Biskup William Shomali, wikariusz generalny łacińskiego Patriarchatu Jerozolimy, wyraża obawy dotyczące izraelskiego planu rejestracji terenów na Zachodnim Brzegu. Jego oświadczenie, publikowane przez polski portal eKAI.pl (21 lutego 2026), koncentruje się na aspektach prawno-politycznych konfliktu izraelsko-palestyńskiego, ostrzegając przed potencjalnym „wyodrębnieniem terytoriów z przyszłego państwa palestyńskiego”. Analiza tej wypowiedzi z perspektywy integralnej wiary katolickiej ujawnia jednak nie tylko polityczny, ale przede wszystkim teologiczny i duchowy upadek współczesnych struktur kościelnych, które zamiast głosić Królestwo Chrystusa, zaangażowały się w naturalistyczny spór o ziemię, całkowicie przemilczając najważniejszą prawdę: jedyną rzeczą niezbędną do prawdziwego pokoju jest publiczne uznanie panowania Jezusa Chrystusa nad wszystkimi narodami.
Redukcja misji Kościoła do naturalistycznego humanitaryzmu
Stanowisko biskupa Shomali jest klasycznym przykładem sekularnego katolicyzmu, w którym Kościół porzuca swoją nadprzyrodzoną misję zbawienia dusz, by stać się jedną z wielu organizacji społeczno-politycznych. Hierarcha wyraża „obawy” i mówi o „napięciach”, ale w całym oświadczeniu nie pojawia się ani jedno słowo o grzechu, o konieczności nawrócenia, o łasce, o sakramentach, o Chrystusie jako jedynym Zbawicielu. Język jest biurokratyczny, asekuracyjny, typowy dla dokumentów ONZ, a nie dla nauczania Apostostów. To nie jest głos Pastora, lecz urzędnika międzynarodowej organizacji pozarządowej.
Pominięcie Królestwa Chrystusa: fundamentalny błąd doktrynalny
Najcięższym oskarżeniem wobec wypowiedzi biskupa Shomali jest całkowite przemilczenie fundamentalnej prawdy o Królestwie Chrystusa. Encyklika Piusa XI Quas Primas (1925) jest jednoznaczna: jedynym lekarstwem na boleści narodów jest publiczne uznanie Chrystusa za Króla. Pius XI pisze: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… stało się iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą”. Shomali, skupiając się na prawach własności ziemskiej, dokładnie powtarza błąd, za który Pius XI potępił współczesność: usunięcie Chrystusa z życia publicznego. Dla niego problemem jest dystrybucja ziemi, podczas gdy prawdziwym problemem jest odrzucenie Chrystusa przez narody – zarówno żydowskie, jak i muzułmańskie. Jego analiza jest zatem naturalistyczna i ateistyczna w założeniu, gdyż zakłada, że pokój może być osiągnięty poprzez porozumienie polityczne między ludźmi, którzy w najlepszym razie mogą być jedynie „sprawiedliwymi poganami”, ale pozostają wrogiem Boga.
Brak odróżnienia między Kościołem a światem: synkretyzm religijny
Biskup Shomali, mówiąc o „ Palestyńczykach” i „żydowskich kolonistach”, traktuje te grupy wyłącznie jako podmioty polityczne, całkowicie ignorując ich stan przed Bogiem. W świetle niezmiennej doktryny, muzułmanie są „niechrześcijanami”, a żydzi „odrzucającymi Chrystusa”. Syllabus Piusa IX (punkt 16) potępia pogląd, że „man może, w obserwowaniu jakiejkolwiek religii, znaleźć drogę zbawienia wiecznego”. Mówiąc o przyszłym „państwie palestyńskim” jako neutralnym podmiocie, Shomali relatywizuje prawdę religijną i otwiera drogę do ekumenizmu, który jest herezją. Prawdziwy Kościół nigdy nie może poprzeć projektu państwa, które nie uznaje Królestwa Chrystusa i prawa Bożego, nawet jeśli chodzi o sprawiedliwość społeczną. Quas Primas jest tu jasna: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi… ale ono wymaga od swych zwolenników… aby zaparli się siebie samych i krzyż swój nieśli”. Shomali nie mówi o krzyżu, mówi o dokumentach katastralnych.
Język polityczny zamiast języka wiary: symptom apostazji
Analiza językowa wypowiedzi Shomali jest niepokojąca. Używa terminów: „rejestracja terenów”, „klasyfikacja katastralna”, „własność państwowa”, „kontrola Izraela”. To żargon urzędnika, nie pastora. W całym tekście nie ma słowa: „grzech”, „penitencja”, „odkupienie”, „łaska”, „Msza Święta”, „Sacramentum”, „Bóg”, „Chrystus Król”. To nie jest przypadek, to systemowy odwrót od dogmatu. Współczesni hierarchowie, w tym Shomali, są wytrawnymi dyplomatami, ale duchowo są niepiśmienni. Ich „obawy” są ziemskie, podczas gdy apostołowie obawiali się jedynie o duszę człowieka i o chwałę Boga.
Kontekst historyczny: od jakiego Kościoła pochodzi biskup Shomali?
Biskup William Shomali jest wikariuszem generalnym łacińskiego Patriarchatu Jerozolimy. Patriarchat ten, jako struktura, zaakceptował soborową rewolucję i współpracuje z sekcią posoborową. W świetle zasad sedewakantyzmu (które, choć nie są tu głównym tematem, definiują rzeczywistość), biskup Shomali jest nieprawomocnie wyświęconym i konsekrowanym, ponieważ wyświęcenia i konsekracje po 1968 roku, dokonywane w kontekście zmienionego rytuału i heretyckiej intencji, są wątpliwe lub nieważne. Nawet jeśli przyjąć, że niektóre wyświęcenia są ważne formą, to sam fakt uczestnictwa w strukturze, która odrzuca niezmienną liturgię i dogmaty, czyni go uczestnikiem apostazji. Jego głos nie jest zatem głosem Kościoła katolickiego, lecz głosem neo-koscioła, który zajął się polityką międzynarodową zamiast ewangelizacją.
Co Kościół katolicki powinien głosić w Ziemi Świętej?
Prawdziwy Kościół, wierny tradycji sprzed 1958 roku, miałby w Ziemi Świętej zupełnie inne przesłanie. Jego misją nie byłoby zabiegactwo o granice terytorialne, ale:
1. Publiczne głoszenie wiary w Trójcę Świętą i w Boga-Abba, którego jedynym Synem jest Jezus Chrystus.
2. Wezwanie do nawrócenia wszystkich mieszkańców Ziemi Świętej – żydów i muzułmanów – do jednego Kościoła katolickiego, jako jedynej drogi zbawienia (Extra Ecclesiam nulla salus).
3. Ustanowienie i obchodzenie święta Chrystusa-Króla (quas Primas) jako podstawy porządku społecznego.
4. Obrona prawa Bożego ponad prawami człowieka, które w Syllabusie Piusa IX są potępione jako błąd (punkt 56).
5. Odrzucenie każdego ekumenizmu i dialogu z religiami niechrześcijańskimi jako herezji.
Podsumowanie: od polityki do apokaliptycznej wizji
Wypowiedź biskupa Shomali jest tragicznym świadectwem całkowitego duchowego upadku współczesnych struktur kościelnych. Zamiast być „solą ziemi” i „światłem narodów”, stały się one biurem doradczym w sprawach geopolitycznych. Ich „obawy” są ziemskie, ich „pokój” to pokój świata, który nie jest pokojem Chrystusa (Non est pax impiis). W świetle Lamentabili sane exitu Piusa X, taka redukcja wiary do kwestii społeczno-politycznych jest formą modernizmu – „syntezy wszystkich błędów”. Prawdziwy katolik wie, że jedynym rozwiązaniem konfliktu na Bliskim Wschodzie jest nie traktat pokojowy, ale krzyż Chrystusa. Dopóki narody nie uznają Jego panowania, będą się nienawidzić, a ziemia będzie pijana krwią. Biskup Shomali, przemilczając Chrystusa, stał się częścią problemu, a nie jego rozwiązaniem.
Za artykułem:
21 lutego 2026 | 08:00Bp Shomali: izraelska rejestracja terenów na Zachodnim Brzegu wywołuje obawy (ekai.pl)
Data artykułu: 21.02.2026
