Portal LifeSiteNews informuje, że „papież” Leo XIV (uzurpator) przyjął rezygnację arcybiskupa Jean-Marie Speich, nuncjusza w Holandii, mającego głębokie powiązania z upadłym ojcem Marko Rupnikiem. Speich, ordynowany w 1982 roku, został mianowany nuncjuszem w Holandii w kwietniu 2025 roku przez „papieża” Franciszka (uzurpatora) i pełnił tę funkcję niecały rok. Choć zgodnie z zwyczajem złożył rezygnację po ukończeniu 70 lat w czerwcu 2025, Watykan zazwyczaj pozwala dyplomatom pozostać na stanowisku do 75. roku życia. Speich został odwołany niespodziewanie, co włoski blog Silere Non Possum łączy z jego historią współpracy z Rupnikiem.
W czerwcu 2023 roku, gdy Speich był nuncjuszem w Słowenii, Rupnik – pozbawiony zaufania i wydalony z Towarzystwa Jezusowego po wiarygodnych oskarżeniach o seryjne nadużycia seksualne, duchowe i psychologiczne wobec zakonnic oraz mężczyzn – zwrócił się do biskupa Jurija Bizjaka z Koperu o inkardynację do swojej diecezji macierzystej. Po konsultacji z Speichem, nuncjusz stwierdził, że nie będzie to problem, ponieważ Rupnik nie został skazany za te oskarżenia. W sierpniu 2023 Rupnik został oficjalnie przyjęty do diecezji Koper. Diecezja broniła tej decyzji, powołując się na świecką Deklarację Praw Człowieka (art. 11), która gwarantuje prawa oskarżonego do domniemania niewinności.
Rupnik jest oskarżany o gwałty, zmuszanie do aborcji oraz tworzenie bluźnierczych mozaik z „czarnymi dziurami” w oczach Chrystusa i świętych, czasem podczas podniecenia seksualnego. W 2023 „papież” Franciszek powierzył sprawę Kongregacji Nauki Wiary (obecnie Dikasteria Wiary). W październiku 2025 DDF powołała pięciu sędziów do rozpoznania procesu kanonicznego. Mimo to, mozaiki Rupnika pozostawały wystawione w Watykanie i kościołach do czasu ich przykrycia w 2025 roku (m.in. w Lourdes). Speich miał długą służbę dyplomatyczną w wielu krajach, w tym w Ghanie, Kosowie, Nigerii, Niemczech, Wielkiej Brytanii, Kanadzie, Boliwii, Hiszpanii, Kubie, Egipcie i Haiti.
Ochrona przestępcy w imię „praw człowieka”: zaprzeczenie prawu Bożemu
Decyzja biskupa Bizjaka i nuncjusza Speicha o inkardynacji Rupnika stanowi rażące naruszenie prawa kanonicznego i moralnego. Kanon 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku stanowi jednoznacznie: „Każdy urząd staje się wakujący na mocy samego faktu i bez żadnej deklaracji na skutek rezygnacji dorozumianej, uznanej przez samo prawo, jeśli duchowny: 4. Publicznie odstępuje od wiary katolickiej”. Rupnik, jako jezuita, który publicznie głosił herezje poprzez swoje bluźniercze dzieła sztuki (które zniekształcają wizerunek Chrystusa i świętych, co jest formą herezji w sferze kultu), a także oskarżony o poważne przestępstwa moralne, z pewnością spełnia warunek jawnego odstępstwa od wiary poprzez swoje czyny i publiczną reputację. Jego inkardynacja w diecezji, a następnie pozostawienie na stanowisku kapłana, jest aktem schizmatycznym i sprzecznym z obowiązkiem biskupa, który ma „odwracać heretyków” (Pius IX, Syllabus Errorum, błąd 21: Kościół nie ma prawa definiować, że religia katolicka jest jedyną prawdziwą – ale tu chodzi o przeciwieństwo: biskup ma obowiązek bronić wiary, a nie chronić jej wrogów).
Biskup Bizjak powołując się na Deklarację Praw Człowieka, popełnił błąd potępiony przez Piusa IX w Syllabus Errorum (błąd 56): „Prawa moralne nie potrzebują boskiego sankcjonowania, a ludzkie prawa nie muszą być zgodne z prawem naturalnym i nie czerpią swojej mocy wiążącej z Boga”. Prawa człowieka, jako koncepcja świecka i liberalna, są sprzeczne z prymatem Prawa Bożego. Kościół ma prawo i obowiązek wydawać własne prawa (kanony) dotyczące dyscypliny duchownej, sakramentów i kar. Użycie świeckiej ideologii do obrony osoby podejrzanej o herezję i przestępstwa jest zaprzeczeniem suwerenności Kościoła (błąd 19: Kościół nie jest społeczeństwem doskonałym z własnymi prawami).
Rezygnacja Speicha: symboliczny kosmetyk na trującej strukturze
Rezygnacja Speicha po prawie roku od jego odwołania przez Leo XIV (uzurpatora) jest jedynie pozornym działaniem. Speich został mianowany przez Franciszka (uzurpatora) i jego usunięcie po 70. roku życia – choć standardowo dyplomaci pozostają do 75 lat – może wskazywać na próbę odcięcia się od kontrowersji. Jednak sam fakt, że Speich mógł pełnić funkcję nuncjusza pomimo swoich powiązań z Rupnikiem, demaskuje głęboką kompromitację całej struktury dyplomatycznej sekty posoborowej. Nuncjusz jest przedstawicielem „Stolicy Apostolskiej” (w tym przypadku Watykanu uzurpatorów) i powinien osobiście reprezentować czystość wiary i moralności. Speich, pozwalając na powrót Rupnika do diecezji, działał jak współczesny modernista, który stawia „miłosierdzie” i „prawa człowieka” ponad obowiązek ochrony wiary i moralności (cf. Lamentabili sane exitu, propozycja 64: Kościół nie jest zdolny skutecznie obronić etyki ewangelicznej, bo trwa przy starych poglądach – tu odwrotnie: struktura odrzuca stare poglądy na rzecz nowoczesnego humanitaryzmu).
Leo XIV (uzurpator), przyjmując rezygnację, nie orzekł żadnej kary kanonicznej wobec Speicha, co jest kolejnym dowodem na systemową tolerancję zła. Prawdziwy papież, zgodnie z nauczaniem św. Piusa X w Pascendi Dominici gregis, miałby obowiązek surowo ukarać biskupa, który chroni heretyka i przestępcę. Brak ekskomuniki czy innych kar pokazuje, że sekta posoborowa nie wierzy w istnienie kar za herezję i apostazję, co jest bezpośrednim odrzuceniem nauczania Kościoła o konieczności odcinania od ciała Kościoła tych, którzy publicznie odstępują od wiary (Bellarmin, De Romano Pontifice).
Rupnik: heretyk i bluźnierca w służbie modernistycznej rewolucji
Marko Rupnik, był jezuitą, co samo w sobie – w świetle współczesnego stanu Towarzystwa Jezusowego – jest oznaką herezji, ponieważ Towarzystwo Jezusowe po Vaticanum II przeszło pod kontrolę modernistów. Jego „sztuka” z „czarnymi dziurami” w oczach jest nie tylko zniekształceniem wizerunku Chrystusa i świętych, ale także heretycką reinterpretacją teofanii. W Piśmie Świętym oczy są lustrem duszy (Mt 6,22-23); „czarne dziury” symbolizują nie bycie Chrystusem, lecz jego negację – to wizualne wyrażenie herezji o Chrystusie jako „człowieku historycznym” niższym od Chrystusa wiary (cf. Lamentabili sane exitu, propozycja 29). Rupnik, poprzez swoje mozaiki, głosił herezję o Chrystusie jako istocie niepełnej, ciemnej, co jest bluźnierstwem przeciwko Słowu Wcielonemu.
Jego oskarżenia o nadużycia seksualne i duchowe są konsekwencją jego herezji. Kto publicznie odstępuje od wiary, ten traci wszelką jurysdykcję (Bellarmin, De Romano Pontifice). Rupnik, jako jawny heretyk (sztuką i stylem życia), nie mógł legalnie pełnić funkcji kapłana. Jednak struktura posoborowa, odrzucając zasadę automatycznej utraty urzędu przez jawnych heretyków (błędem jest pogląd, że potrzebna jest deklaracja Kościoła), pozwalała mu na dalszą działalność. To jest bezpośrednie naruszenie kanonu 188.4 i nauczania św. Piusa X przeciwko modernizmowi, który utrwalał, że heretycy mogą pozostać w Kościele.
Systemowa apostazja: odrzucenie panowania Chrystusa Króla
Encyklika Piusa XI Quas Primas (1925) ustanowiła święto Chrystusa Króla jako odpowiedź na zeświecczenie i odrzucenie panowania Chrystusa nad społeczeństwem. Pius XI pisał: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw… stało się, iż zburzone zostały fundamenty pod tą władzą”. W przypadku Rupnika i Speicha, struktura posoborowa dokładnie to czyni: stawia prawa człowieka (świeckie) ponad prawem Bożym, pozwala heretykom na pełnienie funkcji i chroni przestępców w imię „miłosierdzia”, które w rzeczywistości jest kompromisem z złem. To jest zaprzeczenie królewskiej godności Chrystusa, który jest „Królem królów i Panem panów” (Ap 19,16) i którego Kościół ma obowiązek publicznie czcić jako władcę (Quas Primas).
Pius IX w Syllabus Errorum potępił błędy, które doprowadziły do takiego stanu: błąd 55 (Kościół i państwo powinny być oddzielone) – tu diecezja działa jak państwo świeckie, stosując prawa człowieka zamiast kanonów; błąd 77 (nie jest już potrzebne, aby religia katolicka była jedyną religią państwa) – w diecezji Koper, która ma być katolicka, dopuszcza się heretyka i przestępcę, co jest praktycznym ateizmem w sferze kościelnej.
Konkluzja: konieczność całkowitego odrzucenia sekty posoborowej
Sprawa Rupnika i Speicha nie jest przypadkowym incydentem, lecz symptomaticznym przejawem systemowej apostazji sekty posoborowej. Struktura ta, odrzucając niezmienną doktrynę katolicką sprzed 1958 roku, stawiła się po stronie zła, chroniąc heretyków i przestępców w imię modernistycznego „miłosierdzia” i świeckich konceptów. Prawdziwy Kościół katolicki, zgodnie z nauczaniem św. Piusa X w Lamentabili sane exitu i Pascendi Dominici gregis, miałby obowiązek natychmiast pozbawić Rupnika stanu kapłańskiego i ekskomunikować Speicha za współudział w schizmie i ochronie herezji. Brak takich kar dowodzi, że obecne struktury nie są Kościołem, lecz hydrą antychrysta, która „przeciwstawia się i wynosi się ponad wszystko, co się nazywa Bogiem lub jest czczone” (2 Tes 2,4).
Wierni katolicy, trzymający się niezmiennej wiary sprzed 1958 roku, muszą całkowicie odrzucić współpracę z tą sektą i jej „kapłanami”, takimi jak Rupnik czy Speich, oraz modlić się za nawrócenie grzeszników, ale bez zgody na ich zło. Jak nauczał św. Pius X, Kościół ma „nienawidzić herezji, ale kochać grzeszników” – jednak miłość do grzesznika nie może oznaczać tolerancji dla grzechu publicznego i herezji. Wobec tego, przyjmowanie sakramentów od takich „kapłanów” lub uczestniczenie w ich “mszach” jest grzechem ciężkim i świętokradztwem, ponieważ sakramenty wymagają prawidłowego dyscyplinarnego i doktrynalnego stanu sprawującego, którego tu brakuje.
„Nie uczestniczcie w nieprawych uczynkach ciemności, ale raczej odcinajcie się od nich” (Efezjan 5,11).
Za artykułem:
Pope Leo replaces Rupnik-linked nuncio to Netherlands less than a year after appointment (lifesitenews.com)
Data artykułu: 25.02.2026
