Portal LifeSiteNews relacjonuje kontrowersję na Uniwersytecie Notre Dame w USA, gdzie władze mianowały pro-aborcyjną profesorkę Susan Ostermann na stanowisko dyrektora instytutu azjatyckiego. Miejscy biskup Kevin Rhoades wyraził „zaniepokojenie” i „silne sprzeciwienie się” tej decyzji, a następnie odprawił Mszę Świętą i modlitwę różańcową przy grocie Matki Bożej Fatimskiej na terenie kampusu, wspierając protest studentów. Marsz oppositionowy zaplanowany jest na 27 lutego 2026 roku. Artykuł ukazuje scenę pozornego oporu wobec apostazji w obrębie struktury, która – mimo nazwy „katolickiej” – funkcjonuje w pełnej komunii z sekcią posoborową i jej modernistyczną agendą.
Redukcja wiary do prywatnej pobożności przy akceptacji publicznej apostazji
Artykuł opisuje biskupa Rhoadesa, który zareagował na mianowanie heretyczki Ostermann (wyznającej, że „dostęp do aborcji zwiększa wolność” i że „przymusowa ciąża i poród to przemoc przeciwko kobietom”) nie poprzez natychmiastowe i jawne odrzucenie samej instytucji, lecz poprzez organizację modlitwy różańcowej i Mszy na terenie tegoż „uniwersytetu”. Jest to klasyczny przykład naturalizmu i sekciarskiej duchowości, która redukuje katolicyzm do prywatnych aktów pobożności, całkowicie pozbawiając go wymiaru publicznego, prawnego i politycznego. W encyklice Quas primas Pius XI nauczał z całą stanowczością, że Królestwo Chrystusa ma charakter społeczny i polityczny, a odrzucenie Jego panowania przez narody prowadzi do anarchii i zniszczenia. Pisze Papież: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… stało się, iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą”. Biskup Rhoades, modląc się na terenie instytucji, która oficjalnie i publicznie promuje zbrodnię aborcji, nie tylko nie potępia tej instytucji jako odrzuconej przez Boga, ale nadaje jej pozór legitymizacji. Jest to duchowe bałwochwalstwo – składanie modlitwy na ołtarzu apostazji.
Język tchórstwa i pozornego oporu
Ton artykułu, choć krytyczny wobec decyzji uniwersytetu, jest nacechowany language of controlled opposition. Mówi o „scandalu”, „protestach”, „marszu”, ale nigdy o konieczności natychmiastowego i całkowitego zerwania z tą sekcą. Sam biskup używa sformułowań „dismay” (zaniepokojenie) i „strong opposition” (silne sprzeciwienie się), które w kontekście katolickiej definicji herezji i apostazji są niewiele znaczące. Brakuje tu jasnych, kanonicznych terminów: herezja, apostazja, scandalum magnum. To język dyplomatyczny, biurokratyczny, typowy dla współczesnych „duchownych” posoborowych, którzy wolą manewrować w ramach akceptowanego systemu niż odważyć się na całkowite wyznanie wiary kosztem pozycji społecznej. Encyklika Piusa IX Syllabus Errorum potępia jako błąd twierdzenie (80), że „Rzymski Papież może i powinien pojednać się z postępem, liberalizmem i nowoczesną cywilizacją”. Działania biskupa Rhoadesa są właśnie takim „pojednaniem” – pozornym sprzeciwem, który w praktyce utrwala współpracę z modernizmem.
Teologiczne bankructwo: brak rozumienia sakramentalnego i kanonicznego wymiaru konsekwencji
Najgłębszym błędem jest całkowite pominięcie konsekwencji sakramentalnych i kanonicznych. Uniwersytet Notre Dame, jako instytucja nosząca nazwę „katolicka”, ale nauczająca i promująca herezje (aborcjonizm jest herezją przeciwko V przykazaniu), znajduje się w stanie formalnej apostazji. Zgodnie z kanonem 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., „każdy urząd staje się wakujący na mocy samego faktu… jeśli duchowny: …4. Publicznie odstępuje od wiary katolickiej”. Aplikując to do instytucji: instytucja, która publicznie odstępuje od wiary, traci prawo do nazywania się „katolicka”. Biskup Rhoades nie tylko nie ogłasza, że uniwersytet ten utracił prawo do tytułu katolickiego, ale nadal odprawia w nim Mszę Świętą (która, choć prawdopodobnie w formie nowo-modowej, jest tu traktowana jako ważna) i organizuje modlitwy. Jest to bezpośrednie naruszenie kanonu 1325, który nakazuje odrzucenie komunii z osobami publicznie odstępującymi od wiary. Brak ekskomunicy dla rektorów i zarządu uniwersytetu, brak deklaracji o utracie tytułu „katolicki” – to świadczy o całkowitym zapomnieniu prawa kanonicznego i doktryny o Kościele jako społeczności doskonałej, która nie może współistnieć z jawną herezją.
Symptomatologia soborowej rewolucji i systemowej apostazji
Ten incydent jest mikro-kosmą globalnej apostazji. „Uniwersytet katolicki” mianuje heretyczkę – to efekt modernizmu potępionego w Lamentabili sane exitu św. Piusa X (propozycje 65-74 dotyczące małżeństwa, ale zasada jest uniwersalna: Kościół nie może przyjąć błędów). Biskup reaguje nie odwołaniem się do niezmiennej doktryny („aborcja jest czarnym grzechem, niepodlegającym żadnej dyskusji”), nie ogłoszeniem ekskomunicy, nie zamknięciem kaplicy na proteście, lecz organizacją „marszu” i różańca. To symptom głębokiej choroby: wiara została sprowadzona do aktywizmu i emocjonalnych manifestacji, pozbawiona trwałego, prawnego, dogmatycznego fundamentu. Marsz na „Dome” (kopułę) to symboliczny gest, który w niczym nie różni się od podobnych akcji w strukturach protestanckich. Brak tu odwołania do Augsburskiej Wyznania, do Trydenckiej definicji sakramentów, do bulli Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV o nieważności wyboru heretyka. Cała scena to widowisko w teatrze sekty posoborowej, gdzie „opozycja” jest dozwolona, by nie zagrozić systemowi.
Prawda katolicka: Chrystus Król, nie demokracja heretyków
W obliczu tej apostazji, prawda katolicka jest jednoznaczna. Uniwersytet, który promuje aborcję, jest domem szatana i nie może nosić nazwy „katolicki”. Biskup, który nie odrzuca takiej instytucji z całkowitą stanowczością, jest współwinny skandalowi. Pius XI w Quas primas nauczał: „Królestwo Chrystusa… przede wszystkim duchowe… lecz… nie należy odmawiać Chrystusowi, jako Człowiekowi, władzy nad jakimikolwiek sprawami doczesnymi”. Oznacza to, że cała działalność akademicka, prawa, polityka muszą być podporządkowane prawu Bożemu. Aborcja jest zbrodnią, a jej promocja – publicznym grzechem wołającym o pomstę do nieba. Biskup Rhoades powinien był ogłosić, że każdy, kto promuje aborcję, znajduje się w stanie ciężkiego grzechu i nie może bez skruchy i wyrzeczenia się błędów przystępować do sakramentów. Powinien był grozić ekskomuniką rektorowi i całemu zarządowi, a nie prowadzić różańców w ich świątyni. Jego milczenie o konieczności publicznego wyrzeczenia się błędów przez samych heretyków jest potępieniem przez milczenie.
Konkluzja: pozór oporu jako najgroźniejsza forma apostazji
Ten incydent ujawnia najbardziej perfidną formę apostazji: pozorny opór, który w istocie utrwala system. Marsz studentów, różaniec biskupa – to wszystko odbywa się w ramach akceptowanej przez sekcję posoborową scenariuszy. Nie ma tu wyznania wiary extra omnes, nie ma odrzucenia soborowej rewolucji, nie ma wołania o powrót do Mszy Świętej Trydenckiej jako jedynej ważnej, nie ma potępienia „ekumenizmu” i „dialogu” z herezją. To jest właśnie „duchowość” nowego adwentu: emocje bez doktryny, gesty bez prawa, pobożność bez prawdy. Prawdziwy katolik musi powiedzieć: Uniwersytet Notre Dame jest domem szatana, a biskup Rhoades, dopóki nie ogłosi publicznego potępienia i nie zerwie z tą instytucją, jest współpracownikiem modernizmu. Nie ma kompromisu między Chrystusem a Belialem.
Za artykułem:
Bishop Rhoades celebrates Mass, leads Rosary for life at Notre Dame amid professor controversy (lifesitenews.com)
Data artykułu: 25.02.2026
