Portal eKAI.pl (19 lutego 2026) informuje o rozbudowywaniu w diecezji kaliskiej systemu „ochrony” dla osób „skrzywdzonych wykorzystaniem seksualnym”, promując pomoc psychologiczną, terapeutyczną i duszpasterską oraz „zespoły prewencji”. Artykuł ukazuje Kościół jako organizację społeczną zajmującą się zarządzaniem traumą, podczas gdy całkowicie pomija sakramentalną naturę prawdziwej pomoc duchowej, konieczność kary kanonicznej dla winnych oraz rolę stanu łaski w procesie uzdrowienia. Przedstawiona wizja jest w ścisłej sprzeczności z niezmienną doktryną katolicką i stanowi kolejny przejaw apostazji soborowej, redukującej Kościół do NGO zaangażowanego w psychologizację zbawienia.
Redukcja Kościoła do organizacji terapeutycznej
Portal eKAI.pl relacjonuje, że w diecezji kaliskiej „funkcjonuje i stale się rozrasta system ochrony mający na celu nie tylko reagowanie w konkretnych sytuacjach, kiedy dochodzi do przestępstwa, ale także zapobieganie takim zdarzeniom”. Wymieniane są: „pomoc psychologiczna, terapeutyczna, duszpasterska, punkt konsultacyjny”. Język jest czysto socjologiczny i psychologiczny, pozbawiony jakiejkolwiek referencji do sakramentów, łaski czy konieczności pokuty. Duchowny, ks. Przemysław Kaczkowski, mówi o „wspólnocie” i „bliskości człowieka, który wysłucha i uwierzy”, ale nie wspomina o Sakramencie Pojeńania ani o konieczności odzyskania stanu łaski przez ofiarę grzechu. To jest dokładne wypełnienie potępionej przez św. Piusa X w encyklice Pascendi Dominici gregis tendencji, która „wychodzi naprzeciw naturze wiary, redukując ją do doświadczenia religijnego i czyniąc z niej przedmiot psychologii” (por. Lamentabili sane exitu, propozycja 20: „Objawienie było tylko uświadomieniem sobie przez człowieka swego stosunku do Boga”). System ten jest w istocie bałwochwalstwem, ponieważ stawia ludzkie metody psychologiczne ponad boskie uzdrowienie przez Chrystusa w sakramentach.
Milczenie o sakramentach i karze kanonicznej
Najbardziej wymownym dowodem na herezję przewodzących tego systemu jest całkowite milczenie o dwóch fundamentalnych elementach prawdziwej pastoralnej odpowiedzi Kościoła na przestępstwa przeciwko szóstemu przykazaniu: 1) konieczności sprawiedliwej kary dla winnego, w tym automatycznej ekskomunicy ipso facto; 2) centralności Sakramentu Pojeńania i Eucharystii dla uzdrowienia ofiary. Kanon 1395 §2 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku stanowi: „Duchowny, który popełnił przestępstwo przeciwko szóstemu przykazaniu Dekalogu z osobą poniżej szesnastego roku życia, podlega ekskomunicy latae sententiae”. To jest jasne, niedyskusyjne prawo Kościoła, które nie wymaga żadnych „programów bezpieczeństwa” czy „kuratorów”, lecz natychmiastowego zawieszenia w funkcjach i wykluczenia z komunii świętej. Artykuł wspomina jedynie o „kuratorach” i „indywidualnym programie bezpieczeństwa” dla „duchownych podejrzanych”, co jest bluźnierstwem, ponieważ traktuje przestępstwo jako problem dyscyplinarny lub psychologiczny, a nie jako grzech ciężki wykluczający z Kościoła. Prawdziwa duszpasterstwo wymagałoby natychmiastowego wezwania takiego duchownego do pokuty, spowiedzi i życia w ścisłej pokucie, a nie „współpracy w oparciu o indywidualny program bezpieczeństwa”. Ten język jest językiem biurokracji, a nie Kościoła.
Język naturalizmu i odrzucenia nadprzyrodzonego
Analiza leksykalna ujawnia doktrynalną zgniliznę. Stosuje się terminy: „osoby skrzywdzone”, „pomoc psychologiczna, terapeutyczna”, „wspólnota”, „świadomość społeczna”, „edukacja”, „budowanie świadomości”. Jest to słownictwo humanistyczne, świeckie, całkowicie pozbawione teologicznego kontekstu. W prawdziwym Kościole mówi się o „chrześcijanach, którzy doświadczyli krzywdy”, a pomoc ma prowadzić do „odzyskania łaski”, „złożenia ofiary z cierpienia z Chrystusem” i „żywiołowego uczestnictwa w tajemnicach zbawczych”. Milczenie o sakramentach jest najcięższym oskarżeniem, gdyż wskazuje, że autorzy i działacze tego systemu nie wierzą w realną moc łaski w leczeniu ran duszy. W encyklice Quas Primas Pius XI nauczał, że królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe i że wchodzi się do niego przez „pokutę, wiarę i chrzest” (w. 1), a nie przez terapię. System z Kalisza jest zaprzeczeniem tej podstawowej prawdy.
Krytyka „standardów ochrony” jako nowoczesnego rytuału
Artykuł chwali „standardy ochrony dzieci i młodzieży” zawierające „szereg zasad, których celem jest budowanie bezpiecznej przestrzeni”. Jest to klasyczny przykład rytualizacji nowoczesnego humanitaryzmu w miejscu, gdzie powinna panować świętość. Prawdziwym „standardem” w Kościele jest ścisłe przestrzeganie kanonów, surowe kary dla winnych i czujność nad moralnością duchownych. W Syllabus errorum Piusa IX potępiony jest błąd 57: „Nauki moralne mogą oddalać się od autorytetu kościelnego”. System z Kalisza dokładnie to realizuje – stawia „psychologię” i „edukację” ponad kanon prawny i moralny. „Standardy” te są iluzją, ponieważ nie mają mocy zbawczej i nie prowadzą do nawrócenia. Są one częścią szerszej strategii demitologizacji Kościoła, gdzie zamiast dążyć do świętości, dąży się do „bezpieczeństwa” i „dobrostanu emocjonalnego”.
Symptomatologia apostazji soborowej
Działania te nie są lokalnym zjawiskiem, lecz systemowym owocem rewolucji soborowej. Podobne „komisje”, „zespoły prewencji” i „punkty konsultacyjne” powstały na całym świecie po skandalu z lat 2000., ale ich celem nie było przywrócenie królestwa Chrystusa, lecz uspokojenie opinii publicznej i uniknięcie odpowiedzialności prawnej. W Lamentabili sane exitu Pius X potępiał propozycję 41: „Sakramenty mają tylko przypominać człowiekowi o obecności zawsze dobroczynnego Stwórcy”. Ta doktryna, choć potępiona, jest właśnie tym, co realizuje system kaliski – pomoc jest „przypomnieniem” o troskę, a nie rzeczywistym przekazaniem łaski przez sakrament. Jest to także realizacja błędu 78 z Syllabus: „Warto uznać, że prawa człowieka i wolność religijna sprzyjają rozprzestrzenianiu się obłudy i indyferentyzmu”. Tymczasem prawdziwa wolność jest jedynie w Chrystusie (J 8,32), a nie w „edukacji” czy „wspólnocie”.
Prawdziwa katolicka odpowiedź vs. modernistyczna fikcja
Prawdziwa katolicka odpowiedź na przestępstwa wykorzystania seksualnego musi opierać się na:
1. **Natychmiastowej i surowej karze kanonicznej** – automatyczna ekskomunika latae sententiae (kan. 1395 §2 KPK 1917) oraz usunięcie z urzędu (kan. 188.4) dla każdego duchownego, który publicznie odstępuje od wiary lub popełnia taki grzech.
2. **Sakramentalnym uzdrowieniu ofiary** – konieczność spowiedzi, absolucji i uczestnictwa w Eucharystii, które są jedynymi środkami do odzyskania łaski i uzdrowienia duszy. Psychologia może być jedynie pomocnicza, ale nigdy substytutem.
3. **Publicznym i sprawiedliwym osądem** – Kościół ma prawo i obowiązek sądzić swoich synów, a nie „wspierać” ich w ramach „programów bezpieczeństwa”. Jak pisał św. Cyryl Aleksandryjski o Nestoriuszu, heretyk „już sam ściągnął na siebie boski wyrok” i nie może nikogo złożyć z urzędu (z Obrony sedewakantyzmu).
4. **Królewskim panowaniu Chrystusa nad społeczeństwem** – jak nauczał Pius XI w Quas Primas, państwa i władze mają obowiązek publicznie czcić Chrystusa i Jego słuchać, a nie tworzyć świeckie systemy „ochrony” wykluczające Bóg.
System z Kalisza jest duchowym bankructwem. Jest to współczesna inkarnacja błędu potępionego przez Piusa IX w Syllabus (błąd 24): „Kościół nie ma żadnej władzy czasowej, bezpośredniej ani pośredniej”. Działając w sferze „ochrony” i „edukacji”, Kościół posoborowy rezygnuje ze swej władzy duchowej i sakramentalnej, zastępując ją biurokracją i psychologią. To jest ostateczny etap apostazji: zastąpienie Ewangelii programem społecznym.
Zakończenie
Duchowy stan diecezji kaliskiej jest dramatyczny. Zamiast głosić: „Pokutujcie, albowiem przybliżyło się Królestwo Niebieskie” (Mt 3,2), promuje się „wspólnotę” i „terapię”. Zamiast wykluczać heretyków i przestępców, tworzy się dla nich „programy bezpieczeństwa”. To jest Kościół nie Chrystusa, ale człowieka; nie zbawienia, lecz zarządzania kryzysem. Prawdziwy Kościół, o który modli się w Quas Primas, „rodzi i wychowuje coraz to nowe zastępy świętych mężów i niewiast”, a nie „zespoły prewencji”. Czas powrócić do niezmiennej wiary, gdzie jedynym „systemem ochrony” jest świętość, jedyną „terapią” – sakrament, a jedynym „programem bezpieczeństwa” – życie w łasce Bożej.
Za artykułem:
19 lutego 2026 | 00:43Diecezja kaliska – działania dla osób skrzywdzonych wykorzystaniem seksualnymW diecezji kaliskiej od kilku lat funkcjonuje i stale rozrasta się system ochrony mający na celu nie … (ekai.pl)
Data artykułu: 20.02.2026
