Portal eKAI (21 lutego 2026) publikuje list biskupa opolskiego Andrzeja Czały na Wielki Post 2026, w którym hierarcha zachęca wiernych do „trudu wielkopostnej pokuty” poprzez post, modlitwę i jałmużnę, „codzienny rachunek sumienia”, lekturę Pisma Świętego, modlitwę, adorację oraz uczestnictwo w Eucharystii. Czaja odwołuje się do programu „Uczniowie – Misjonarze”, apelując o „więcej żyć słowem Pana, Jego bliskością i miłością” oraz o modlitwę o pokój i nowe powołania. List całkowicie przemilcza fundamentalne prawdy wiary katolickiej, zastępując je płytkim moralizmem i emocjonalizmem, co jest typowe dla posoborowej apostazji.
Pustka doktrynalna i naturalistyczna redukcja ascetyki
Artykuł przedstawia list biskupa Czały jako przykład całkowitej dekonstrukcji katolickiej ascetyki wielkopostnej. Zamiast nakazu paenitentiam agite w rozumieniu pokuty za grzechy przeciwko Bogu i konieczności stanu łaski, biskup ogranicza się do ogólników o „trudzie wielkopostnej pokuty” i „odrzuceniu wszystkiego, co nas od Boga oddziela”. Milczy o konieczności unikania grzechu ciężkiego, o sakramencie pokuty jako konieczności dla każdego, kto popełnił grzech ciężki, o konieczności pełnego wyrzeczenia się grzechu, a nie tylko „ograniczenia dóbr”. To jest typowe dla posoborowego relatywizmu, gdzie grzech jest redukowany do „oddzielenia od Boga”, co jest banalizacją.
Redukcja Pisma Świętego do lektury bez autorytetu Kościoła
Zachęta do „codziennego czytania krótkiego fragmentu Pisma św., rozważania odczytanych treści i stawania się nimi” jest heretycka w swej implikacji. Wbrew nauczaniu Kościoła, Pismo Święte nie może być odczytywane poza żywym nauczaniem Magisterium. Jak ostrzegał Pius IX w Syllabus of Errors (propozycja 9), „wszystkie prawdy religii pochodzą z natury ludzkiej rozumu” i „rozumu należy się samemu jako normie” – to właśnie tu biskup Czaja popełnia błąd, sugerując, że wierny może „żyć słowem” poprzez prywatną lekturę bez konieczności podporządkowania się autorytetowi Kościoła. Jak mówi Lamentabili sane exitu Piusa X (propozycja 2): „Interpretacją Pisma Świętego, jaką daje Kościół, nie należy co prawda pogardzać, ale podlega ona dokładniejszym osądom i poprawkom egzegetów” – czyli prywatna lektura bez podporządkowania się Magisterium jest herezją.
Eucharystia jako „spotkanie”, a nie ofiara przebłagalna
Biskup mówi o Eucharystii jako o „miejscu szczególnego zjednoczenia z Panem”, całkowicie przemilczając jej naturę jako ofiary przebłagalnej z Krzyża. To jest bezpośredni przejaw modernizmu potępionego przez Piusa X w Pascendi Dominici gregis. W Quas primas Pius XI nauczał, że Chrystus „jako Kapłan złożył ofiarę ze Siebie samego za grzechy nasze i wiecznie ją składa”. Redukcja Eucharystii do „spotkania” to herezja, która umniejsza ofiarę i łaskę. Milczenie o konieczności stanu łaski i ofiary za grzechy jest najcięższym oskarżeniem.
„Uczniowie – Misjonarze”: aktywizm zamiast ewangelizacji
Program „Uczniowie – Misjonarze” jest typowym przykładem posoborowego aktywizmu, który odchodzi od katolickiej misji, która jest przede wszystkim nawróceniem grzeszników i nawróceniem heretyków. W Quas primas Pius XI mówi, że Królestwo Chrystusa „przeciwstawia się jedynie królestwu szatana i mocom ciemności – a wymaga od swych zwolenników nie tylko, aby, wyrzekłszy się bogactw i dóbr doczesnych, odznaczali się skromnością obyczajów i łaknęli i pragnęli sprawiedliwości, lecz także, aby zaparli się siebie samych i krzyż swój nieśli”. Żadnego miejsca na „misjonarzy” w duchu aktywizmu społecznego.
Milczenie o herezjach współczesnych i konieczności odrzucenia sekty posoborowej
Najbardziej niepokojące jest całkowite milczenie listu o herezjach, które zalały Kościół od soboru watykańskiego II: ekumenizm, wolność religii, demokratyzacja Kościoła, relatywizm doktrynalny. Biskup Czaja nie tylko nie ostrzega przed nimi, ale sam jest ich częścią, uczestnicząc w Mszy Novus Ordo i akceptując modernistyczną eklezjologię. Jak mówi Pius IX w Syllabus (propozycja 77): „W obecnych czasach nie jest już pożyteczne, aby religia katolicka była uznawana za jedyną religię państwową, wykluczając wszystkie inne formy kultu”. To jest dokładna definicja apostazji, której biskup Czaja nie tylko nie potępia, ale sam jest jej wyrazicielem.
Brak konieczności prawdziwego sakramentu i prawdziwego kapłana
List nie zawiera żadnego ostrzeżenia, że sakramenty udzielane w kontekście Mszy Novus Ordo są wątpliwe lub nieważne z powodu zmiany form i intencji. Biskup zachęca do uczestnictwa w Eucharystii, nie wspominając, że Msza święta musi być ofiarą przebłagalną w formie trydenckiej. Jak mówi Lamentabili sane exitu (propozycja 45): „Nie wszystko, co opowiada św. Paweł o ustanowieniu Eucharystii (1 Kor 11, 23–25), jest faktem historycznym” – to herezja, ale biskup Czaja w swej praktyce przyjmuje tę herezję, uczestnicząc w Mszy, która nie jest ofiarą.
Synkretyzm religijny w imię „dialogu”
Zachęta do „modlitwy o pokój, zgodę między ludźmi” bez odróżnienia między katolikami a heretykami jest typowym synkretyzmem. W Quas primas Pius XI mówi, że pokój jest możliwy tylko w Królestwie Chrystusa, które wymaga odrzucenia innych religii. Biskup Czaja promuje fałszywy ekumenizm, który jest potępiony przez Piusa IX w Syllabus (propozycja 18): „Protestantyzm jest niczym innym jak tylko inną formą tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej, w której formie może się Bogu równie dobrze podobać jak w Kościele katolickim”.
Poziom symptomów: Systemowa apostazja
Ten list jest nieodłącznym owocem soborowej rewolucji. Jak mówi Pius X w Lamentabili sane exitu (propozycja 54): „Kościół jest wrogiem postępu nauk przyrodniczych i teologicznych” – a biskup Czaja promuje właśnie ten „postęp” poprzez redukcję wiary do moralizmu. To jest dokładnie to, co Pius IX nazwał „pestami” (propozycje IV) – sekretne stowarzyszenia, biblijne towarzystwa, liberalizm. Program „Uczniowie – Misjonarze” to w istocie biblijne towarzystwo w nowym wydaniu.
Konkluzja: Odrzucenie apostatów i powrót do Tradycji
List biskupa Czały jest heretyckim dokumentem, który promuje herezje modernizmu poprzez milczenie o kluczowych doktrynach i skupienie się na naturalistycznym moralizmie. Jako taki, należy go odrzucić z całkowitą pewnością, że autor jest apostatą i schizmatykiem, służącym w sekcie posoborowej, która nie jest Kościołem katolickim. Katolicy są obowiązani unikać takich „biskupów” i ich „listów”, powracając do niezmiennej Tradycji, Mszy Trydenckiej, katolickiej ascetyki i doktryny zawartej w encyklikach przedsoborowych. Tylko w ten sposób można uniknąć zguby duszy i przyczynić się do odrodzenia integralnego katolicyzmu.
Za artykułem:
21 lutego 2026 | 18:55Bp Czaja na Wielki Post: Starajcie się więcej żyć słowem Pana (ekai.pl)
Data artykułu: 21.02.2026
