Vatican News podaje, że uzurpator Leon XIV podczas spotkania z kapłanami diecezji rzymskiej (21 lutego 2026) ostrzegł przed używaniem sztucznej inteligencji w przygotowywaniu homilii, podkreślając, że „sztuczna inteligencja nie przekaże wiary”. Wskazał także, że ewangelizacja musi być „zakorzeniona w kulturze miejsca”, a kapłani powinni pokazywać swoje osobiste „doświadczenie spotkania i umiłowania Jezusa Chrystusa”. Choć na pierwszy rzut oka przesłanie wydaje się tradycyjne, jego istota stanowi radykalne odejście od niezmiennej wiary katolickiej, redukując ją do subiektywnego doświadczenia i kulturowego relatywizmu. Ostrzeżenie przed AI jest jedynie przykrywką dla głębszej apostazji, która pozbawia wiarę jej nadprzyrodzonej treści i objawionej prawdy.
1. Poziom faktograficzny: Autorytet uzurpatora i fałszywe ramy dyskusji
Artykuł przedstawia wypowiedź Leona XIV jako autorytatywną w kwestiach wiary i ewangelizacji. Jednak z perspektywy integralnego katolicyzmu każdy papież po 1958 roku jest uzurpatorem, ponieważ publiczna apostazja i herezja pozbawiają automatycznie urzędu. Jak wyjaśnia św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice cytowanym w pliku Obrona sedewakantyzmu: „Piąta prawdziwa opinia jest taka, że Papież, który jest jawnym heretykiem, przestaje sam w sobie być Papieżem i głową”. Leon XIV, przez swoje heretyckie nauczanie (m.in. akceptacja modernizmu, ekumenizmu, wolności religijnej), tracił urząd ipso facto przed jakąkolwiek deklaracją. Zatem jego „ostrzeżenia” nie mają żadnej mocy wiążącej dla katolików. Co więcej, sam kontekst dyskusji – „postmodernistycznych czasach” i „nowej rzeczywistości” sztucznej inteligencji – jest konstrukcją modernistyczną, która akceptuje błędne założenia epoki zamiast oceniać je przez pryzmat niezmiennej wiary. W Syllabus of Errors Piusa IX potępiono błąd nr 3: „Human reason, without any reference whatsoever to God, is the sole arbiter of truth and falsehood”. Uznawanie „postmodernizmu” za rzeczywistość, wobec której trzeba się dostosowywać, jest właśnie tym błędem – poddanie się światowemu umysłowi kosztem boskiej prawdy.
2. Poziom językowy: Język relatywizmu i psychologizacji wiary
Wypowiedź Leona XIV jest nasycona terminologią modernistyczną i relatywistyczną. Określenia takie jak „postmodernistycznych czasach”, „nowa rzeczywistość”, „kultura miejsca” czy „doświadczenie” świadczą o głębokim upadku metafizyki na rzecz psychologizmu i kulturowego determinizmu. W Lamentabili sane exitu Pius X potępił błędy modernistyczne, m.in.: „Wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie o sumie prawdopodobieństw” (błąd nr 25) oraz „Dogmaty wiary należy pojmować według ich funkcji praktycznej” (błąd nr 26). Język Leona XIV dokładnie odzwierciedla te błędy – wiara staje się „doświadczeniem”, które ma być „zakorzenione w kulturze”, a nie przyjęciem obiektywnych prawd objawionych. Nawet ostrzeżenie przed AI jest sformułowane w kluczu psychologicznym: „mózg potrzebuje być używany”, „ćwiczyć inteligencję”. To redukcje wiary do aktywności umysłowej, podczas gdy prawdziwa wiara jest nadprzyrodzoną cnotą teologiczną, podniesieniem natury ludzkiej przez łaskę, nie zaś ćwiczeniem intelektu. W Quas Primas Pius XI nauczał, że Chrystus Król „panuje w umyśle człowieka, którego obowiązkiem jest z zupełnym poddaniem się woli Bożej przyjąć objawione prawdy”. Tu zaś umysł ma być ćwiczony, by sam generował „wiarę” – co jest herezją.
3. Poziom teologiczny: Redukcja misji Kościoła do naturalistycznego humanitaryzmu
Główny błąd teologiczny wypowiedzi Leona XIV polega na pominięciu nadprzyrodzonej istoty wiary i Kościoła. Mówi on, że „ludzie chcą zobaczyć twoją wiarę, twoje doświadczenie”. W katolicyzmie wiara jest cnotą teologiczną, która pozwala wierzyć w Boga, a nie w subiektywne przeżycia. Homilia, jako część liturgii, ma rozjaśniać Pismo Święte i doktrynę, nie zaś dzielenie się osobistymi odczuciami. W Lamentabili Pius X potępił błąd: „Orzeczenia i cenzury kościelne nakładane za zbyt swobodną i wyraźniejszą egzegezę dowodzą, że wiara Kościoła jest sprzeczna z historią” (błąd nr 3). Leon XIV, naciskając na „kulturę miejsca”, w istocie twierdzi, że wiara musi się dostosowywać do lokalnych uwarunkowań – co jest zaprzeczeniem niezmienności objawionej prawdy. Prawdziwa ewangelizacja, zgodnie z Quas Primas, polega na „przywracaniu panowania Pana naszego” w całym życiu jednostek i społeczeństw, a nie na dostosowywaniu się do postmodernistycznych nastrojów. Ponadto, pominięcie sakramentu Eucharystii jako źródła i szczytu wiary jest zgubne. Msza Święta, Ofiara przebłagalna, jest jedynym prawdziwym kultem Bogu – homilia ma przygotować do niej, nie zaś zastępować ją subiektywnymi relacjami.
4. Poziom symptomatyczny: Apostazja w działaniu – od Tradycji do kultury miejsca
Wypowiedź Leona XIV jest symptomatyczna dla systemowej apostazji soborowej. Zamiast głosić niezmienną wiarę w świecie, który potrzebuje zbawienia, oferuje synkretyzm z postmodernizmem. W Syllabus of Errors Pius IX potępił błędy dotyczące wolności religijnej (nr 15-17) i separacji Kościoła od państwa (nr 55). Tutaj zaś akceptuje się pluralistyczny świat, w którym wiara ma być „zakorzeniona w kulturze miejsca” – co prowadzi do relatywizmu i utraty uniwersalnego charakteru Kościoła. To właśnie „projekt ekumenizmu” opisany w pliku Fałszywe objawienia fatimskie: „Nieprecyzyjne sformułowanie nawrócenia Rosji (bez wskazania na katolicyzm) otwiera drogę do relatywizmu religijnego”. Podobnie tu – „kultura miejsca” może oznaczać cokolwiek, od katolicyzmu po pogaństwo. Dodatkowo, nacisk na „doświadczenie” i „ćwiczenie umysłu” to klasyczny modernistyczny manewr: wiara staje się działaniem ludzkim, nie darem Bożym. W Lamentabili Pius X potępił błąd: „Kościół słuchający współpracuje w taki sposób z nauczającym, iż Kościół nauczający powinien tylko zatwierdzać powszechne opinie Kościoła słuchającego” (błąd nr 6). To dokładnie model Leona XIV: kapłan ma „doświadczenie”, które ma dzielić, a nie nauczać niezmiennej prawdy.
Podsumowanie: Prawdziwa homilia katolicka, zgodnie z niezmiennym Magisterium, musi opierać się na Pismie Świętym i Tradycji, wyjaśniać dogmaty i wzywać do pokuty, a nie na subiektywnych odczuciach czy dostosowaniu do „kultury miejsca”. Leon XIV, jako heretyk i uzurpator, nie ma żadnej władzy nauczania, a jego przesłanie jest kolejnym ogniwem w soborowej rewolucji, która redukuje wiarę do psychologicznego doświadczenia i kulturowego relatywizmu.
Za artykułem:
Papież do kapłanów: Nie piszcie homilii ze sztuczną inteligencją (vaticannews.va)
Data artykułu: 21.02.2026
