Portal eKAI.pl informuje o odnalezieniu zarchiwizowanego dziennika korespondencji elektronicznej kurii diecezjalnej w Sosnowcu za lata 2011–2016 oraz o zwróceniu przez prokuraturę części dokumentów zabezpieczonych w 2024 r. Komisja „Wyjaśnienie i Naprawa” spraw wrażliwych, pod przewodnictwem „biskupa” Artura Ważnego i Tomasza Krzyżaka, przedstawia to jako krok w „wyjaśnieniu” przeszłych nadużyć. W rzeczywistości jest to kolejny akt modernistycznego teatru, gdzie struktura posoborowa, odrzucając Chrystusa Króla, udaje zarządzanie kryzysem, podczas gdy sama jest jego źródłem. Brak wyznania wiary, brak nawrócenia od herezji, brak uznania, że współczesny Kościół jest w stanie apostazji – oto prawdziwy problem, który komisja przemilcza.
Poziom faktograficzny: Kim są uczestnicy tego spektaklu?
Artykuł wymienia dwóch głównych aktorów: „biskupa” Artura Ważnego i Tomasza Krzyżaka. Artur Ważny, „biskup” diecezji sosnowieckiej, jest częścią hierarchii posoborowej, która odrzuciła integralną wiarę katolicką. Jego urząd jest wątpliwy z dogmatycznego punktu widzenia, ponieważ – zgodnie z nauczaniem św. Roberta Bellarmina i bulli Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV – jawny heretyk traci urząd ipso facto. Wernz i Vidal wyjaśniają, że heretyk „jest pozbawiony swojej osobistej władzy jurysdykcji jeszcze przed jakąkolwiek deklaratywną sentencją Kościoła”. Ważny, uczestnicząc w strukturze, która aprobuje herezje Soboru Watykańskiego II (ekumenizm, wolność religii, demokratyzacja Kościoła), jest jawnym heretykiem, a zatem nie może być prawdziwym biskupem. Tomasz Krzyżak, przewodniczący komisji, działa w ramach tej samej nieprawidłowej struktury, bez autorytetu apostolskiego. Dziennik kurii i dokumenty zabezpieczone przez prokuraturę to materiały pochodzące z administracji modernistycznej sekty, która zastąpiła Kościół. Ich „odnalezienie” nie ma znaczenia dla prawdy wiary, a jedynie dla wewnętrznej biurokracji.
Poziom językowy: Język biurokratyczny jako symptom apostazji
Język artykułu jest surowy, urzędowy, pozbawiony jakiejkolwiek duchowości. Terminy takie jak „dostęp”, „zarchiwizowany”, „zabezpieczone dokumenty”, „anonimizacja”, „uwierzytelniona kopia”, „prokuratura”, „art. 217 § 1 i 2 KPK” dominują nad treścią. To język administracji świeckiej, a nie Kościoła. Brak wzmianek o Bogu, łasce, sakramentach, pokucie, nawróceniu, sądzie ostatecznym. Komisja „Wyjaśnienie i Naprawa” – sama nazwa jest eufemizmem: nie wyjaśnia ona wiary, lecz ukrywa apostazję; nie naprawia, lecz utrwala błędy. Język ten odzwierciedla naturalistyczną mentalność, gdzie problemy „wrażliwe” są traktowane jako kwestie zarządzania ryzykiem i reputacji, a nie jako grzech pociągający za sobą potępienie. Jak mówi Pius IX w Syllabus of Errors: „Wszystkie prawa pochodzą od państwa” (błąd 39) – tu państwo (prokuratura) domaga się dokumentów, a Kościół poddaje się. To jest właśnie zeświecczenie.
Poziom teologiczny: Konfrontacja z niezmienną doktryną katolicką
Prawdziwy Kościół, jako Ciało Mistyczne Chrystusa, jest święty i nieomylny w nauczaniu. Nie potrzebuje „naprawy” w sensie modernizacyjnym. Komisja działa w ramach sekty posoborowej, która odrzuciła Chrystusa Króla. Pius XI w encyklice Quas Primas naucza: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… stało się, iż zburzone zostały fundamenty pod tą władzą”. Współczesna hierarchia, usuwając Chrystusa z prawa i życia publicznego, zburzyła fundamenty. Komisja nie wspomina o konieczności publicznego wyznania wiary katolickiej, o odrzuceniu herezji ekumenizmu, wolności religii, demokratyzacji Kościoła. Nie mówi o Mszy Świętej Trydenckiej jako jedynej prawdziwej Ofierze, o sakramentach udzielanych wyłącznie w łasce. Zamiast tego, skupia się na „przejrzystości” i „dokumentacji” – warto przypomnieć błąd 57 z Syllabus: „Nauki filozoficzne i moralne mogą i powinny pozostawać oderwane od autorytetu boskiego i kościelnego”. To właśnie jest ten błąd: traktowanie spraw wiary jako spraw administracyjnych.
Poziom symptomatyczn: Owoce soborowej rewolucji
Ta komisja jest bezpośrednim owocem Soboru Watykańskiego II i jego hermeneutyki ciągłości, która pozwalała na stopniową apostazję. Pius X w Lamentabili sane exitu potępia błędy modernizmu, m.in.: „Kościół słuchający współpracuje w taki sposób z nauczającym, iż Kościół nauczający powinien tylko zatwierdzać powszechne opinie Kościoła słuchającego” (błąd 6). Tutaj „komisja słuchająca” (wierni) ma „wyjaśniać”, podczas gdy „nauczający” (hierarchia) tylko zatwierdza. To dokładnie odwrotnie niż katolicka hierarchia: biskup ma nauczać z autorytetem, a wierni słuchać. Ponadto, współpraca z prokuraturą (światem) jest realizacją błędu 41 z Syllabus: „Władza cywilna ma prawo do negatywnego nadzoru nad sprawami religijnymi”. Komisja poddaje się władzy świeckiej, podczas gdy prawdziwy Kościół mówi: „Należy się Bogu, co Boga, a Cezarowi, co Cezarowi” (Mt 22,21) – ale Bóg ma pierwszeństwo. Ta komisja jest znakiem, że struktura posoborowa jest „hydą spustoszenia”, o której mówi św. Jan w Apokalipsie.
Podsumowanie: Odwrócenie ku Chrystusowi Królowi
Sosnowiecka komisja nie jest rozwiązaniem, lecz częścią problemu. Jej język biurokratyczny, brak wyznania wiary, współpraca ze światem – to wszystko świadczy o apostazji. Prawdziwą naprawą jest wyrzeczenie się herezji Soboru Watykańskiego II, uznanie, że współczesna hierarchia jest w stanie sedewakantystycznym (jawni heretycy tracą urząd), i powrót do integralnej wiary katolickiej sprzed 1958 roku. Jak mówi Pius XI w Quas Primas: „Gdyby wszyscy ludzie i rodziny i państwa pozwolili się rządzić Chrystusowi, wówczas spłynęłyby na całe społeczeństwo niesłychane dobrodziejstwa”. Ale komisja ta nie pozwala się rządzić Chrystusowi – udaje wiarę, podczas gdy serce jest daleko. Wierni powinni odrzucić tę operację modernistyczną i trwać w Tradycji, czekając na powstanie prawdziwego biskupa, który wyzna wiarę całkowicie.
Za artykułem:
24 lutego 2026 | 13:50Sosnowiec: Komisja uzyskała dostęp do zarchiwizowanego dziennika kuriiOdnaleziono zarchiwizowany dziennik korespondencji elektronicznej kurii z lat 2011–2016, do którego komisja … (ekai.pl)
Data artykułu: 25.02.2026
