Portal eKAI relacjonuje homilię bp Tadeusza Lityńskiego na Środę Popielcową, odprawioną podczas rekolekcji Ruchu Światło-Życie w Rokitnie. Biskup przemawiał o symbolicznym znaczeniu popiołu, naturze grzechu, praktykach wielkopostnych (post, jałmużna, modlitwa) oraz roli Słowa Bożego i wspólnoty w procesie nawrócenia, powołując się też na orędzie „papieża” Leona XIV. Homilia, choć ubrana w pobożny język, prezentuje radykalnie zredukowaną, psychologizowaną wizję nawrócenia, pozbawioną kluczowych elementów katolickiej ascezy: ofiary Krzyża, sakramentu pokuty, wymiaru sądowego grzechu oraz konieczności łaski. Jest to typowy owoc modernizmu, potępionego przez Święte Oficjum w 1907 roku.
Poziom faktograficzny: Co mówi, a czego nie
Biskup Lityński koncentruje się na kilku wątkach: symbolice popiołu jako równania z prochem, „inwestycji” Bożej miłości w człowieka, konieczności „przemiany” poprzez Słuchanie Słowa Bożego, praktykę postu i wstrzemięźliwości w mowie, oraz wartość wspólnoty. „Dzisiaj jesteśmy zrównywani z prochem w słowach Boga, ale po to, aby rozpocząć proces nawrócenia” – oświadcza. „Bóg poważnie w tę garść prochu inwestuje. Inwestuje wielką i wierną swoją miłość”. Głównym wezwaniem jest „pozwólmy na to, aby Bóg w nas zwyciężył”. Grzech jest zdefiniowany jedynie jako „zło” i „głęboka przyczyna wszelkiego zła”, a jego istnienie podważane jest przez współczesnych, którzy „nie akceptują samego słowa »grzech«, ponieważ zakłada ono religijną wizję świata i człowieka. Usuwa Boga z horyzontu świata”.
Jednakże homilia całkowicie pomija fundamentalne realia katolickiej ascezy. Nie pojawia się ani jedno słowo o ofierze Krzyża jako jedynym źródle odpuszczenia grzechów, o konieczności sakramentu spowiedzi dla odpuszczenia ciężkich grzechów, o roli Krwi Chrystusa w procesie uświęcenia, o cierpieniu połączonym z ofiarą, o czyśćcu, o wymiarze sądowym grzechu wobec Boga, o Maryi jako Matce Łaski i Współbrzemienicy Odkupiciela. Nawrócenie jest zredukowane do psychologicznej „przemiany” i moralnej samodoskonalenia („waga słów”, „uprzejmość”), a nie do gruntownego przewrotu woli przez łaskę. To nie jest przypadek – to celowe przemilczenie kluczowych doktryn, co stanowi bezpośrednie naruszenie katolickiej wiary.
Poziom językowy: Ewangelizacja bez Ewangelii
Język biskupa Lityńskiego jest przeładowany terminologią biznesową i psychologiczną, typową dla współczesnego humanizmu, a obca tradycyjnej teologii. „Inwestuje”, „proces nawrócenia”, „przemiana”, „ważny wymiar bycia razem” – to słownictwo redukuje duchowość do techniki rozwoju osobistego i społecznego. Pojęcie „wspólnota” („wspólnota oazowa”, „koleżeńska”) zastępuje obiektywną, nadprzyrodzoną rzeczywistość Koscioła, Ciała Mistycznego Chrystusa. Sam termin „nawrócenie” jest pozbawiony swojej pierwotnej, biblijnej i teologicznej treści (metanoia – przemiana umysłu i woli pod wpływem łaski), spłaszczony do „zmiany życia” w duchu samodoskonalenia.
Brakuje absolutnie języka ofiary, krwii, sprawiedliwości Bożej, gniewu na grzech, potępienia. Nawet wspomniany grzech jest przedstawiany jako coś, co „nie jest oczywiste” dla wielu, co relatywizuje jego obiektywną naturę. To język, który – jak ostrzegał Pius IX w Syllabus errorum – „usuwa Boga z horyzontu świata” (błąd 3). Homilia nie woła do ucieczki od gniewu Bożego, ale do „wspólnoty” i „słuchania”. Jest to ewangelizacja pozbawiona Ewangelii, czyli zwiastuna o Krwi Chrystusa i konieczności urodzenia się z wody i Ducha Świętego.
Poziom teologiczny: Konfrontacja z niezmienną doktryną
Homilia biskupa Lityńskiego staje w jawnej sprzeczności z niezmiennym Magisterium Kościoła. Encyklika Piusa XI Quas Primas (1925) uczy, że Królestwo Chrystusa jest „przede wszystkim duchowe i odnosi się głównie do rzeczy duchowych”, ale że Chrystus „nabył Krwią Swoją Kościół” i że Jego władza królewska „obejmuje wszystkich ludzi”. Nawrócenie jest wejściem do tego Królestwa przez łaskę, a nie samą wolą. Lityński zaś redukuje nawrócenie do ludzkiego „procesu” inicjowanego przez „słuchanie”, pomijając centralność Ofiary Krzyża i sakramentów.
Potępione przez Piusa X w dekrecie Lamentabili sane exitu (1907) błędy modernizmu są tu widoczne wprost. Błąd 26 głosi: „Wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie o sumie prawdopodobieństw”. Homilia Lityńskiego sprowadza wiarę do subiektywnego „przyzwolenia” na Słowo, a nie do nadprzyrodzonego, teologicznego aktu poddania się prawdzie objawionej. Błąd 46: „W Kościele bardzo powoli przyzwyczaił się do pojęcia pokuty jako sakramentu”. Lityński nie wspomina o sakramencie pokuty wcale, skupiając się na „wstrzemięźliwości w słowach” i „wspólnocie”, co jest typowe dla nowszej, zdeformowanej koncepcji „duchowości” po Soborze Watykańskim II.
Ponadto, Pius IX w Syllabus errorum potępił błąd 56: „Moralne prawa nie potrzebują boskiej sankcji”. Lityński, mówiąc o postu i wstrzemięźliwości, nie odnosi się do boskiego prawa, do przykazań, do kary wiecznego piekła za grzech. Nawrócenie nie jest przedstawione jako uleczenie od choroby grzechu, która zraniła relację z Bogiem, ale jako poprawa „atmosfery” słów i wspólnoty. To jest moralizm bez teocentryzmu, grzech bez konsekwencji wiecznych, łaska bez ofiary.
Poziom symptomatyczny: Owoce rewolucji soboryjskiej
Homilia ta jest symptomaticzna dla całego systemu sekty posoborowej, która zdominowała struktury nazywane pomyłkowo „Kościołem katolickim” po 1958 roku. Jej cechy to:
1. **Psychologizacja wiary**: Redukcja religii do doświadczenia, „przemiany”, „słuchania”, „wspólnoty” – zamiast do obiektywnej prawdy objawionej, sakramentów i ofiary.
2. **Milczenie o Krwi Chrystusa**: W całym kazaniu nie ma ani jednego odniesienia do ofiary Kalwarii, do Krwi jako środka odkupienia i uświęcenia. To bezpośredni owoc modernizmu, który – jak pisze Pius X w Pascendi Dominici gregis – „wyrzuca z chrześcijaństwa wszelką myśl o ofierze”.
3. **Relatywizacja grzechu**: Stwierdzenie, że wielu nie akceptuje słowa „grzech”, jest akceptacją relatywizmu moralnego. Katolicka wiara naucza, że grzech jest obiektywnym złem, obrażącym Boga, niezależnie od ludzkiej akceptacji. Syllabus Piusa IX (błęd 3) potępia pogląd, że „ludzki rozum jest jedynym sędzią prawdy i fałszu, dobra i zła”. Lityński, mówiąc, że grzech „nie jest oczywisty”, podąża tą ścieżką.
4. **Utopienie Kościoła w „wspólnocie”**: Wspólnota parafialna, oazowa, koleżeńska – to wszystko są ludzkie, zmienne struktury, które zastępują nadprzyrodzoną, jedyną prawdziwą Wspólnotę, czyli Kościół katolicki, złożony z osób w stanie łaski. To symptom ekumenizmu, który zniekształca pojęcie Kościoła.
5. **Cytowanie antypapieży**: Odwołanie się do „papieża Leona XIV” (uzurpatora) jako autorytetu jest objawieniem schizmy i apostazji. Prawdziwy papież (przed 1958) nauczał inaczej. Pius XI w Quas Primas mówi o „Królestwie Chrystusowym” jako rzeczywistości nadprzyrodzonej, nie o psychologicznej „przemianie”.
Cała homilia jest manifestacją duchowości post-Vatican II: wewnętrzna, subiektywna, pozbawiona ofiary, sakramentów i strachu przed Bogiem. To duchowość, która – jak pisze Pius X – „zajmuje się wyłącznie uczuciami, a nie z czynami; z dobrymi uczynkami czyni uczucia, a z uczuć czyni dobre uczynki”. Jest to duchowość humanistyczna, a nie chrześcijańska.
Za artykułem:
19 lutego 2026 | 15:13Bp Lityński: pozwólmy na to, aby Bóg w nas zwyciężył (ekai.pl)
Data artykułu: 19.02.2026
