Portal eKAI.pl informuje o „Dniu modlitwy i solidarności z osobami skrzywdzonymi wykorzystaniem seksualnym” zorganizowanym 21 lutego 2026 r. w katedrze św. Mikołaja w Bielsku-Białej przez diecezjalną służbę zdrowia. Eucharystię przewodniczył ks. Szczepan Kobielus, a homilię wygłosił ks. Tomasz Sroka, duszpasterz osób pokrzywdzonych, który podkreślał „konieczność szacunku i empatii wobec osób skrzywdzonych we wspólnocie Kościoła” oraz przemianę serca jako istotę prawdziwego postu. Liturgię poprzedziła Droga Krzyżowa. Artykuł przedstawia inicjatywę jako „ważny sprawdzian chrześcijańskiej postawy”, a ks. Sroka stwierdził: „To jest ważne, żebyśmy nie byli obojętni na ich życie. To jest ważne, żebyśmy ich zauważali. To jest ważne, żebyśmy nigdy nie potraktowali ich w Kościele jako trędowatych”. Wzywa wiernych do modlitwy „rodzącej wrażliwość” oraz budowania wspólnoty jako „miejsca bezpiecznego i pełnego miłosierdzia”. Brak jednak jakiejkolwiek wzmianki o sakramencie spowiedzi, konieczności wyrzeczenia się grzechu, czy wymiarze doktrynalnym i kanonicznym przestępstw – całość sprowadzona jest do psychologizmu i emocjonalnego wsparcia. Artykuł promuje współczesną, posoborową wizję „Kościoła” jako wspólnoty empatii, całkowicie zatarłszy niezmienną naukę o grzechu, łasce i sakramentach.
Psychologizacja wiary jako zaprzeczenie sakramentalnej ekonomii zbawienia
Analizowany artykuł prezentuje całkowicie znaturalizowane, psychologiczne rozumienie zarówno problemu nadużyć, jak i środków ku jego rozwiązaniu. Cały nacisk kładzie się na „wrażliwość”, „empatię”, „szacunek” i „bezpieczną wspólnotę”, podczas gdy kluczowe pojęcia katolickie – grzech, spowiedź, penitencja, absolucja, odkupienie – są całkowicie pominięte. To nie jest przypadkowe zaniedbanie, lecz świadomy wybór ideologiczny modernistycznej teologii, która – zgodnie z potępionymi przez Piusa X propozycjami – redukuje wiarę do „funkcji praktycznej” i „obowiązku w działaniu”, a nie do „zasad wierzenia” (Lamentabili sane exitu, propozycje 25-26). W katolickiej teologii przedsoborowej cierpienie ofiar jest zawsze nierozerwalnie związane z koniecznością pokuty za grzech, a nie tylko z potrzebą psychologicznego wsparcia. Prawdziwe uzdrawianie rozpoczyna się od uznania przed Bogiem swojej winy i przyjęcia absolucji w sakramencie spowiedzi – czego artykuł nie tylko nie wspomina, ale co jest celowo zastąpione językiem terapeutycznym, który jest obcy katolicyzmowi.
Język nowej ewangelizacji: od „Kościoła” do „wspólnoty bezpiecznej”
Używane w artykule sformułowania są charakterystyczne dla języka posoborowej rewolucji. Mówi się o „wspólnocie Kościoła” (a nie o Kościole, jednym, świętym, katolickim i apostolskim), o „budowaniu wspólnoty jako miejsca bezpiecznego i pełnego miłosierdzia”. To język ewangelikalno-protestancki, skupiony na subiektywnym odczuciu „bezpieczeństwa” i „wspólnoty”, a nie na obiektywnej prawdzie i strukturze sakramentalnej ustanowionej przez Chrystusa. W katolicyzmie przedsoborowym Kościół jest przede wszystkim społecznością doskonałą (Quas primas Piusa XI), której cel jest zbawienie dusz, a nie psychologiczne poczucie komfortu. Termin „bezpieczny” w kontekście wspólnoty ma podłoże w psychologii, nie w teologii. Kościół nie jest „bezpieczną przystanią” w sensie terapeutycznym, lecz łagodnym yokiem Chrystusa (Mt 11,30), który wymaga wyrzeczenia się grzechu i poddania się Jego prawu. Pominięcie tego jest bluźnierstwem przeciwko świętości Bożej.
Pominięcie wymiaru doktrynalnego i kanonicznego: najcięższy zarzut
Artykuł przemilcza absolutnie wszystko, co stanowi istotę katolickiej odpowiedzi na przestępstwa wykorzystania seksualnego. W nauczaniu Kościoła przedsoborowego takie czyny są nie tylko zbrodniami cywilnymi, ale przede wszystkim grzechem ciężkim przeciwko czystości, świętości kapłaństwa i sakramentowi małżeństwa. Potrzebna jest publiczna skrucha sprawcy, niewzruszone potępienie czynu przez Kościół oraz kanoniczne kary (degradacja, ekskomunika). Wszystko to jest zastąpione w artykule płytkim „wsparciem” i „empatią”. To jest bezpośrednie odbicie herezji modernizmu, który – jak potępił Pius X w Lamentabili – „nie uznaje w Kościele żadnej władzy zewnętrznej, ani prawa do karania” (propozycja 63) i redukuje moralność do „obowiązku w działaniu”, a nie do „zasad wierzenia”. Kościół ma nie tylko prawo, ale i święty obowiązek publicznego osądzania i karania grzechów, zwłaszcza tak haniebnych, które „wzywają do nieba krzyk” (Katechizm Rzymski). Milczenie o tym jest apostazją.
Symptomatologia soborowej apostoazji: od sakramentu do psychoterapii
Inicjatywa opisana w artykule jest typowym owocem soborowej rewolucji i systemowej apostazji, która zastąpiła sakramentalną ekonomię zbawienia psychologiczną i społeczną „opiekuńczą” model. W encyklice Quas primas Pius XI nauczał, że Królestwo Chrystusa jest „przede wszystkim duchowe” i że „wchodzi się do niego przez wiarę i chrzest”. Sakramenty są nieodzownym środkiem łaski. Dziś, w strukturach posoborowych, na pierwszy plan wysuwane są „dni modlitwy”, „drogi krzyżowe” i „wspólnoty bezpieczne” jako substytut łaski. To jest ewangelikalny „samo-pomocowy” kult, całkowicie pozbawiony mocy przebłagalnej Krwi Chrystusa. Prawdziwa modlitwa za ofiary musi prowadzić ich do stóp Krzyża, czyli do spowiedzi, gdzie grzech zostanie uznany, a dusza oczyszczona. Artykuł nie zawiera nawet najdrobniejszego nawiązania do tego. Jest to więc nie tylko błąd pastoralny, ale herezja praktyczna, która skazuje dusze na brak łaski świętej.
Redukcja postu do psychologii, a nie do pokuty
Homilia ks. Sroki o „prawdziwym poście” jako „przemianie serca” i „głodzie miłości” jest kolejnym przykładem destrukcyjnego hermeneutycznego zabiegu. Prawdziwy katolicki post, zgodnie z tradycją i Pismem Świętym (Iz 58,6-7), ma wymiar społeczno-uczciwy („rozwiazać kajdany nieprawości”, „uwolnić uciśnionych”), ale zawsze jako owoc prawdziwej pokuty za grzech. W artykule post jest zredukowany do subiektywnego doświadczenia „głodu duchowego” i „przemiany serca” bez odniesienia do konieczności wyjścia z grzechu. To typowe dla współczesnej teologii moralnej, która – jak potępił Pius X – „uczy, że dogmaty są fałszywe z punktu widzenia historycznego” (Lamentabili, propozycja 24) i że moralność jest jedynie „funkcją praktyczną”. Prawdziwy post w Kościele to zawsze postać zewnętrzna (rezygnacja z pokarmów) i wewnętrzna (żal za grzech, intencja naprawy), połączona z modlitwą, pokutą i dobrymi uczynkami. Artykuł ten pierwiastek całkowicie pomija.
Konkluzja: pastoralna herezja w służbie psychologizmu
Przedstawiona inicjatywa i jej relacja są klasycznym przykładem pastoralnej herezji, która – zamiast prowadzić grzeszników do Chrystusa przez sakramenty – zatrzymuje ich na poziomie psychologicznym wsparcia. To jest owoce soborowego „ducha”, który – jak ostrzegał Pius IX w Syllabus Errorum – prowadzi do „zburzenia fundamentów” władzy Kościoła, gdyż „usunięto główną przyczynę, dlaczego jedni mają prawo rozkazywać, drudzy zaś mają obowiązek słuchać” (punkt 33). W miejsce potęgi kluczy (Mt 16,19) wchodzi empatia, w miejsce rozgrzeszenia – pocieszenie, w miejsce karania – „wsparcie”. To jest herezja w praktyce, która skazuje duszę na trwanie w grzechu bez nadziei na łaskę, bo łaska w Kościele nigdy nie jest abstrakcyjnym „miłosierdziem”, ale zawsze konkretnym sakramentem. Wierni są oszukani, a ofiary nadużyć – pozbawieni najważniejszego: drogi do odzyskania łaski i pokoju sumienia przez spowiedź. Modlitwa za ofiary jest święta, ale modlitwa bez nakazu nawrócenia i pokuty to modlitwa nieważna. Artykuł ten nie jest świadectwem wiary, lecz dokumentem apostazji.
Za artykułem:
21 lutego 2026 | 12:30Bielsko-Biała: w modlitwa w katedrze za osoby skrzywdzone (ekai.pl)
Data artykułu: 21.02.2026
