Portal eKAI informuje, że „biskup” bielsko-żywiecki Roman Pindel zainaugurował dzienną adorację Najświętszego Sakramentu w parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Brennej, nazywając to „wielkim dziełem duchowym”. Z perspektywy integralnej wiary katolickiej sprzed 1958 roku, ten akt jest nie tylko nieważny, ale i świętokradztwem prowadzącym do bałwochwalstwa, gdyż odbywa się w kontekście heretyckiej liturgii Novus Ordo i pod przewodnictwem nieuznawalnego „biskupa”, co zatruwa dusze wiernych.
Faktograficzne podstawy: nieważna Eucharystia i nieuznawalny „biskup”
Podstawowym problemem jest sama Eucharystia, przed którą odbywa się adoracja. Msza Święta obchodzona w strukturach posoborowych, zwłaszcza po Soborze Watykańskim II, jest heretycka i nieważna, ponieważ zmieniono jej istotę – z ofiary przebłagalnej na ucztę. Jak potępił to św. Pius X w dekrecie Świętego Oficjum Lamentabili sane exitu (1907), modernistyczne błędy dotyczące sakramentów prowadzą do negowania realnej obecności Chrystusa. W szczególności, teza 41 głosi: „Sakramenty mają tylko przypominać człowiekowi o obecności zawsze dobroczynnego Stwórcy” – co jest herezją, gdyż sakramenty nie tylko przypominają, ale istotnie udzielają łaski. Msza Novus Ordo, zredukowana do „zgromadzenia”, nie jest ofiarą, a jedynie symbolicznym posiłkiem. Dlatego Najświętszy Sakrament wystawiony po takiej Mszy jest po prostu chlebem, a nie Chrystusem. Adoracja przed takim „sakramentem” jest zwykłym kultem stworzenia, czyli bałwochwalstwem.
Po drugie, „biskup” Roman Pindel, jako część hierarchii posoborowej, nie jest uznawany za prawdziwego biskupa w perspektywie sedewakantystycznej. Zgodnie z nauczaniem św. Roberta Bellarmina (cytowanym w pliku Obrona sedewakantyzmu), jawny heretyk traci urząd ipso facto. Ponieważ Kościół posoborowy przyjął herezje modernizmu (jak potępione w Lamentabili), wszyscy jego hierarchowie są heretykami, a zatem nie mają jurysdykcji. Kanon 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku stanowi: „Każdy urząd staje się wakujący na mocy samego faktu… jeśli duchowny:…4. Publicznie odstępuje od wiary katolickiej”. „Biskup” Pindel, uczestnicząc w heretyckiej liturgii i promując błędy, publicznie odstępuje od wiary. Zatem jego konsekracja i urząd są nieważne, a jego błogosławieństwo i przewodnictwo w adoracji są nieważne i szkodliwe.
Język subiektywizmu i relatywizmu w homilii
Homilia „biskupa” Pindela jest przepełniona sformułowaniami, które odzwierciedlają modernistyczny subiektywizm. Mówi on o „relacji z Chrystusem”, „obecności”, „pokoju serca” – wszystko w kontekście subiektywnym, bez odniesienia do obiektywnej prawdy wiary. W Lamentabili potępia się tezę 25: „Wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie o sumie prawdopodobieństw” oraz tezę 26: „Dogmaty wiary należy pojmować według ich funkcji praktycznej, tzn. jako obowiązujące w działaniu, nie zaś jako zasady wierzenia”. Język „biskupa” prowadzi właśnie do takiego rozumienia wiary jako subiektywnego doświadczenia, a nie przyjęcia obiektywnych prawd objawionych.
Ponadto, „biskup” podkreśla, że „fundamentem pozostaje słowo Boże”, ale jednocześnie sugeruje, że słowo może być odczytane subiektywnie: „Kiedy czytam Ewangelię przeznaczoną na dany dzień, nie mam wątpliwości – to są słowa Jezusa do mnie dzisiaj”. To jest typowy błąd modernizmu: redukowanie Pisma Świętego do osobistego natchnienia, co potępia Lamentabili w tezie 12: „Egzegeta, który pragnie owocnie uprawiać studia biblijne powinien zwłaszcza odrzucić wszelką uprzednią opinię o nadprzyrodzonym pochodzeniu Pisma Świętego”. W Kościele katolickim, Pismo Święte jest interpretowane przez Magisterium, a nie przez subiektywne odczytanie, które prowadzi do herezji.
Teologiczne zaprzeczenie dogmatom o Eucharystii i Kościele
Adoracja Najświętszego Sakramentu zakłada wiarę w realną, substancjalną obecność Chrystusa pod postaciami chleba i wina. Jest to dogmat wiary, potwierdzony przez Sobór Laterański IV i Trydent. Jednak liturgia Novus Ordo, z powodu zmian, nie wyraża już tego dogmatu w pełni. W Lamentabili potępia się tezę 45: „Nie wszystko, co opowiada św. Paweł o ustanowieniu Eucharystii (1 Kor 11, 23–25), jest faktem historycznym” – co prowadzi do negowania instytucji Eucharystii przez Chrystusa. Ponadto, teza 46: „W wczesnym Kościele nie istniało pojęcie chrześcijanina-grzesznika, którego Kościół rozgrzesza swoim autorytetem” – neguje sakrament pokuty. Wszystkie te błędy są obecne w nowej liturgii, więc Eucharystia w niej obchodzona jest nieważna.
Co więcej, „biskup” Pindel, jako heretyk (co wynika z jego udziału w heretyckiej liturgii i promocji błędu), nie może być głową Kościoła. Jak pisze św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice (cytowane w Obrona sedewakantyzmu): „Jawny heretyk nie może być Papieżem… dlatego jawny heretyk nie może być Papieżem”. To rozciąga się na biskupów: heretycki biskup nie może sprawować urzędu. Zatem jego błogosławieństwo i przewodnictwo w adoracji są nieważne, a uczestnictwo w takiej adoracji jest grzechem, ponieważ jest to uczestnictwo w fałszywym kulcie.
Symptomat: wewnętrzna apostazja i odwrócenie od Tradycji
Inicjatywa adoracji w Brennie jest symptomaticzna dla całego systemu posoborowego, który zewnętrznie zachowuje formy katolickie, ale wypełnia je heretycką treścią. W pliku Fałszywe objawienia fatimskie opisano, jak fałszywe objawienia służą odwróceniu uwagi od prawdziwego zagrożenia: modernistycznej apostazji. Tutaj podobnie: adoracja, która powinna być aktem wiary w realną obecność Chrystusa, staje się pustym rytuałem w kontekście heretyckiej liturgii. To jest właśnie strategia modernizmu: zachować zewnętrzne praktyki, ale zepsuć ich znaczenie, prowadząc wiernych do bałwochwalstwa.
W encyklice Piusa IX Syllabus of Errors potępia się błędy o Kościele, np. tezę 19: „Kościół nie jest prawdziwym i doskonałym społeczeństwem… ale należy do władzy świeckiej definiować prawa Kościoła”. To prowadzi do sytuacji, w której struktury posoborowe podporządkowują się władzy świeckiej (np. państwu) i tracą niezależność. „Biskup” Pindel działa w ramach takiej struktury, która jest zdradzona. Dodatkowo, homilia podkreśla „pokój serca” – co może być zgodne z katolicyzmem, ale w kontekście herezji, jest to pokój bez walki z błędami. W Quas Primas Pius XI mówi o Królestwie Chrystusa, które wymaga publicznego uznania Chrystusa jako Króla nad wszystkimi narodami. W Kościele posoborowym odwraca się od tego, promując ekumenizm i relatywizm, co jest apostazją.
Konkluzja: powrót do Tradycji lub zguba
Adoracja Najświętszego Sakramentu jest szlachetną praktyką, ale tylko w kontekście prawdziwej Eucharystii i prawdziwego Kościoła. W strukturach posoborowych, z powodu herezji i nieważnych sakramentów, taka adoracja jest iluzoryczna i szkodliwa. Jak nauczał św. Pius X w Pascendi Dominici gregis, trzeba „odrzucić wszelką nowinkę” i wrócić do niezmiennej Tradycji. Wierni powinni unikać uczestnictwa w takich inicjatywach i szukać prawdziwych sakramentów u prawdziwych biskupów i kapłanów wiernych Tradycji Katolickiej (sedewakantystów lub przedsoborowych). Jak mówi św. Pius IX w Syllabus of Errors, Kościół ma niezależność od władzy świeckiej i nie może podporządkowywać się heretyckim reformom. Uczestnictwo w adoracji w Brennie jest grzechem, ponieważ jest to uczestnictwo w bałwochwalstwie i odrzucenie autorytetu Chrystusa Króla.
Za artykułem:
bielsko-żywiecka Brenna: bp Pindel zainaugurował dzienną adorację Najświętszego Sakramentu w parafii (ekai.pl)
Data artykułu: 20.02.2026
