznania prawa Bożego. Jego retoryka „różnorodności” i „wspólnoty” bez Chrystusa to realizacja błędu 77 *Syllabus*: „W obecnych czasach nie jest już pożądane, aby religia katolicka była jedyną religią państwa, wykluczając wszystkie inne formy kultu”.
Konfrontacja z katolicką doktryną społeczną
Katolicka doktryna, niezmienna przed 1958 rokiem, głosi: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi – jak o tym mówi nieśmiertelnej pamięci Poprzednik nasz, Leon XIII” (cyt. w *Quas primas*). Carney, odrzucając to, staje po stronie tych, których Pius XI nazywa „wrogami wewnątrz”, którzy „usunęli Jezusa Chrystusa i Jego najświętsze prawo ze swych obyczajów, z życia prywatnego, rodzinnego i publicznego”. Jego polityka jest polityką antystanową w sensie teologicznym – stanem, który nie służy prawdziwemu dobru wspólnemu, ponieważ „nie może istnieć dobro wspólne poza dobrem moralnym i religijnym” (Pius XI).
Wnioski: herezja polityczna i duchowa ruina
Stanowisko Carneya nie jest jedynie błędem politycznym. Jest herezją w sensie teologicznym, ponieważ odrzuca konieczność publicznego uznania królestwa Chrystusa, co jest częściem katolickiej wiary (de fide). Carney, jako przywódca państwa, głosi doktrynę sprzeczną z *Quas primas* i *Syllabus*, stając się „wrogiem Kościoła” w rozumieniu Piusa IX. Jego „nacjonalizm obywatelski” jest narzędziem demaskacji – demaskuje współczesny światopogląd, który całkowicie oddziela państwo od Boga, prowadząc do „zburzenia fundamentów pod tą władzą” (Pius XI). Prawdziwa nadzieja dla Kanady i wszystkich narodów leży jedynie w „powrocie do posłuszeństwa u wielu z tych, którzy, wzgardziwszy panowanie Odkupiciela, stali się wygnańcami z Jego Królestwa” – słowa Piusa XI, które stanowią ostateczny wyrok nad polityką Carneya.
Za artykułem:
Mark Carney rejects ‘Christian nationalism’ in criticism of Rubio’s Munich speech (lifesitenews.com)
Data artykułu: 18.02.2026
