Portal Infovaticana informuje, że kardynał Víctor Fernández, jako teolog papieża Leona XIV, w dokumencie „Mater populi fidelis” dokonuje teologicznego sabotażu, zaprzeczając magisterium poprzednich papieży i św. Tomasza z Akwinu w kwestii meritów Najświętszej Maryi Panny w dziele Odkupienia. Jego twierdzenie, iż „nasze zbawienie jest wyłącznie dziełem łaski zbawczej Chrystusa”, a ludzie mogą jedynie wyrażać „pragnienie dobra bliźniego”, jest nie tylko błędem, ale celowym wymazaniem doktryny o Współ-Odkupieniu (Corredención), potępionym jako herezja przez integralny katolicyzm sprzed 1958 roku. Fernández, działając z pobudek ekumenicznych, relatywizuje jedyną prawdziwą współpracę Maryi w Redenkcji, redukując ją do biernego „pragnienia”, co demaskuje jego modernistyczną apostazję i pogwałcenie niezmiennego Magisterium.
Redukcja współpracy Maryi do biernego „pragnienia”
Fernández w „Notie doktrynalnej” pisze: „Nasze zbawienie jest dziełem wyłącznie łaski zbawczej Chrystusa, a nie czegokolwiek innego. Tylko zasługi Jezusa Chrystusa, wydanego aż do końca, są nam przypisywane w naszej usprawiedliwieniu”. Kontynuuje: „Jednak człowiek może uczestniczyć pragnieniem dobra bliźniego, i jest rozsądne (congruo), że Bóg spełni to pragnienie miłości, które osoba może wyrazić «modlitwą» lub «działaniami miłosierdzia»”. Ta konstrukcja jest teologiczną zgnilizną. Fernández celowo pomija kluczowy termin „zasługi” (méritos) w odniesieniu do Maryi, zastępując go wolnym, niemal żądnym „pragnieniem”. W rzeczywistości, jak uczył św. Tomasz, zasługi (merita) są owocem łaski i działania w charze, a nie tylko pragnienia. Fernández, manipuluąc myślą Akwinaty, skazuje Maryję na bierność w dziele Odkupienia, co jest bluźnierstwem wobec jej unikalnej roli.
Język relatywizmu i ekumenicznej tchórzostwa
Język Fernándeza nasycony jest nieostrożnością i ucieczką od jasności. Użycie zwrotów „ryzyko hipotetyczne” (riesgo hipotético) i „zawsze niewłaściwe” (siempre inoportuno) wobec tytułu „Współ-Odkupicielka” (Corredentora) jest heretyckim kompromisem. To nie jest „prudencja”, lecz tchórzostwo ekumeniczne, które stawia ludzkie sojusze z protestantami i prawosławnymi ponad chwałę Chrystusa i Maryi. Fernández twierdzi, że tytuł „mógłby przyćmić Jezusa, jedynego Odkupiciela”, co jest absurdem, bo tytuł „Współ-Odkupicielka” podkreśla jedność Maryi z Chrystusem, nie konkurując z Nim. Takie sformułowania, jak „ensombrecer” (przyćmić), są znakiem modernistycznego relatywizmu, potępionego w encyklice Piusa X „Pascendi Dominici gregis” i dekrecie „Lamentabili sane exitu” jako błąd podważający jedność i wyjątkowość Odkupienia.
Konfrontacja z niezmiennym Magisterium i św. Tomaszem
Fernández bezpośrednio przeczy magisterium papieży przed sobory. León XIII w liście apostolskim z 8 września 1901 (AAS 34) nauczał: „Tyle razy witamy Maryję anielskim wezwaniem «pełna łaski», tyle razy przychodzi nam na myśl łaska wysłana przez Boga w błogosławionym owocie Jej łona, i tyle razy też przypominamy sobie inne zasługi wyjątkowe, przez które została ona współuczestniczką z Synem w ludzkim odkupieniu”. Pius X w encyklice „Ad diem illum laetissimum” (2 lutego 1904, AAS 36) potwierdził: „Ponieważ Maryja przewyższa wszystkich w świętości i jedności z Jezusem Chrystusem, i ponieważ została przez Niego współpowołana do dzieła Odkupienia, ona zasługuje dla nas de congruo, jak mówią teologowie, to, co Jezus Chrystus zasługuje dla nas de condigno, i ona jest najwyższą dyspensatorką łask”. Pius XII w encyklice „Mystici Corporis” (29 czerwca 1943, n. 51) nauczał: „Ona, w końcu, znosząc z odważnym i ufnym duchem swoje niewyobrażalne cierpienia, jako prawdziwa Królowa Męczenników, bardziej niż wszyscy wierni, «spełniła to, co brakowało w cierpieniach Chrystusa… na rzecz Jego Ciała…, którym jest Kościół» (Kol 1,24)”. Jan Paweł II w liście apostolskim „Salvifici Doloris” (11 lutego 1984, n. 25) potwierdził: „Współcierpiąc z Synem, ona… była współuczestniczką w odkupieniu świata”. Fernández, odrzucając te świadectwa, staje się heretykiem, który „przesądza i odrzuca” (Lamentabili, poz. 23) orzeczenia Rzymskich Pontyfików.
Fałszywa interpretacja św. Tomasza
Fernández powołuje się na św. Tomasza z Akwinu (STh I-II, q. 114, a. 6), ale jego cytat jest manipulacją. Św. Tomasz w artykule 6 pyta, czy człowiek może zasłużyć dla drugiego pierwszej łaski. Odpowiada: „Z zasługą de congruo człowiek może zasłużyć dla drugiego pierwszej łaski. Albowiem gdy człowiek, będący w łasce, wypełnia wolę Boga, jest zgodne (congruum), według proporcji opartej na przyjaźni, aby Bóg wypełnił wolę człowieka pragnącego zbawienia drugiego” (STh I-II, 114, 6). Św. Tomasz wyraźnie mówi o prawdziwych zasługach (meritis) w łasce, nie o „pragnieniu”. Fernández, redukując współpracę Maryi do „pragnienia”, zaprzecza tomistycznej realności meritum, które jest owocem działania w łasce. Ponadto, św. Tomasz w komentarzu do Listu do Kolosan (Col 1,24) wyjaśnia, że „wypełnianie tego, co brakuje w cierpieniach Chrystusa”, odnosi się do meritum Kościoła, które jest owocem łaski i cierpienia w charze. Fernández, negując meritum Maryi, niszczy podstawę tej doktryny, stając się współwinny błędom modernistycznym potępionym w „Lamentabili” (poz. 20-21, 38-39), które zaprzeczają możliwości meritum w Kościele.
Symptom systemiczej apostazji: ekumenizm i deprecjonacja Maryi
Stanowisko Fernándeza nie jest izolowanym błędem, lecz systemowym owocem rewolucji soboryjnej. Jego dążenie do usunięcia tytułu „Współ-Odkupicielka” dla ekumenizmu jest bezpośrednim naruszeniem Syllabus of Errors Piusa IX (1864), który potępia błąd nr 18: „Protestantyzm jest jedynie inną formą tej samej prawdziwej religii chrześcijańskiej, w której można się równie dobrze Bogu podobać jak w Kościele katolickim”. Fernández, chowając tytuł Maryi przed prawosławnymi i protestantami, uznaje ich herezje za równorzędne, co jest ekumenizmem potępionym przez Piusa IX (Syllabus, poz. 17-18) i Piusa X („Lamentabili”, poz. 39-40). Ponadto, deprecjonowanie meritów Maryi jest częścią szerszego ataku na rolę Maryi w Odkupieniu, co prowadzi do pelagianizmu i zaprzeczenia konieczności łaski. To jest właśnie „bankructwo doktrynalne” modernistów, którzy, jak pisze Pius X w „Pascendi Dominici gregis”, „próbują zniszczyć wiarę w Chrystusie, jedynym Odkupicielu, redukując Jego dzieło do moralnego przykładu”. Fernández, eliminując współpracę Maryi, redukuje Odkupienie do samego Chrystusa w sposób suchy, pozbawiony realnej współpracy Kościoła i Maryi, co jest herezją.
Konkluzja: herezja i wezwanie do odwrócenia
Stanowisko Fernándeza w „Mater populi fidelis” jest heretyckie, ponieważ:
1. Zaprzecza nieomylnemu magisterium papieży León XIII, Piusa X, Piusa XII i Jana Pawła II, którzy jasno nauczali o meritach Maryi w Odkupieniu.
2. Zniekształca myśl św. Tomasza z Akwinu, który w STh I-II, q. 114, a. 6 uczy o możliwości meritum de congruo dla drugiego, co Maryja, jako pełna łaski, czyniła w wyjątkowym stopniu.
3. Działa z pobudek ekumenicznych, pogardzając prawdą dla politycznych sojuszy, co jest potępione w Syllabus of Errors (poz. 77-80) i „Lamentabili” (poz. 39-40).
4. Redukuje współpracę Maryi do biernego „pragnienia”, co jest bluźnierstwem wobec jej unikalnej roli jako „Współ-Odkupicielki” (Corredentora), tytułu zatwierdzonego przez León XIII (AAS 34) i używawanego w magisterium.
Kościół katolicki integralny, trzymający się tradycji sprzed 1958 roku, musi odrzucić ten błąd jako herezję i wezwać papieża Leona XIV do publicznej retrakcji, na wzór św. Augustyna. Maryja, jako nowa Ewa, współpracowała z Chrystusem w Odkupieniu nie tylko pragnieniem, ale prawdziwymi zasługami w łasce, co jest dogmatem wiary. Fernández, swoją herezją, staje się współwinny apostazji, która oddziela świat od Chrystusa-Króla, o którym naucza encyklika Piusa XI „Quas Primas”. Powrót do niezmiennej Tradycji jest jedynym lekarstwem.
Za artykułem:
TRIBUNA: El Papa y la “querella” sobre la Corredención. Los errores de Víctor Fernández (II) (infovaticana.com)
Data artykułu: 15.02.2026
