Portal „Gość Niedzielny” podaje, że według szacunków Ministerstwa Finansów deficyt budżetu państwa w 2025 roku wyniósł 275,6 mld zł, co stanowiło 95,4% zaplanowanej kwoty. Dochody były niższe od planu z powodu reformy dochodów samorządów, dezinflacji i wysokich stóp procentowych, podczas gdy wydatki wzrosły, m.in. na obronność i ZUS. Artykuł koncentruje się na aspektach ekonomicznych, pomijając kontekst moralny i doktrynalny katolickiej wiary.
Redukcja problemu fiskalnego do statystyk
Portal „Gość Niedzielny” przedstawia deficyt budżetowy jako czysto ekonomiczny problem, oparty na danych Ministerstwa Finansów. Używa neutralnego, biurokratycznego języka: „dezinflacja”, „reforma dochodów JST”, „obowiązująca ustawa budżetowa”. Ton jest techniczny, pozbawiony moralnego osądu. To typowe dla współczesnego dziennikarstwa, które redukuje problemy społeczne do liczb, milcząc o grzechu i potrzebie pokuty. W katolickim dziennikarstwie powinno się odwoływać do prawa naturalnego i objawienia, wskazując na odpowiedzialność moralną. Milczenie o grzechu jest samym w sobie grzechem (por. Lamentabili sane exitu, potępienie modernizmu redukującego wiarę do moralności bez nadprzyrodzonego wymiaru).
Pominięcie katolickiej doktryny społecznej
Artykuł całkowicie pomija nauczanie Kościoła o finansach publicznych. W Rerum Novarum (1891) i Quadragesimo Anno (1931) Kościół nauczał, że państwo ma obowiązek dbać o dobro wspólne, w tym o zdrowie finansów. Dług publiczny jest dopuszczalny tylko w ostateczności i na krótko, nie jako stała praktyka. Deficyt 275,6 mld zł (ponad 9% PKB) to naruszenie zasady sprawiedliwości międzypokoleniowej: przyszłe pokolenia będą spłacać dług dziś. W Quadragesimo Anno Pius XI pisał o „nieprawidłowości współczesnego systemu gospodarczego”, które prowadzi do „skrajnej nierówności” i „niszczenia majątku publicznego”. Deficyt budżetowy jest przejawem takiego systemu: wydatki finansowane długiem, a nie odpowiedzialnością.
Brak odwołania do Chrystusa Króla w gospodarce
W encyklice Quas Primas (1925) Pius XI ustanowił święto Chrystusa Króla, aby „sprowadzić społeczeństwo do najukochańszego Zbawiciela”. Królestwo Chrystusa obejmuje wszystkie aspekty życia, w tym gospodarkę. Deficyt budżetowy to przejaw odrzucenia panowania Chrystusa w sferze ekonomicznej. Państwo, które żyje na kredyt, odrzuca zasadę oszczędności (cnotę gospodarności) i praktykuje kradzież od przyszłych pokoleń, co jest grzechem przeciwko sprawiedliwości. Artykuł nie wspomina o tym, że prawdziwy katolik powinien domagać się, by rząd zarządzał zgodnie z prawem Bożym, a nie z chciwością.
Symptom apostazji współczesnego Kościoła
Artykuł jest typowy dla współczesnego katolicyzmu, który po Soborze Watykańskim II przyjął świeckie paradygmaty. Zamiast krytykować deficyt jako przejaw grzechu, przedstawia go jako problem techniczny. To objaw apostazji: Kościół przestał być prorokiem, który głosi pokutę za grzechy społeczne. W Lamentabili sane exitu Pius X potępiał modernistów redukujących wiarę do moralności społecznej bez nadprzyrodzonego wymiaru. Tutaj odwrotnie: moralność społeczna jest redukowana do ekonomii bez teologii. Brak odwołania do sakramentów (spowiedź, eucharystia) jako lekarstwa na grzech społeczny pokazuje, że nawet „katolickie” media traciły wiarę w moc łaski.
Wezwanie do nawrócenia
W świetle niezmiennej doktryny katolickiej (zwłaszcza encyklik społecznych przed 1958) taka prezentacja jest niedopuszczalna. Prawdziwi katolicy muszą odrzucać redukcję wiary do ekonomii i domagać się, by Kościół nauczał pełnej doktryny społecznej, potępiając dług publiczny jako grzech. Należy modlić się za nawrócenie rządu, społeczeństwa i duchowieństwa, które milczy. Deficyt budżetowy nie jest tylko problemem ekonomicznym, ale przejawem odrzucenia Chrystusa Króla. Tylko powrót do niezmiennego nauczania Kościoła może naprawić tę sytuację.
Za artykułem:
MF: deficyt budżetu państwa w 2025 r. wyniósł 275,6 mld zł (gosc.pl)
Data artykułu: 24.02.2026
