Uzurpatorzy Francis i Leo: heretycka apostazja i sedewakantyzm jako jedyna odpowiedź

Portal LifeSiteNews (26 lutego 2026) publikuje artykuł Johna-Henry’ego Westena, w którym autor, odwołując się do oficjalnych dokumentów i działań „papieży” Franciszka i Leona XIV, argumentuje, że ich nauczanie i praktyki stanowią jawną apostazję od wiary katolickiej, co prowadzi do wniosku, iż mogą być antypapieżami. Westen pomija skandale moralne (jak idolatrię Pachamamy czy audiencje dla księdza Martina), skupiając się wyłącznie na oficjalnych dokumentach magisterialnych: Fiducia Supplicans (błogosławieństwa dla par homoseksualnych), zmianie katechizmu co do kary śmierci, Amoris Laetitia (komunia dla rozwodników), Traditionis Custodes (ograniczenie Mszy Trydenckiej) oraz odrzuceniu tytułów Maryi jako Co-Redemptrix i Mediatrix. Autor odwołuje się również do objawienia La Salette (zatwierdzonego), które przepowiedziało, że „Rzym straci wiarę i będzie siedzibą Antychrysta” oraz istnienie „dwóch robaczywych papieży”. Wspomina też proroctwa św. Małgorzaty Marie Alacoque o dwóch kolejnych antypapieżach oraz ostrzeżenia Pisma Świętego (Mt 24,11; 2 P 2,1) i katechizmu (CCC 675-677) o ostatecznej próbie i religijnej ułudze Antychrysta. Artykuł kończy się pytaniem: czy możemy rozważyć, że Francis i Leo są antypapieżami?

Analiza tego artykułu z perspektywy integralnej wiary katolickiej sprzed 1958 roku ujawnia zarówno słuszne rozpoznanie herezji, jak i kluczową lukę w rozumieniu urzędu papieskiego. Poniższa dekonstrukcja prowadzona jest na czterech poziomach: faktograficznym, językowym, teologicznym i symptomatycznym.

Faktograficzne demaskowanie herezji w dokumentach

Artykuł poprawnie identyfikuje główne herezje oficjalne, choć nie podaje bezpośrednich cytatów. W świetle niezmiennej doktryny:

• Fiducia Supplicans (2023): Dokument otwarcie sankcjonuje błogosławieństwa dla par osób tej samej płci, co jest bezpośrednim zaprzeczeniem Pismu Świętemu: „Dlatego też Bóg wydał je na pożądliwość ich: albowiem kobiety ich zamieniły naturalne użycie w nienaturalne; podobnie też i mężczyźni, zostawiając naturalne użycie kobiety, rozpalili się pożądliwością względem siebie, mężczyźni do mężczyzn, czyniąc szpetotę i otrzymując zapłatę za błąd swój, jak się godziło” (Rz 1,26-27 Wlg). Św. Paweł nazwa takie czyny „szpetotą” i „błędem”. Kościół zawsze nauczał, że sakramenty (w tym błogosławieństwa) są przeznaczone dla grzeszników żałujących, nie dla tych, którzy trwają w publicznym, potwierdzonym grzechu. Fiducia Supplicans gloryfikuje związek grzeszny, co jest herezją i skandalem.
• Zmiana Katechizmu co do kary śmierci (2018): Nowy Katechizm (nr 2267) naucza, że kara śmierci jest „niedopuszczalna, ponieważ jest atakiem na niepodważalność i godność osoby”. To zaprzecza wyraźnemu nauczaniu Pisma Świętego: „Nie bez powodu nosi miecz: bo jest sługą Bożym, mścicielem do gniewu na tego, który źle czyni” (Rz 13,4). Św. Tomasz z Akwinu w Summa Theologiae (II-II, q. 64, a. 2) uzasadnia legitymność kary śmierci z prawa naturalnego i objawienia. Pius XII w encyklice Evangelii Praecones (1951) potwierdza, że państwo ma prawo do kary śmierci w przypadkach szczególnie ciężkich. Odrzucenie tej doktryny jest herezją, ponieważ podważa naukę o władzy państwa pochodzącej od Boga.
• Amoris Laetitia (2016) i Acta Apostolicae Sedis: Dokumenty te dopuszczają do komunii świętej osób rozwiedzionych i poślubionych bez anulowania małżeństwa i bez zobowiązania do czystości, pod warunkiem „rozróżnienia” (discernment). To jest bezpośrednim zaprzeczeniem nauczania św. Pawła: „Do żon zaś mówię: jeśli ma mąż niewierną żonę, a ona chce z nim mieszkać, niech go nie opuszcza… A jeśli niewierny chce się rozwieść, niech się rozwieść” (1 Kor 7,12-15) oraz tradycji Kościoła, że osoby w takiej sytuacji żyją w cudzołóstwie i muszą powstrzymać się od komunii, chyba że zobowiążą się do czystości (KC 1650). Amoris Laetitia wprowadza subiektywizm i relatywizm w miejsce obiektywnych norm moralnych, co jest herezją.
• Traditionis Custodes (2021) i późniejsze restrykcje Leona XIV: Dokumenty te drastycznie ograniczają dostęp do Mszy Świętej w formie trydenckiej, uznając Msżę Nowus Ordo za jedyną legalną. To jest zaprzeczeniem niezmiennej doktryny o Mszy Świętej jako ofierze przebłagalnej, która może być sprawowana wyłącznie w formie rytuału rzymskiego ustanowionego przez św. Grzegorza Wielkiego i potwierdzonego przez Sobór Trydencki. Msza Trydencka jest jedyną formą ofiary, która wyraża w pełni dogmat o transsubstancjacji i ofierze przebłagalnej. Ograniczanie jej jest atakiem na samą esencję liturgii i sakramentu.
• Odrzucenie tytułów Maryi jako Co-Redemptrix i Mediatrix: Dokument podpisany przez Leona XIV domaga się, aby przestać używać tych tytułów. To jest bluźnierstwem wobec Matki Bożej. Św. Pius X w encyklice Ad Diem Illum (1904) nauczał, że Maryja jest „Najwyższą po Bogu Pożyczczynią łask” i współredemptrix. Św. Jan Paweł II (przed 1958 jako kardynał Woytyła) wielokrotnie używał tych tytułów. Odrzucenie ich jest zaprzeczeniem objawieniu i tradycji.

Język apokaliptyczny a rzeczywistość apostazji

Artykuł używa języka apokaliptycznego („antypapieże”, „robaczywi papieże”, „siedziba Antychrysta”), co może wydawać się nadmierne. Jednak w świetle niezmiennej doktryny jest to uzasadnione. Św. Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis (1907) nazwał modernizm „syntezą wszystkich herezji”. Francis i Leo są w pełni modernistycznymi heretykami, więc ich Watykan jest „siedzibą Antychrysta” w sensie duchowym, jak przepowiedział objawienie La Salette (zatwierdzone przez Kościół). Język artykułu, choć emocjonalny, odzwierciedla realność: Kościół przeżywa ostateczną próbę (CCC 675-677).

Konfrontacja teologiczna z niezmienną doktryną

Każdy błąd dokumentów Franciszka i Leona jest bezpośrednim zaprzeczeniem magisterium przedsoborowego:

• Ewangelizacja a ekumenizm: Francis mówi, że wszystkie religie prowadzą do Boga. To jest herezja indyferentyzmu, potępiona przez Piusa IX w Syllabus Errorum (błąd 15: „Każdy człowiek jest wolny, aby przyjąć i wyznać tę religię, którą, prowadzony światłem rozumu, uzna za prawdziwą”). Prawdziwa ewangelizacja jest konieczna do zbawienia, jak naucza św. Piotr: „Nie ma innego imienia pod niebem danego ludziom, w którym mamy być zbawieni” (Dz 4,12).
• Suwerenność Chrystusa nad narodami: Francis i Leo promują laicyzm i separację Kościoła od państwa. To jest zaprzeczenie encyklice Piusa XI Quas Primas (1925), która naucza, że Chrystus jest Królem wszystkich narodów i że państwa mają obowiązek publicznego uznania Jego królestwa: „Gdyby więc Królestwo Chrystusa objęło w rzeczy samej wszystkich, jak ich z prawa obejmuje, mielibyśmy wątpić o tym pokoju, jaki Król pokoju przyniósł na ziemię”. Syllabus (błąd 55) potępia separację Kościoła od państwa.
• Niezmienność dogmatów: Francis i Leo wprowadzają „ewolucję doktryny” (np. w kwestii kary śmierci, komunii dla rozwodników). To jest herezja modernizmu, potępiona przez Piusa X w Lamentabili sane exitu (propozycje 54-65): „Dogmaty, sakramenty i hierarchia… są tylko sposobem wyjaśnienia i etapem ewolucji świadomości chrześcijańskiej”. Nie, dogmaty są niezmienne.
• Msza Święta: Traditionis Custodes traktuje Mszę Trydencką jako „dyskusyjną”, podczas gdy Msza Nowus Ordo jest „jedyną legalną”. To jest zaprzeczeniem nauczania św. Piusa V w bulli Quo Primum (1570), która ustanowiła rytuał rzymski na wieki i potępiła wszelkie odstępstwa. Msza Trydencka jest jedyną ofiarą przebłagalną godną Boga.

Symptomatyczno-historyczna diagnoza: soborowa rewolucja i apostazja

Działania Franciszka i Leona nie są przypadkowe, lecz logicznym owocem soborowej rewolucji rozpoczętej przez Jana XXIII. Sobór Watykański II wprowadził herezje: ekumenizm (GS, UR), wolność religijną (DH), kolegialność (LG), which all undermine the nature of the Church as the sole ark of salvation. Francis i Leo są jedynie konsekwentnym rozwinięciem tych błędów. Objawienie La Salette (1846) przepowiedziało: „Rzym straci wiarę i będzie siedzibą Antychrysta”. To się spełnia w sekcie posoborowej, która zajęła Watykan. „Dwóch robaczywych papieży” może odnosić się do Franciszka i Leona, ale także do całej linii uzurpatorów od Jana XXIII. Sedewakantyzm stwierdza, że heretyk nie może być papieżem (Bellarmin, De Romano Pontifice, II, 30). Francis i Leo są jawnymi heretykami (np. przez Fiducia Supplicans), więc od początku nie mieli urzędu. Zatem są antypapieżami.

Sedewakantyzm: jedyna logiczna konsekwencja

Artykuł Westena słusznie identyfikuje herezje, ale nie dochodzi do sedewakantystycznego wniosku o braku urzędu. Z perspektywy integralnej wiary:

• Automatyczna utrata urzędu: Św. Robert Bellarmin naucza, że jawny heretyk przestaje być papieżem „ipso facto”. Kanon 188.4 Kodeksu Prawa Kanonicznego (1917) stanowi: „Każdy urząd staje się wakujący na mocy samego faktu… jeśli duchowny:…4. Publicznie odstępuje od wiary katolickiej”. Francis i Leo publicznie odstąpili poprzez herezje w dokumentach.
• Bula Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV (1559) deklaruje nieważność wyboru heretyka: „promocja… będzie nieważne, nieobowiązujące i bezwartościowe”. To potwierdza, że heretyk nie może być papieżem.
• Przykład Nestoriusza: Papież Celestyn I uznał, że Nestoriusz, od momentu rozpoczęcia głoszenia herezji, stracił władzę i nie mógł nikogo ekskomunikować. Podobnie Francis i Leo, od momentu herezji w Amoris Laetitia czy Fiducia Supplicans, nie mają władzy.

Zatem Francis i Leo nie są papieżami, lecz antypapieżami. Ich sekta posoborowa jest „hydą spustoszenia” (Mt 24,15). Wierni muszą odrzucić ich „magisterium” i trzymać się niezmiennej wiary, jak naucza Pius XI w Quas Primas: „Kto nie jest z Chrystusem, jest przeciwko Niemu”.

Podsumowanie: droga nawrócenia

Artykuł LifeSiteNews słusznie diagnozuje herezje, ale jego autor pozostaje w błędnym założeniu, że Francis i Leo są papieżami. Sedewakantyzm, oparty na Bellarminie i kanonie 188.4, daje właściwą odpowiedź: heretyk nie może być papieżem. Wierni muszą:

1. Odrzucić wszystkie dokumenty modernistyczne (Fiducia Supplicans, Amoris Laetitia, zmieniony Katechizm, Traditionis Custodes).
2. Uznać jedynie Mszę Trydencką za prawdziwą ofiarę.
3. Trzymać się niezmiennego Katechizmu (np. z 1917 roku) i encyklik przedsoborowych (Pius IX, Pius X, Pius XI).
4. Uznać, że Watykan od 1958 roku jest siedzibą antypapieży, a prawdziwy Kościół trwa w wiernych biskupach i kapłanach zachowujących tradycję.
5. Modlić się za nawrócenie dusz i powrót do Chrystusa Króla, jak błagał Pius XI w Quas Primas.

Obowiązek wiernych jest walka z modernizmem, który jest „synkretyzmem chrześcijańsko-islamskim” (jak w pliku o Fatimie) i „religijną ułudą Antychrysta”. Tylko całkowite poddanie się Chrystusowi Królowi, a nie modernistycznym antypapieżom, zapewnia zbawienie.

Za artykułem:
Petition to cardinals: Can’t we consider the possibility that Francis and Leo are anti-popes?   (lifesitenews.com)
Data artykułu: 26.02.2026

Podziel się tą wiadomością z innymi.