Portal eKAI.pl relacjonuje apel arcybiskupa większego kijowsko-halickiego Światosława Szewczuka, zwierzchnika Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego (UKGK), z 23 lutego 2026 roku. Przełożony UKGK wzywa do modlitwy o zakończenie wojny w Ukrainie, podkreślając determinację narodu w obronie „godności i wolności”, dziękując żołnierzom i wspierającym, oraz wspominając ekumeniczną modlitwę na cześć Bohaterów Niebiańskiej Sotni. Wspomina także o wizycie w Brazylii, gdzie spotkał się z ukraińskimi diasporami i lokalnym Kościołem rzymskokatolickim. Arcybiskup nawiązuje do Wielkiego Postu i Niedzieli Przebaczenia, wzywając do pojednania. Jego przesłanie koncentruje się na ludzkich cnotach: godności, wolności, solidarności narodowej, determinacji i ofierze. **Jest to klasyczny przykład współczesnego, posoborowego kazania, które całkowicie pomija niezbędne warunki łaski i nawrócenia, redukując eschatologię do polityki i humanitarnego aktywizmu, a także promując niekatolicki ekumenizm.**
Redukcja eschatologii i zbawienia do polityki i narodowej solidarności
Arcybiskup Szewczuk wzywa: „Boże, powstrzymaj wojnę w Ukrainie! Boże, nie pozwól, aby piąty rok tego zła nadal odbierał życie Ukraińcom!”. Modlitwa jest skierowana wyłącznie na zakończenie konfliktu zbrojnego i zachowanie ludzkiego życia. Kontekst jest czysto polityczno-humanitarny. W całym przesłaniu brakuje jakiejkolwiek wzmianki o grzechu, potrzebie nawrócenia, sakramentach pokuty czy zbawieniu dusz. To jest bezpośredni owoc modernizmu potępionego przez Piusa X w Lamentabili sane exitu, który redukuje religię do moralizmu i spraw społecznych. Wizja „godności i wolności” narodu ukraińskiego, którą bronią żołnierze, staje się absolutnym dobrem, niemal idolem. Papież Pius XI w encyklice Quas Primas nauczał, że prawdziwy pokój i porządek społeczny są możliwe jedynie w Królestwie Chrystusa: „Gdyby Królestwo Chrystusa objęło w rzeczy samej wszystkich, jak ich z prawa obejmuje, mielibyśmy wątpić o tym pokoju, jaki Król pokoju przyniósł na ziemię”. Apel arcybiskupa Szewczuka milczy o Chrystusie Królu i Jego prawach, skupiając się wyłącznie na ludzkich aspiracjach. Jest to duchowe bankructwo, w którym Kościół przestaje być narzędziem zbawienia, a staje się organizacją humanitarną lub politycznym lobbystą.
Ekumenizm jako zaprzeczenie jedności Kościoła katolickiego
Arcybiskup wspomina o „narodowej modlitwie ekumenicznej” w Kijowie na cześć Bohaterów Niebiańskiej Sotni, odbywającej się „wraz z naszymi prawosławnymi braćmi i siostrami”. Sformułowanie „bracia i siostry” wobec prawosławnych, którzy odrzucają prymat papieski i są w schizmie, jest poważnym błędem ekumenicznym. Kościół katolicki nigdy nie uznał prawosławia za pełnią komunii. Modlitwa „ekumeniczna” w tym kontekście jest aktem złamania wiary, sugerującym równorzędność komunii schizmatycznych z jednością katolicką. Pius IX w Syllabus Errorum potępił błąd nr 18: „Protestantizm jest niczym innym jak tylko inną formą tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej, w której formie może się Bogu podobnie podobać jak w Kościele katolickim”. Duch ekumenizmu, który umniejsza konieczność powrotu do jedności pod prymatem Stolicy Apostolskiej, jest herezją. Modlitwa wspólna z schizmatykami bez wyraźnego dążenia do ich nawrócenia jest sprzeczna z poleceniem Chrystusa: „Bądźcie wszyscy jedni” (J 17,21) i z nauką o jedności Kościoła jako Ciała Mistycznego.
Kult narodowy i bohaterów nad Chrystusem
Arcybiskup podkreśla, że ofiara Bohaterów Niebiańskiej Sotni „stała się dla Ukrainy punktem zwrotnym” i że „określili oni nowe wytyczne moralne dla społeczeństwa, państwa i władzy – ramy odpowiedzialności i godności”. To jest niebezpieczne przesunięcie centrum moralności z prawa Bożego i nauki Kościoła na ludzkie wybory i ofiary w konflikcie narodowym. Pius XI w Quas Primas ostrzegał przed sekularnym państwem, które wyrzeka się panowania Chrystusa: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… stało się zburzone fundamenty pod tą władzą”. Tutaj fundamentem moralności staje się „godność narodu” i ofiara w imieniu wolności, a nie Boże Prawo i Krzyż Chrystusa. Bohaterowie są gloryfikowani jako twórcy nowej etyki, co jest formą idolatrii narodu i jego mitów założycielskich. Prawdziwa moralność chrześcijańska wyrasta z Krzyża i sakramentów, nie z ofiar politycznych.
Milczenie o grzechu, łasce i sakramentach – objaw apostazji
Najbardziej niepokojącym w całym przesłaniu jest absolutne milczenie o grzechu, potrzebie pokuty, sakramentach (zwłaszcza spowiedzi i eucharystii) oraz łasce uświęcającej. Arcybiskup wzywa do „postu i pokuty”, ale w kontekście tylko politycznym („przez naszą modlitwę, nasz post i naszą pokutę, wysłuchaj próśb Ukrainy”). Nie ma słowa o konieczności odnowy łaski świętej przez sakrament pojednania. Jest to typowe dla współczesnego kazania, które zastępuje ewangelizację i nawrócenie działaniem społecznym i patriotycznym. Pius X w Pascendi Dominici gregis potępił modernistów za to, że „uczynili z dogmatów tylko pewne interpretacje faktów religijnych”. Tutaj fakty religijne (wojna, ofiara) są interpretowane wyłącznie przez pryzmat ludzkiej solidarności i ducha walki, pozbawiając ich sensu nadprzyrodzonego. Apostazja polega właśnie na usunięciu Chrystusa z centrum życia i zastąpieniu Go programami społecznymi lub nacjonalistycznymi.
„Duchowy targ” z Brazylią i brak nawrócenia
Arcybiskup opowiada o wizycie w Brazylii, gdzie spotkał się z „lokalnym Kościołem rzymskokatolickim” i przekazał „głos Ukrainy”. Zgadza się na współpracę z lokalnym Kościołem, który jest częścią sekty posoborowej, bez żadnego wezwania do nawrócenia i wyrzeczenia się herezji nowoczesnego Kościoła. Jest to praktyczny ekumenizm z błędami. Ponadto podkreśla, że „solidarność narodowa” w Brazylii „to dobra nowina”. Znowu – wartość absolutna to „solidarność narodowa”, a nie jedność wiary katolickiej. Ten typ misji jest misją polityczną i kulturową, nie misją zbawienia dusz. Św. Pius IX w Syllabus Errorum potępił błąd nr 16: „Człowiek może w wyznawaniu dowolnej religii znaleźć drogę zbawienia wiecznego”. Tutaj mamy podobny relatywizm: „wartości” (godność, wolność) są wieczne, niezależnie od ich źródła w Chrystusie. To jest nowy humanizm, sprzeczny z wyłącznością Kościoła katolickiego jako jedynego drogi zbawienia (Act 4,12).
Wnioski: apostazja w działaniu
Przesłanie arcybiskupa Szewczuka jest symptomaticzne dla całego współczesnego „Kościoła” po Soborze Watykańskim II. Jest to:
1. **Kazanie humanitarne i polityczne**, pozbawione eschatologicznego wymiaru i wezwania do nawrócenia.
2. **Ekumenizm praktyczny**, uznający schizmatyków za „braci” i współpracujący z nimi bez dążenia do ich nawrócenia.
3. **Kult narodu i jego bohaterów**, który rywalizuje z kultem Chrystusa Króla.
4. **Milczenie o grzechu i sakramentach**, co jest znakiem utraty wiary w moc zbawczą Kościoła.
Prawdziwy apel w obliczu wojny powinien zaczynać się od wezwania do pokuty za grzechy, które ściągają kary na narody (por. Fatima), do nawrócenia i powrotu do Chrystusa Króla, oraz do modlitwy za nawrócenie wrogów i zwycięstwo Kościoła, a nie tylko polityczne. Pius XI w Quas Primas napisał: „Jeżeli wszyscy ludzie i rodziny i państwa pozwolą się rządzić Chrystusowi, wówczas spłyną na całe społeczeństwo niesłychane dobrodziejstwa”. Apel Szewczuka nie zawiera tej kluczowej przesłanki. Zamiast „Boże, powstrzymaj wojnę”, powinno się mówić: „Boże, nawróć serca Ukraińców i Rosjan, aby uznali panowanie Chrystusa Króla i zaniechali grzechu, który pociąga za sobą kary”. Bez tego, modlitwa jest tylko dobrym życzeniem, a nie aktem wiary.
Prawdziwe nauczanie Kościoła: Pokój świata jest możliwy jedynie przez królestwo Chrystusa, które rozciąga się na dusze i społeczeństwa. Kościół ma misję nauczania wszystkich narodów (Mt 28,19), a nie współpracy z błędnymi wspólnotami. Godność człowieka opiera się na jego odkupieniu przez Krwią Chrystusa, a nie na politycznych aspiracjach. Ofiara w czasie wojny ma wartość tylko w połączeniu z ofiarą Chrystusa na krzyżu i w stanie łaski.
Za artykułem:
23 lutego 2026 | 16:09Abp Szewczuk: Boże, nie pozwól, aby piąty rok zła nadal odbierał życie Ukraińcom! (ekai.pl)
Data artykułu: 23.02.2026
