Portal LifeSiteNews relacjonuje wypowiedź biskupa Georga Bätzinga na wiosennej plenarce Konferencji Episkopatu Niemiec (DBK) 24 lutego 2026 roku. Były przewodniczący DBK stwierdził, że doktryna Kościoła dotycząca moralności seksualnej może zostać „zmieniona dla dobra ludzi” bez utraty „rdzenia katolicyzmu”. Wbrew niezmiennemu nauczaniu Kościoła, Bätzing twierdzi, że obecne nauczanie jest „w dużej mierze nieskuteczne” i należy je dostosować do „orientacji seksualnych dane ludziom przez naturę – a mówię: przez ich Stwórcę”. Jego stanowisko, popierające heretyckie dokumenty niemieckiej Drogi Synodalnej, stanowi jawne odrzucenie prawa Bożego na rzecz relatywizmu i naturalizmu.
Odrzucenie prawa Bożego na rzecz kaprysów ludzkich
Bätzing publicznie głosi, że nauczanie Kościoła, które uznaje homoseksualne skłonności za „nieuporządkowane” ( disordered), a homoseksualne czyny za „z natury złe” (intrinsically evil), może być zmienione. Jego argumentacja opiera się na pragmatyzmie: „ludzie, katolicy, po prostu je ignorują i żyją swoim życiem”. Ta sentencja jest zaprzeczeniem samej istoty wiary katolickiej, która uczy, że prawa Boże są niezmienne i wiążą wszystkich, niezależnie od popularności czy powszechnego buntu. Św. Pius IX w Syllabusie Błędów potępił dokładnie taką logikę, stanawiając: „Należy uważać za wolnych od wszelkiej winy tych, którzy nie liczą się z potępieniami Świętej Kongregacji Indeksu” (błąd 8) oraz że „wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie o sumie prawdopodobieństw” (błąd 25), co prowadzi do całkowitego subiektywizmu moralnego.
Manipulacja językiem i kłamstwo o „stworzeniu”
Użycie przez Bätzinga zwrotu „orientacje seksualne dane ludziom przez naturę – a mówię: przez ich Stwórcę” jest szczególnie ohydnym przekręceniem prawdy. Kościół nigdy nie nauczał, że Bóg „daje” ludziom homoseksualne skłonności. Wręcz przeciwnie, naucza, że skłonności te są następstwem oryginalnego grzechu i zaburzenia porządku natury. Biskup przemilcza fundamentalną różnicę między skłonnością (która może być nieumyślnie nabyta i stanowi próbę) a czynem (który zawsze jest grzechem). Jego język jest typowy dla modernizmu, o którym św. Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis pisał, że „przyjmuje wszystko z zewnątrz, a z wewnątrz nie wchłania nic, co by nie było zrządzoną przez własny umysł”. Bätzing „przyjmuje” narrację LGBT o „orientacjach danym przez naturę” i „przez Stwórcę”, co jest bluźnierstwem przeciwko Bożej mądrości i sprawiedliwości.
Konfrontacja z niezmiennym Magisterium
Krytyczna konfrontacja z doktryną przedsoborową jest jednoznaczna:
1. **Święte Pismo:** List do Rzymian 1,26-27 potępia homoseksualne czyny jako „nienaturalne” i „przeciw naturze”. Bóg „wydał je na pożądliwości”, nie „dał” im taką naturę.
2. **Magisterium:** Sobór Trydencki (sesja VI, kan. 11) potępia: „Jeżeli ktoś powie, że Kościół nie ma prawa ustanowić… że mały grzech jest wielkim grzechem, że wielki grzech jest małym grzechem, że to, co jest grzechem przeciw naturze, nie jest grzechem, ten niech będzie anathemą”. Homoseksualizm jest klasyfikowany jako „grzech przeciw naturze”.
3. **Encykliki:** Pius IX w Quanta Cura (1864) potępił błąd, iż „każdy człowiek jest wolny przyjąć i wyznawać tę religię, którą, kierując się światłem rozumu, uzna za prawdziwą” (Syllabus, błąd 15), co jest analogią do wolności moralnej propagowanej przez Bätzinga.
4. **Kodeks Prawa Kanonicznego (1917):** Kan. 2359 §1 surowo karze za przestępstwa przeciw szóstemu przykazaniu, w tym czyny homoseksualne, uznając je za zbrodnię.
Biskup Bätzing, głosząc, że doktrynę można zmienić „dla dobra ludzi”, wypada dokładnie w linii błędu z Syllabusu: „Należy uważać za wolnych od wszelkiej winy tych, którzy nie liczą się z potępieniami Świętej Kongregacji Indeksu” (błąd 8) oraz „Wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie o sumie prawdopodobieństw” (błąd 25). Jest to jawne odrzucenie de fide nauczania na rzecz liberalizmu i indywidualizmu.
Symptomatologia:系统的 apostazja niemieckiej Drogi Synodalnej
Wypowiedź Bätzinga nie jest odosobnionym błędem, lecz kulminacją systemowej apostazji niemieckiej Drogi Synodalnej, której jest ideologiem. Jego poparcie dla „błogosławieństw” związków homoseksualnych, „żeńskich diakonatów” i „przepracowania” nauczania o homoseksualizmie (tzw. „Magisterial Reassessment of Homosexuality”) to kolejne kroki w demontażu prawa Bożego. Jego następca, biskup Heiner Wilmer, kontynuuje tę linię. Wszystkie te dokumenty są już potępione przez Magisterium przedsoborowe jako heretyckie. Encyklika Piusa X Pascendi Dominici gregis definiuje modernizm jako „syntezę wszystkich herezji”, a biskup Bätzing jest jej najwyraźniejszym wcieleniem w hierarchii „kościoła” posoborowego.
Milczenie o grzechu, łasce i sakramentach
Najcięższym oskarżeniem wobec Bätzinga jest jego całkowite przemilczenie fundamentalnych kategorii katolickiej moralności: stanu łaski, grzechu ciężkiego i rzeczywistości piekła. W jego narracji nie ma miejsca na konieczność pokuty, wyrzeczenia się grzechu, sakramentu pojednania ani walki z cnotą. Jest to typowe dla modernistycznej „duchowości”, która redukuje wiarę do „wartości” i „współczucia”, wymazując potrzebę odkupienia przez Krew Chrystusa. Św. Pius X w Lamentabili sane exitu potępił błąd, iż „Dogmaty wiary należy pojmować według ich funkcji praktycznej, tzn. jako obowiązujące w działaniu, nie zaś jako zasady wierzenia” (błąd 26). Bätzing dokładnie to czyni – doktrynę redukuje do „skuteczności pastoralnej”, a nie do niezmiennej prawdy objawionej.
Konfrontacja z nauką o naturze człowieka
Bätzing błędnie cytuje „naturę” jako źródło homoseksualnych orientacji. W rzeczywistości Kościół uczy, że natura człowieka, stworzona męską i żeńską, jest z natury skierowana do prokreacji i jedności małżeńskiej. Homoseksualne skłonności są zaburzeniem tej natury, a nie jej „danym”. Jego odwołanie do „twórcy” jest szczególnie bluźniercze, gdyż sugeruje, że Bóg jest autorem nieuporządkowania, które On sam potępia. Św. Tomasz z Akwinu w Summa Theologiae (II-II, q. 154) jasno mówi, że homoseksualne czyny są „przeciw naturze” i stanowią „największą niegodziwość” (turpitudinem maximam). Biskup Bätzing, odrzucając to, odrzuca naturę stworzenia i prawa naturalne.
Konkluzja: herezja i odrzucenie Chrystusa Króla
Stwierdzenie Bätzinga, że doktrynę można zmienić „dla dobra ludzi”, jest herezją, ponieważ:
1. Zaprzecza nieomylności Kościoła w nauczaniu moralnym (De fide).
2. Uznaje ludzkie pragnienia za wyższe od prawa Bożego.
3. Podważa jedność i integralność katolickiej wiary, o której mówi Pius XI w Quas Primas: „Królestwo Chrystusa jest przede wszystkim duchowe… wymaga od swych zwolenników… aby zaparli się siebie samych i krzyż swój nieśli”.
4. Jest wprost potępione przez Piusa IX w Syllabus: „Należy uważać za wolnych od wszelkiej winy tych, którzy nie liczą się z potępieniami Świętej Kongregacji Indeksu” (błąd 8) oraz „Wiara jako przyzwolenie umysłu opiera się ostatecznie o sumie prawdopodobieństw” (błąd 25).
Biskup Georg Bätzing, wraz z całą niemiecką Drogą Synodalną, stał się przywódcą apostazji w „kościele” posoborowym. Jego wezwanie do zmiany doktryny „dla dobra ludzi” jest echem starego grzechu ludzkiej pychy, która chce ustanowić własne, zmienne prawo zamiast prawa Bożego. W świetle encykliki Quas Primas Piusa XI, jedynym lekarstwem na taką plagę jest przywrócenie panowania Chrystusa Króla nad wszystkimi aspektami życia, w tym moralności, której nie można zmienić dla kaprysów grzeszników. Odpowiedzią na herezję Bätzinga musi być nieugięte wyznanie prawdy: moralność katolicka jest niezmienna, a grzech homoseksualny pozostaje potępiony przez Boga i Kościół na zawsze.
Za artykułem:
Bishop Bätzing suggests Church teaching on homosexuality could be ‘changed for the sake of the people’ (lifesitenews.com)
Data artykułu: 25.02.2026
