Portal eKAI informuje o Mszy świętej w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Płocku z okazji 95. rocznicy objawień Jezusa Miłosiernego św. Faustynie Kowalskiej, przewodniczonej przez biskupa Romualda Kamińskiego, który podkreślał znaczenie oblicza i serca Jezusa pełnego miłosierdzia oraz wierności w modlitwie.
Poziom faktograficzny: Podejrzane objawienia i ich autentyczność
Artykuł przyjmuje za pewnik, że objawienia św. Faustyny Kowalskiej są autentyczne i że ich upamiętnienie jest „wielką łaską”. Jednak z perspektywy integralnej wiary katolickiej, objawienia prywatne – nawet jeśli zatwierdzone przez władze kościelne – nie posiadają gwarancji nieomylności. Jak wskazano w analizie fałszywych objawień fatimskich, „Objawienia prywatne (nawet zatwierdzone) nie mają gwarancji nieomylności Kościoła”. Ponadto, zgodnie z weryfikowanymi źródłami, pisma św. Faustyny, w szczególności „Dzienniczek”, wykazują niepokojące podobieństwo do tekstów mateczki Maria Teresa Kozłowskiej, potępionych przez Piusa X w encyklice „Pascendi Dominici gregis” jako przejaw modernizmu. Te pisma znajdują się na Indeksie Ksiąg Zakazanych, co czyni ich kult nie tylko podejrzanym, ale heretyckim. W świetle Kanonu 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku, publiczne odstępstwo od wiary – czego objawienia Faustyny są wyrazem – pociąga za sobą automatyczną utratę urzędu dla duchownych, którzy je propagują. Biskup Romuald Kamiński, uczestnicząc w takim kultie, jawicie odchodzi od wiary katolickiej.
Poziom językowy: Sentymentalna redukcja Chrystusa
Język artykułu jest nasycony emocjonalnym słownictwem: „oblicze Jezusa odsłania Jego Serce pełne miłosierdzia”, „wielka łaska”, „wypowiadając te słowa, powierzamy się Jezusowi”. Ta retoryka świadczy o głębokim upadku teologicznym, w którym Chrystus jest redukowany do źródła sentymentalnych uczuć, a nie do Władcy, który „panuje w umyśle człowieka, którego obowiązkiem jest z zupełnym poddaniem się woli Bożej przyjąć objawione prawdy” (Pius XI, Quas Primas). Brakuje w nim całkowicie wymiaru prawnego i królewskiego Chrystusa, który „nie tylko ma być czczony jako Bóg, ale aniołowie i ludzie posłuszni i poddani mają panowaniu Jego jako Człowieka”. W miejsce wierzenia w Boga-Stwórcę i Sędziego pojawia się subiektywny kult „miłosierdzia”, który – jak wykazał Pius IX w Syllabus of Errors – prowadzi do indyferentyzmu (error 16) i zaprzeczania konieczności Kościoła dla zbawienia.
Poziom teologiczny: Apostazja od Chrystusa-Króla
Główne błędy doktrynalne artykułu są następujące:
1. Utrata wymiaru królewskiego Chrystusa. Encyklika Quas Primas Piusa XI stanowi, że Chrystus „posiada władzę nad wszystkimi stworzeniami, nie wymuszone lecz z istoty swej i natury” i że Jego królestwo jest „przede wszystkim duchowe, ale obejmuje również sprawy doczesne”. Kult Bożego Miłosierdzia, przedstawiony w artykule, całkowicie pomija tę władzę, redukując Chrystusa do źródła emocjonalnego pocieszenia. To jest herezja, ponieważ zaprzecza definicji Chrystusa jako Króla, która jest de fide.
2. Bałwochwalstwo poprzez kult obrazu. Obraz „Jezu, ufam Tobie” jest centralnym elementem kultu. Jednak zgodnie z zasadą II Przykazania, czczenie obrazów jest dozwolone tylko jako honor oddawany prototypowi, a nie jako czczenie samego obrazu. W praktyce, w tym kultie, obraz staje się przedmiotem pobożności, co graniczy z bałwochwalstwem, zwłaszcza gdy obraz ten nie jest zatwierdzony przez Kościół (a Kościół przedsoborowy nigdy go nie zatwierdził).
3. Redukcja Mszy Świętej do zgromadzenia. Msza odprawiana przez biskupa Kamińskiego jest prawdopodobnie Msżą Novus Ordo, która – jak wykazał Cardinale Biffi – jest invalidna, ponieważ zmieniła naturę ofiary. W Quas Primas podkreślono, że Chrystus „jako Kapłan złożył ofiarę ze Siebie samego za grzechy nasze i wiecznie ją składa”. Msza Novus Ordo zastępuje ofiarę przebłagalną „stół zgromadzenia”, co jest abominacją.
4. Pominięcie konieczności pokuty i sakramentów. Artykuł mówi o „zanurzeniu w miłosierdziu Bożym przez sakrament pokuty i adorację”, ale nie podkreśla, że miłosierdzie Boga uzyskuje się przez pokutę, spowiedź i wypełnianie przykazań. To typowe dla modernizmu, który – jak potępiono w Lamentabili – „nie należy potępiać takiego egzegety, którego rozumowanie prowadzi do wniosku, iż dogmaty są fałszywe” (propozycja 24). Tu dogmat o konieczności Kościoła i sakramentów jest relatywizowany.
Poziom symptomatyczny: Owoce rewolucji soborowej
Kult Bożego Miłosierdzia jest nieodłącznym elementem rewolucji soborowej. Po Soborze Watykańskim II, który – jak wykazał Pius X w Lamentabili – otworzył drzwi do modernizmu, zaczęto promować subiektywne doświadczenia religijne kosztem obiektywnej wiary. Św. Faustyna, kanonizowana przez Jana Pawła II (heretyka), stała się symbolem tego nowego, emocjonalnego „katolicyzmu”, który – jak ostrzegał Pius IX w Syllabus – prowadzi do „pożądań, które często pokrywają się płaszczykiem dobra publicznego” (error 64). W Płocku, pod auspicjami biskupa Kamińskiego (który jest częścią sekty posoborowej), odbywa się uroczystość, która nie jest kultem Chrystusa-Króla, ale kultem subiektywnego pocieszenia. To jest dokładnie to, co Pius XI w Quas Primas nazwał „zeświecczeniem czasów obecnych”, które „odmawiają Kościołowi władzy nauczania ludzi, wydawania praw, rządzenia narodami”. W miejsce tego wprowadzono „religię naturalną, naturalnym jakimś wewnętrznym odruchem” – co jest właśnie tym, co promuje kult Bożego Miłosierdzia.
Konkluzja: Powrót do Chrystusa-Króla
W obliczu tej apostazji, wierni katolickie powinni odrzucić kult Bożego Miłosierdzia jako modernistyczną dewiację i powrócić do niezmiennej wiary sprzed 1958 roku. Oznacza to: uczestnictwo wyłącznie w Mszy Trydenckiej, uznanie wyłącznie objawień publicznych (Biblia), posłuszeństwo nieomylnemu Magisterium przedsoborowemu oraz odrzucenie wszelkich nowości teologicznych. Chrystus jest Królem, który „panuje w umyśle, woli, sercu i ciele” (Quas Primas), a nie tylko „Miłosiernym”, który zaspokaja emocje. Tylko w tym królestwie może być prawdziwy pokój i zbawienie.
Za artykułem:
23 lutego 2026 | 05:00Bp Romuald Kamiński w Płocku: oblicze Jezusa odsłania Jego Serce pełne miłosierdzia (ekai.pl)
Data artykułu: 23.02.2026
