Portal LifeSiteNews informuje o zaawansowaniu w legislaturze Alaski projektu ustawy HB 195, który uprawnia farmaceutów do samodzielnego przepisywania i podawania szerokiego zakresu leków, w tym potencjalnie aborcyjnych tabletek Mifepristone. Ustawa, przyjęta przez komisję Izby Reprezentantów, definiuje „usługi opieki nad pacjentem” farmaceuty jako „przepisywanie lub podawanie leku lub urządzenia pacjentowi” w celu „wyleczenia lub zapobiegania chorobie, eliminacji lub zmniejszenia objawów pacjenta lub zatrzymania lub spowolnienia procesu choroby”. Język jest celowo otwarty, co pozwala na interpretację obejmującą mord na nie narodzonym dziecku. Stanowa Rada Lekarska Alaski sprzeciwia się ustawie, stwierdzając, że „uprawnienie farmaceutów do szerokiego przepisywania jakichkolwiek leków oznaczałoby, że farmaceuci mieliby możliwość diagnozowania i zatem leczenia jakiejkolwiek choroby. Diagnozowanie i leczenie chorób jest praktyką lekarską. Rada Lekarska Stanu sprzeciwia się nadaniu farmaceutom zdolności do praktyki lekarskiej w Alaszce”. Grupa pro-życia Alaska Right to Life ostrzega, że ustawa może stworzyć ponad 300 miejsc dystrybuci tabletek aborcyjnych, zwiększając liczbę zabójstw z 720 (w 2024 r. tylko w trzech placówkach Planned Parenthood) do potencjalnie tysięcy rocznie. Analiza z kwietnia 2025 r. potwierdza, że prawie 11% kobiet po przyjęciu Mifepristone cierpi na sepsę, infekcję, krwawienie lub inne poważne stany.
Systemowe zabójstwo dzieci pod płaszczykiem „postępu”
Ustawa HB 195 nie jest odosobnionym przypadkiem, lecz logiczną konsekwencją ideologii, która – jak ostrzegał Pius IX w Syllabus of Errors – stara się „wyrzec się i nie uznać panowania Odkupiciela naszego” (Quas Primas). Język ustawy, mówiący o „zapobieganiu chorobie” i „leczeniu”, to klasyczny przykład naturalistycznego, ateistycznego myślenia, które redukuje nienarodzone dziecko do „problemu zdrowotnego”, a mord – do „procedury medycznej”. Milczy się tu o najświętszej prawdzie: że każde dziecko, od chwili poczęcia, jest odrębną osobą z nieśmiertelną duszą, stworzoną na obraz i podobieństwo Boga, a mord na nim jest najcięższym z grzechów – zabójstwem niewinnej istoty i bezpośrednim atakiem na Boga, który mówi: „Nie zabijaj” (Wj 20:13). System, który pozwala farmaceutom – często oddalonym od bezpośredniego kontaktu z pacjentem – na decydowanie o śmierci dziecka, jest przejawem głębokiej apostazji, gdzie „prawa człowieka” zastępują Prawo Boże, a „autonomia zawodowa” staje się przykrywką dla współudziału w zbrodniach przeciwko naturze i Bogu.
Milczenie o nadprzyrodzonym: objawienie skrajnej duchowej ślepoty
Analizowany artykuł, jak i cała dyskusja wokół ustawy, operuje wyłącznie w kategoriach medycznych, prawnych i społecznych. Nie ma ani jednego słowa o grzechu, o łasce, o sądzie ostatecznym, o zbawieniu duszy. To nie jest przypadkowe – to objaw modernistycznej, naturalistycznej wizji człowieka, która – jak potępiał Pius X w Lamentabili sane exitu – „odrzuca dziedzictwo ludzkości” i „popada w najpoważniejsze błędy, które stają się szczególnie zgubne, gdy dotyczą nauk świętych”. Milczenie o sakramencie pokuty, o konieczności nawrócenia i odrzucenia morderstwa jako warunku zbawienia, jest najcięższym oskarżeniem o herezję i apostazję. Kościół, przed soborową rewolucją, nauczał jednoznacznie: aborcja to mord, a każdy, kto się jej dopuszcza, traci łaskę usprawiedliwienia i grozi mu potępienie wieczne, jeśli nie odpokutuje. W ustawie i w dyskursie jej zwolenników nie ma miejsca na tę nadprzyrodzoną rzeczywistość – jest tylko biurokratyczny, asekuracyjny język „zdrowia reprodukcyjnego”, który jest eufemizmem dla kultu śmierci.
Prymat prawa Bożego nad prawem człowieka i „autonomią” farmaceuty
Argument Rady Lekarskiej o „praktyce lekarskiej” jest absurdem z perspektywy prawa naturalnego. Czyż farmaceuta, przepisując zwykły antybiotyk, „praktykuje medycynę” w pełnym tego słowa znaczeniu? Oczywiście nie – wykonuje techniczną czynność zleconą przez lekarza. Ustawa chce jednak nadać mu pełnię władzy, która należy wyłącznie do lekarza, a w ostatecznym wymiarze – do Boga, który jest jedynym Panem życia i śmierci. Pius XI w Quas Primas przypomina, że „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi” i że „nie ma w nas władzy, która by wyjęta była z pod tego panowania”. Farmaceuta, przepisując tabletki mordercze, nie tylko narusza prawo naturalne (piąte przykazanie), ale i buntuje się przeciwko królestwu Chrystusa. Ustawa HB 195 jest więc nie tylko błędem prawnym, ale i grzechem powszechnym, które – jeśli zostanie przyjęte – pociągnie za sobą potępienie nie tylko jej autorów i zwolenników, ale i całego społeczeństwa Alaski, które milczy lub akceptuje to zło.
Symptomatologia systemowej apostazji: od laicyzmu do kultu śmierci
Próba umieszczenia morderstwa wśród „usług farmaceutycznych” jest kulminacją procesu, który Pius IX w Syllabus of Errors nazwał „odstępstwem od Chrystusa”. Punkt 77 tego dokumentu potępia pogląd, iż „nie jest już korzystne, aby religia katolicka była uznawana za jedyną religię państwową”. W Alaszce, jak w całym świecie, ten laicyzm przekształcił się w kult śmierci, gdzie państwo, zamiast bronić życia, staje się narzędziem jego niszczenia. Farmaceuci, tradycyjnie strażnicy życia (przez wydawanie leków), mają zostać zamienieni w jego zabójców. To symboliczne: struktury, które powinny służyć zdrowiu, służą teraz śmierci. To jest owoce „postępu”, o którym mówi Syllabus (punkt 80): „Rzymski Papież może i powinien pojednać się z postępem, liberalizmem i nowoczesną cywilizacją”. Ale Pius IX odrzuca to jako błąd. Prawdziwy postęp jest jedynie w królestwie Chrystusa, a nie w służbie Mardona.
Bezkompromisowy obowiązek katolika: sprzeciw i nawrócenie
Katolik, trzymający się integralnej wiary sprzed 1958 roku, nie może pozostać bierny. Jego obowiązek jest jasny: 1) Ostrzegać, że każdy, kto głosuje za taką ustawą, współpracuje z morderstwem i grzechem powszechnym, narażając się na potępienie. 2) Wzywać do publicznego i prywatnego sprzeciwu, modlitwy i pokuty za te zbrodnie. 3) Pamiętać, że jedynym lekarstwem na taką apostazję jest królestwo Chrystusa Króla, o którym nauczał Pius XI w Quas Primas: „Gdyby wszyscy ludzie i rodziny i państwa pozwoliły się rządzić Chrystusowi, wówczas spłynęłyby na całe społeczeństwo niesłychane dobrodziejstwa”. 4) Unikać jak ognia wszelkich kompromisów z „dialogiem”, „tolerancją” czy „prawami człowieka”, które są eufemizmami dla prawa silniejszego do niszczenia słabszego. 5) Wspierać jedynie instytucje i osoby, które bez kompromisów głoszą: „Mord na dziecku to zbrodnia, a nie medycyna”.
Konkluzja: albo Chrystus, albo kult śmierci
Ustawa HB 195 to nie tylko problem Alaski. To objaw globalnej wojny przeciwko Bogu i człowiekowi, gdzie państwo, farmacja i „medycyna” stają się instrumentami satanistycznego kultu śmierci. W obliczu tego zła katolik ma tylko jedną drogę: całkowite oddanie się Chrystusowi Królowi i Jego niezmiennej nauce. Jak pisał Pius XI: „Jeżeli panujący i prawowici przełożeni mieć będą to przekonanie, że wykonują władzę nie tyle z prawa swego, jak z rozkazu i w zastępstwie Boskiego Króla, każdy to zauważy, jak święcie i mądrze będą używać swojej władzy”. Ale gdy władza służy morderstwu, jest już nie władzą Bożą, lecz diabelską. Nadszedł czas, by wierni, zamiast milczeć, głośno wykrzyczeli: „Chrystus żyje, a mord na dziecku jest potępiony!”. Bo tylko w tym królestwie jest prawdziwy pokój i sprawiedliwość.
Za artykułem:
Pharmacists could prescribe abortion pills all on their own if Alaska bill becomes law (lifesitenews.com)
Data artykułu: 19.02.2026
