Portal Vatican News PL podaje, że Watykańska Dykasteria ds. Dialogu Międzyreligijnego (prefekt kard. George Jacob Koovakad oraz ks. Indunil J.K. Kodithuwakku) wydała orędzie do muzułmanów z okazji współbieżnego Wielkiego Postu i Ramadana. Dokument podkreśla „bliskość, solidarność i szacunek”, nawiązuje do deklaracji soborowej *Nostra aetate* (1965), która uznaje muzułmanów za oddających cześć „jedynemu Bogu”, oraz do encykliki *Fratelli Tutti*. Wzywa do wspólnego postu, modlitwy i „budowania pokoju”, przypominając słowa św. Pawła: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj”. Na zakończenie życzy pokoju „zrodzonego z rozbrojenia serca, umysłu i życia”, zaś papież Leon XIV (w tekście błędnie wymieniony jako obecny) ma być autorytetem.
Redukcja wiary katolickiej do naturalistycznego humanitaryzmu
Portal przedstawia inicjatywę Watykanu jako przykład „wspólnej drogi modlitwy, postu i budowania pokoju” między chrześcijanami a muzułmanami. W istocie jest to kolejny akt synkretyzmu, który zniekształca wiarę katolicką, redukując ją do poziomu naturalnej religii. Deklaracja *Nostra aetate* (1965), cytowana jako podstawa, jest dokumentem soborowym, który – jak stwierdza Pius X w *Lamentabili sane exitu* – prowadzi do „skażenia” doktryny poprzez „ewolucję świadomości chrześcijańskiej”. Uznanie muzułmanów za oddających cześć „jedynemu Bogu” jest herezją, gdyż katolicka wiara naucza, że jedyny Bóg jest objawiony w Trójcy Świętej, a muzułmanie, odrzucając Bóstwo Chrystusa, oddają cześć stworzeniu, a nie Stwórcy. Pius IX w *Syllabus of Errors* potępia taki indyferentyzm (punkt 16: „Człowiek może w wyznawaniu dowolnej religii znaleźć drogę zbawienia wiecznego”). Wizja pokoju oparta na „rozbrojeniu serca” to humanistyczna utopia, całkowicie oderwana od jedynego prawdziwego pokoju, który jest owocem panowania Chrystusa Króla nad narodami, jak naucza Pius XI w *Quas Primas*: „Pokój możliwy jest jedynie w Królestwie Chrystusowym”.
Zniekształcenie Pisma Świętego i św. Pawła w służbie dialogu
Artykuł cytuje św. Pawła (Rz 12,21): „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj”. Jest to klasyczny przykład wyrywania tekstu z kontekstu, by uzasadnić synkretyzm. Św. Paweł mówi o zwyciężaniu zła wewnętrznego – grzechu, cierpienia – dobrem cnót chrześcijańskich, a nie o „dialogu” z herezją czy apostazją. W kontekście muzułmańskim, który odrzuca Chrystusa, „zło” jest herezją, a nie jakimś neutralnym „złem”. Katolicka etyka, zgodnie z *Syllabus of Errors* (punkt 56), wymaga, aby prawa ludzkie były podporządkowane prawu Bożemu. Zwyciężanie zła dobrem nie oznacza uznawania fałszywej religii za równorzędną, lecz gorliwej obrony wiary. Użycie tego cytatu w kontekście dialogu jest heretyckim zniekształceniem Pisma Świętego, co Pius X w *Lamentabili* potępia jako błąd (propozycja 24: „Nie należy potępiać takiego egzegety, którego rozumowanie prowadzi do wniosku, iż dogmaty są fałszywe”).
Symbolika „wspólnego postu” jako akt bałwochwalstwa
Propozycja „wspólnego postu” Wielkiego Postu i Ramadana jest nie tylko błędem teologicznym, ale i praktycznym bałwochwalstwem. Katolicki post to dyscyplina kościelna związana z pokutą, odorem ofiary i przygotowaniem do Zmartwychwstania Pańskiego. Ramadan to praktyka muzułmańska, mająca na celu zbliżenie się do Allaha poprzez powtarzanie wersetów Koranu i modlitwę, ale bez ofiary krzyżowej. Łączenie ich sugeruje, że oba rytuały mają równą wartość, co jest bluźnierstwem. Pius XI w *Quas Primas* podkreśla, że Chrystus „panuje w umyśle człowieka, którego obowiązkiem jest… przyjąć objawione prawdy”. Wspólny post z muzułmanami, którzy odrzucają Krzyż, jest zaprzeczeniem jedynej ofiary Kalwarii. To właśnie to, co Pius X nazywa „ewolucją dogmatów” – podważanie niezmiennej prawdy w imię „dialogu”.
Symptomatyczna apostazja: od Kościoła do sekty ekumenicznej
Dokument watykański jest typowym przykładem systemowej apostazii, o której pisze Pius IX w *Syllabus* (punkt 55: „Kościół powinien być oddzielony od Państwa, a Państwo od Kościoła”). Dykasteria ds. Dialogu Międzyreligijnego to instytucja soborowa, której celem nie jest nawrócenie muzułmanów (których Kościół uznaje za „oddających cześć jedynemu Bogu” – co jest herezją), lecz tworzenie światowej religii bezdogmatycznej. To realizacja planów masonerii, o których mówi Pius IX w *Syllabus* (wstęp: „Wojnę toczy synagoga szatana”). Wspomnienie „papieża Leona XIV” jest błędem faktograficznym (w rzeczywistości nie było takiego papieża), co tylko pokazuje chaotyczną i heretycką naturę obecnej struktury. Prawdziwy Kościół, jak naucza św. Robert Bellarmin (cytowany w pliku o sedewakantyzmie), nie może mieć wspólnoty z heretykami. Wzywać muzułmanów do „wspólnej drogi” jest zdradą Chrystusa, który jest „Królem królów” (Ap 19,16) i jedynym Zbawicielem (Dz 4,12). Pokój, o którym pisze Pius XI, „spłynie na całe społeczeństwo, gdy wszyscy uznają panowanie Chrystusa” – a nie poprzez synkretyczny dialog z islamem.
Za artykułem:
20 lutego 2026 | 12:54Wielki Post i Ramadan razem – Watykan z przesłaniem pokoju (ekai.pl)
Data artykułu: 20.02.2026
