Portal Polskifr.fr publikuje komunikat rektora Polskiej Misji Katolickiej (PMK) we Francji, ks. Bogusława Brzyś, z okazji wielkopostnej zbiórki. Komunikat, pełen posoborowego żargonu i odwołań do antypapieża Leona XIV, demaskuje instytucję, która pod płaszczykiem „duszpasterstwa emigracyjnego” służy hydrze posoborowej, a nie katolickiej misji. Całkowite pominięcie panowania Chrystusa Króla nad narodami i konieczności publicznego wyznania wiary katolickiej świadczy o apostazji tej struktury.
Humanitarne duszpasterstwo zamiast misji katolickiej
Komunikat rektora PMK koncentruje się na „wsparciu duchowym i materialnym” oraz „podtrzymywaniu kultury i tożsamości polskiej”. Język jest typowo humanitarny i etnograficzny, całkowicie pozbawiony teologicznego wymiaru zbawienia duszy. Brakuje jakichkolwiek wzmianek o grzechu, łasce, sakramentach jako środku zbawienia, czy konieczności nawrócenia i publicznego wyznania wiary katolickiej. To nie jest misja Kościoła, lecz działalność społeczno-kulturalna, która – jak potępił Pius IX w Syllabuse – redukuje religię do prywatnego uczucia i oddziela ją od życia publicznego (błęd 15, 16, 77). Prawdziwa misja katolicka, zgodnie z Quas Primas Piusa XI, ma na celu „przywrócenie panowania Pana naszego” w całym życiu jednostek, rodzin i narodów, a nie tylko „wspieranie wspólnot”.
Poświęcenie herezji: cytowanie antypapieża Leona XIV
Rektor PMK cytuje „orędzie papieża Leona XIV”, co jest aktem jawnej apostazji. Z perspektywy wiary katolickiej, Leon XIV (Robert Prevost) jest uzurpatorem, a jego „orędzia” nie mają mocy w Kościele. Cytowanie go jako „papieża” i powoływanie się na jego słowa jest formalnym odrzuceniem niezmiennej prawdy, że jedynym prawdziwym papieżem był Pius XII, a Stolica Apostolska jest wakat od śmierci Piusa XII w 1958 roku. To nie jest drobny błąd, lecz świadome uczestnictwo w strukturze heretyckiej, co – zgodnie z nauczaniem św. Roberta Bellarmina (z pliku Obrona sedewakantyzmu) – automatycznie pozbawia urzędu i wyklucza z Kościoła. Osoba uznająca heretyka za papież sam staje się heretykiem.
Język rewolucji: „wspólnoty”, „duszpasterstwo emigracyjne”, „katechizacja”
Używane terminy są świadectwem teologicznej zgnilizny. „Wspólnoty” – to język soborowy, który redukuje Kościół z hierarchicznej społeczności doskonałej do płaskiej, demokratycznej „wspólnoty wierzących”, co potępia Syllabus (błęd 19, 37). „Duszpasterstwo emigracyjne” – to biurokratyczne, socjologiczne określenie, które pomija najważniejszą rolę duszpasterza: prowadzenie dusz do zbawienia poprzez sakramenty i nauczanie wiary. „Katechizacja” w kontekście herezji – jak można katechizować, gdy sam katolicyzm został zredefiniowany? To tylko pozór nauczania, który – jak ostrzegał Pius X w Lamentabili sane exitu – prowadzi do skażenia wiary (propozycje 21, 22). Prawdziwa katechizacja musi opierać się na niezmiennym Magisterium, co jest niemożliwe w strukturach posoborowych.
Historyczna fałszownia: Adam Mickiewicz jako „założyciel”
Artykuł podaje, że jednym z założycieli PMK był Adam Mickiewicz. Jest to historyczna manipulacja. Mickiewicz był poetą romantycznym, a nie założycielem katolickiej misji. Rzeczywiste początki PMK sięgają przełomu XVIII/XIX wieku w kontekście polskiej emigracji po rozbiorach, ale instytucja ta, funkcjonująca dziś w pełnej komunii z antypapieżem i heretyckim episkopatem, nie ma nic wspólnego z prawdziwą katolicką misją sprzed 1958 roku. To typowe dla neo kościoła: przywłaszczanie sobie chwalebnej historii prawdziwego Kościoła, podczas gdy sama jego struktura jest rewolucyjna.
Brak panowania Chrystusa Króla: objawienie apostazji
Najbardziej wymownym świadectwem apostazji jest całkowite milczenie o panowaniu Chrystusa Króla nad narodami. Encyklika Quas Primas Piusa XI stanowi, że „nie ma nadziei trwałego pokoju, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego”. PMK nie wspiera Polski w uznaniu tego panowania, nie apeluje o publiczne wyznanie wiary katolickiej, nie domaga się, by państwo francuskie uznało prawo Boże. Zamiast tego, służy tylko „wsparciu” w ramach laickiego, pluralistycznego państwa, co jest dokładnie tym, co potępił Pius IX w błędach 39, 40, 55. To jest sedno modernistycznej apostazji: redukcja Kościoła do prywatnego stowarzyszenia dobroczynnego, pozbawionego prawa do publicznego nauczania i rządzenia.
Symptomatologia spustoszenia: od Mickiewicza do seminarium
Działalność PMK – od „polskich szkół” przy parafiach, przez „ruchy i wspólnoty katolickie”, po Seminarium Polskie – jest typowa dla hydry posoborowej. Tworzy zamknięte enklawy kulturowe, które izolują emigrantów od konieczności konfrontacji z prawdziwą wiarą w obcym kraju. Seminarium, zamiast kształcić żarliwych misjonarzy, staje się przystanią dla „polskich studentów”, często zanurzonych w heretyckim środowisku uczelni paryskich. To nie jest misja, to jest etnograficzne muzeum. Prawdziwa misja, według Piusa XI, „przygotowuje i dojrzewa powrót do posłuszeństwa u wielu, którzy, wzgardziwszy panowanie Odkupiciela, stali się wygnańcami z Jego Królestwa”. PMK nie prowadzi do tego powrotu, tylko utrwala egzystencję w wygnaniu duchowym.
Konkluzja: służba innej religii
Polska Misja Katolicka we Francji jest struktura paramasońska, działająca w pełnej komunii z heretyckim episkopatem i uzurpatorem. Jej działania, choć mogą wydawać się pożyteczne z perspektywy humanitarnej, są bezwartościowe dla zbawienia duszy, a wręcz szkodliwe, ponieważ dają pozór katolicyzmu, podczas gdy w istocie służą one religii człowieka, a nie Bogu. Jej komunikat to manifest apostazji: pominięcie Chrystusa Króla, uznanie heretyka za papieża, redukcja misji do kulturowego wsparcia. Wierny katolik nie może jej wspierać, ponieważ wspierałby w ten sposób „wrogów wewnątrz” (św. Pius X) i przyczyniłby się do utrwalenia spustoszenia. Prawdziwa pomoc dla polskich emigrantów wiernych polega na nawróceniu ich do Chrystusa Króla i wyjściu z komunii z sectą posoborową.
Za artykułem:
20 lutego 2026 | 12:33„Wspieram Polską Misję Katolicką we Francji – 2026”. Rektor: niech Pan wynagrodzi ofiary (ekai.pl)
Data artykułu: 20.02.2026
